پیش از شروع بازی‌ها هر ستاره‌ای که مصدوم می‌شد آه از نهاد هواداران برمی‌خاست و با دشنام به شانس و اقبال با غیبت بازیکن محبوبشان کنار می‌آمدند اما بعد از شروع بازی‌ها این همان ستاره‌ها بودند که لایق بدترین دشنام‌ها شدند و بودن آنها بزرگ‌ترین حسرت‌ها را رقم زد.هنوز رقابت‌های جام جهانی 2010 به پایان نرسیده اما آنهایی که اعتبار جام را در نام‌هایی مانند انگلیس، آرژانتین و برزیل جست و جو می‌کردند دیگر انگیزه‌ای برای دیدن ادامه بازی‌ها ندارند. با رفتن سه‌شیرها و خداحافظی طلایی‌پوشان افتخا‌رآفرین و نابودی آرژانتین دیگر اعتباری برای این جام مثلا جهانی باقی نمانده است. در این جام نه انگلیس باخت و نه آرژانتین و برزیل، در این جام بازنده آنهایی بودند که آرزوهایشان را در ساق‌های ستاره‌هایی می‌جستند که نوری نداشتند. قبل از شروع جام همه، لذت این رقابت‌ها را رویارویی قطاری از سلاطین زمین چمن می‌دانستند. کریستیانو رونالدو، مسی، کاکا، رونی و... همه آنهایی بودند که در ابتدای این جام محبوب‌ترین‌ها بودند و در انتهای آن رویی برای بازگشت به کشورشان نداشتند. تیم‌هایی توانستند گلیم خودشان را از آب بیرون بکشند و تا آخرین مراحل دوام بیاورند که از موجودی به نام ستاره بی‌بهره بودند و اعجوبه‌ای داشتند به نام تیم و نظم تاکتیکی و جنگندگی. می‌توان گفت این جام، جام کارگران بود نه ستاره‌هایی که بیشتر از اینکه به درد زمین بازی بخورند به درد جلد مجله‌ها و پر کردن صفحات حاشیه‌ای مجلات زرد می‌خورند. مربیان و هوادارانی که دلخوش به این عروسک‌های پوشالی بودند خیلی زود غزل خداحافظی را خواندند و آنهایی که ستاره‌ای به‌نام تیم ساختند با لبخندی بر لب سقوط نام‌ها را تماشا کردند. آنهایی که پیش از جام جهانی با القابی چون مارادونا، زیدان، پله و پلاتینی نامیده می‌شدند در این بازی‌ها کاری بیشتر از اینکه اسطوره‌های کشورشان را شرمنده کنند، انجام ندادند. آنها نشان دادند تا جاودانگی فرسنگ‌ها فاصله دارند و بهتر است به پول‌های میلیون‌دلاري‌شان که از باشگاه‌هایشان می‌گیرند دلخوش باشند و خیال واهی اسطوره شدن را بوسیده و به کناری بگذارند که هر کس بخواهد رویاهایش را روی آنها بنا کند سرنوشتی به جز ویرانی نخواهد داشت. جام‌جهانی تمام شد؛ سکوت مارادونا، اشک‌های بازیکنان آرژانتین، کناره‌گیری دونگا و جدایی زودهنگام انگلیس و ایتالیا همه گواهی هستند بر پایان؛ پایان عصر ستاره‌ها در فوتبال ملی و پایان اسطوره‌هایی که به پای ستاره‌های پوشالی‌شان سوختند و آبرویشان را به حراج گذاشتند.