این یکی از پیچیده‌ترین بازی‌های تورنمنت بود و همانقدر هیجان‌آوربود که نبرد نفسگیر غنا- اروگوئه اما نباید منکر شد که فقدان کیفیت هم جزو ویژگی‌های اسپانیا- پاراگوئه بود. اسپانیا با برتری کمرنگی بالا آمد و چه کس دیگری جز داوید ویا می‌توانست عامل این برتری باشد. ولی آنها باید مقابل ژرمن‌های تیزگام خیلی از این بهتر بازی کنند، ژرمن‌هایی که حالا پس از امحای آرژانتین، قهرمان فرضی جام، روی ابرها سیر می‌کنند. پاراگوئه هم به نوبه خودش در این بی‌کیفیتی سهیم بود و می‌توانستیم حس کنیم که آنها اصرار دارند چمدان‌هایشان را ببندند. در مواقعی افراط در فوتبال فیزیکی مانع از این می‌شد که آنها به‌طور قطعی استراتژی بازی با ضدحمله‌های حقیقی را در پیش بگیرند یا اینکه با تشکیل یک خط دفاعی بسیار رو به جلو مانند نیمه اول فضاها را بکشند. در پایان به نظر می‌آمد آنها بین این 2 روش سردرگم شده بودند و بهای آن را هم پرداختند. اسپانیا یک بار دیگر با بیرون کشیدن فرناندو تورس کارکرد بسیار موثرتری پیدا کرد اما این خطای تورس نیست. وقتی مربی او را داخل ترکیب ابتدایی می‌گذارد او نمی‌تواند مخالفت کند ولی دل بوسکه در تصمیم‌گیری سخت‌تر و سخت‌تر عمل می‌کند. دفاع پاراگوئه‌ای‌ها سرسخت و پرجمعیت بود و تنها راه رخنه به آن از طریق مالکیت توپ در یک‌سوم میانی به نظر می‌آمد و بعد اسپانیا باید از این اطمینان می‌یافت که مهاجم نوکش وقتی توپ به داخل توده پاراگوئه‌ای‌ها رخنه می‌کند، بموقع خود را آن جلو برساند. متاسفم از اینکه این را می‌گویم اما در نیمه اول لاخوریا در این کار ضعیف بودند و بخشی از آن به خاطر 10 نفره بازی کردنشان بود چون تورس خودش نبود یا همانطور که آلن شیرر یک بار در یک لحظه ناب خاطرنشان کرد: «شاید برادر دوقلوی خودش بود!»
در نتیجه در دقایقی که داوید ویا ناگهان در جناح چپ منزوی شده بود، پاراگوئه موفق شد به‌طور کامل آتش سرخ‌ها را فوت کند. آن هم به لطف کار پرزحمت و چند تکل برش‌دار که اغلب‌شان هم صحیح بودند ولی بعضی از این تکل‌ها واقعا سوال‌برانگیز بودند.
البته آلمان مسلما با سیستمی بازتر از این جلوی اسپانیا می‌ایستد ولی در مقابل مثل آرژانتین، دفاع اسپانیا هم باید به یکسری پرسش‌های جدی پاسخ دهد. خط میانی اسپانیا فضاهای بیشتری نسبت به این بازی در مسابقه آینده خواهد داشت تا بویژه توپ را از دسترس باستین شواين اشتایگر دور نگاه دارد. اسپانیا ژاوی و چابی آلونسو را دارد و آلمان بازیکنی که تلفیق هر دوی آنهاست (مثل مارکوس سنای خودشان در یورو 2008). بازیکنی که 2 روح در یک کالبد دارد و او کسی نیست جز باستین فوق‌الذکر. اما پیروزی تصادفی اسپانیا بر پاراگوئه بر اصلاحات دل‌بوسکه نسبت به ترکیب ابتدایی خودش استوار شد و حتی با وجود پیروزی اسپانیا تا آن اواخر هنوز به شکل غیرمترقبه‌ای از پاسکاری‌های معروفشان به دور بودند که البته همه تقصیرات متوجه سرمربی نیست. پاراگوئه‌ای‌ها به سرعت فضاهای خالی را پر می‌کردند و طوری این کار را انجام می‌دادند که تعادل بازی اسپانیا را برهم می‌زدند و سرانجام آنها برای خودشان یک پنالتی شکار کردند که حاصل اجرای فن کشتی توسط جرارد پیکه بود.
حالا نوبت ایکر کاسیاس بود. یکی از آنهایی که متهم می‌شد عملکردش مانع از صعود اسپانیا به مراحل بالاتر خواهد شد اما او ارزش‌هایش را بار دیگر نشان داد. نمایش زنجیره‌ای 3 پنالتی در این مسابقه بر پایه درخشش او و همتایش در تیم مقابل فوستو ویار بود که تا پیش از گل دیرهنگام ویا موفق شد رکورد گل نخوردن در جام را از مرز 400 دقیقه بگذراند و چه کسی می‌گفت او نمی‌تواند جای چیلاورت را پر کند. البته داور گواتمالایی هم در این نمایش نقشی مهم داشت و همانقدر که قاطع به نظر می‌رسید متزلزل هم نشان می‌داد. مثلا او باید آلکاراس دفاع پاراگوئه را به خاطر خطایی که به‌عنوان آخرین دفاع روی ویا انجام داد اخراج می‌کرد و همچنین خطای ویار روی فابرگاس بلافاصله پس از دفع پنالتی تکراری چابی آلونسو را پنالتی می‌گرفت اما این کارها را نکرد و در نهایت بارقه‌هایی از نبوغ اینیستا و ژاوی روح بارسا را در کالبد اسپانیا دمید و به درخشش معمول داوید ویا که حالا او هم بخشی از روح بارسا محسوب می‌شود، انجامید. اسپانیا مانند بازی با پرتغال تا اواخر مسابقه برای پیروزی صبر کرد و این ثابت می‌کند دل بوسکه ترکیب ابتدایی مقابل آلمان را باید با تعمق بیشتری انتخاب کند.