این روزها توجه به قومیت سالاری و پرداختن به آمار و ارقام گروهی استثنایی که در گذشته کنار هم جمع می‌شدند خالی از لطف نیست. نگاهی به‌گذشته بیندازیم، 1991، ورزشگاه «سان پائولو»ی ناپل.
یک سو ستاره‌های لیگ برتر، یان راش، جان بارنز و اندی لیمپر و در سوی دیگر استثنایی‌های سری A، مارکو فن باستن، کارکا و لوتار ماتئوس. یک نبرد رویایی که طرفداران را هیجان‌زده می‌کند! دیداری که 3 بر صفر به سود افسانه‌های سری A خاتمه یافت و روزنامه‌های ایتالیایی سر دادند این دیدار در بالاترین سطح ممکن برگزار شده است. تمام این خاطرات گذشته است و جالب اینجاست که چرا نباید امروز شاهد برگزاری اینگونه بازی‌ها باشیم؟ و دیگر تکرار هم نمی‌شود. حالا فوتبال تجاری این روزها به ما اجازه نمی‌دهد که حتی در این باره فکر کنیم و هنوز این مساله مثل یک رویا در ذهن ما نقش می‌بندد، واقعا بی‌نظیر است وقتی فرناندو تورس، کریس رونالدو و وین رونی را برابر استیون جرارد و سسک فابرگاس و از آن طرف اتوئو، لیونل مسی و آرین روبن ستاره‌های لالیگا ببینیم یا حتی بد نیست که سری A نیز سهمی در این ماجرا داشته باشد، کاکا، زلاتان ابراهیموویچ و جان لوئیجی بوفون. برگزار کردن چنین دیدار جذابی با این طرز فکر امروزی کمی مضحک به نظر می‌رسد، این طور نیست؟ به دلیل اینکه کمتر کسی پیدا می‌شود که از اینگونه دیدارها استقبال کند و اگر قرار باشد حتی این اتفاق رخ بدهد خیلی راحت با یک تلفن بازیکنان مورد نظر را منصرف می‌کنند! خیلی جالب است بازیکنان بیشتر به باشگاه‌هایشان متعهدند تا لیگ‌های مختلف، حتی جالب‌تر اینکه باشگاه‌ها به دلیل بازی کردن ستاره‌هایشان در تیم‌های ملی گاهی خواهان پرداخت غرامت هم می‌شوند، حتی خیلی‌ها به این مساله اعتقاد دارند که برگزاری اینگونه مسابقات می‌تواند به سلامت بازیکنان آسیب برساند، احتمال دارد که ستاره‌های ریز و درشت در برابر یک تکل خشن ماه‌ها از میادین دور بمانند. اما واقعا خنده‌دار است وقتی می‌بینیم تعدادی از آنها در رقابت‌ها انگار در حال بلعیدن سیب‌زمینی تنوری هستند! من این فرضیات را نمی‌پذیرم، به دلیل اینکه هواداران خواهان تماشای ستاره‌ها در زمین هستند ولی بیشتر می‌خواهند رقابتی را تماشا کنند که هدفی را دنبال می‌کند و خوب می‌دانیم که این دیدارها بی‌هدف است و اصلا به نتیجه آن فکر نمی‌کنند.
اما بیاییم از زاویه دیگری به این موضوع نگاه کنیم. می‌دانیم که شرایط هر تیم در جدول موجب می‌شود که هواداران به ورزشگاه جذب بشوند یا نه، درست است؟ این حرف را مطرح کردم تا سوال کنم شما هیچگاه به تماشای بازی تیمی مثل
دربی کانتی که در حال سقوط است می‌نشینید یا بازی ایرلند جنوبی در مقدماتی جام جهانی چطور؟ فرقی نمی‌کند، بعضی از ما نه‌تنها یک باشگاه خاص بلکه 11 سوپراستاری که دارودسته‌ای قوی را مانند یک پازل در کنار هم شکل می‌دهند دوست داریم. به هر حال رنگ پیراهن، تیمی خاص که متعلق به شهری خاص است و قیافه بازیکنان تمام آن چیزهایی است که به آن عشق می‌ورزیم. یعنی زیاد فرقی نمی‌کند که کدام لیگ با لوگوی کدام کشور است که می‌تواند جذاب باشد، مهم خود بازیکن یا منطقه‌ای است که در آنجا حضور دارد و دیگر هیچ. شاید تاسیس تیم ملی منتخب لیگ‌ها به حرف و حدیث‌ها پایان دهد. بحثی که گازتا دلواسپورت آن را مطرح کرد که در این روزها (تعطیلات کریسمس) منتخبی از ستاره‌ها کنار هم یک تورنمنت رویایی را برگزار کنند، اما نه، شاید باز هم اینگونه دیدارها در چشم خیلی‌ها بیش از یک نمایش ساده جلوه نکند.
منبع: تایمز