فرات مهریه زهرا(س) است

علی فارسی‌نژاد

کلمه نامحرمی می‌کند و معنی غیرت می‌ورزد. بی‌قدم فضل حضرتش راه به جایی نتوان برد. لیک کرم آن راکه چشم امید به آستان عنایت اوست، نهایتی نیست و اینگونه است که ناخویشتنی، نگارنده حکایت آن شهید می‌شود.

می برنکند چشم سگ از دیدن ماه

سگ نیز کند به ماه گه گاه نگاه

عبوس زهد آنان که به ماندنش می‌خوانند، به وجه خمار آن ساقی ازل و ابد- حسین- نیز فرو می‌نشیند. لاجرم نیت عمره مفرده کرده و حج را ناتمام گذاشت تا اراده حضرت دوست بر وی جاری شود.

محبت، سلطانی است قهار، هر چه داری بستاند و بنه غارت کند و خیل و حرم براندازد. ان الله شاء ان یراک قتیلا ⁽¹⁾آن را که خواستی شدیم خانمان به باد دهیم.

معشوقه تو باش عاشقی کار تو نیست.

آن لعین کائنات عمربن سعد،‌حربن یزید ریاحی را مامور می‌کند تا راه بر امام ببندد.

شد غلامی که آب جوی آرد

آب جوی آمد و غلام ببرد

وقت آن بود که جمال مجبوب بر محبت کشف کنند و به نگاهی خرمنی سوخته شود. نوری در سینه حر به ودیعه نهاده شده بود که توانست خلعت محبت از دست امام بپوشد. به شکرانه این توفیق، اسب اجلش را زین کرد و به آنجا تاخت که هرپاکی را آرزو است.

اینجا سرزمین گرفتاری و بلاست. اینجا کربلاست. اینان که قدم به اینجا نهاده‌اند، نه به علت نهاده‌اند که خود علت کون و مکانند. اصلاب و ارحام مطهری، نطفه قدسی ایشان را از نفخه روح خداوندی تا اینجا گذر داده است تا گرد هم آیند و سر بر آن بیعت قدیم ببازند. آری اینان اصحاب حسین‌اند. راوی ناچیز بضاعت را مهلت آن داده اند که آنچه را اجازت می‌دهند، تصویر کند.

حضرتش، بیعت از جملگی اصحاب برداشتند. لیک همگی گفتند که ما حیات بی‌دریغ از لب تیغ می‌جوییم. ما همگی جان داده و می‌رویم تا بقیت خلق جان داده بروند و این از بدایت راه معلوم امام بود که از میانه همه، ایشان را مراد کرده بود. کشتی نوح امام در غرقاب عفن عرب، خیار امت را برگزیده و در ساحل کربلا پهلو گرفته بود.

فرات مهریه زهرا(س) است. عباس به لب شریعه رسید.

سیدی اناعطشان و مضّّی و لم یشرب⁽²⁾

از مشاهده هر چه غیر او فارغ بود. نه آب دید و نه شط. اناعطشان و این آب عطش مرا فرو نمی‌نشاند.مرا از همان زبانی که پیامبر(ص) در دهان گرفت کام ده. حجاب تن که دریدم، پس ادرکنی یا اخا.

زر را محک باید تا مشتری‌اش خریدار شود. اذن میدان را اعاده کرد. رخصت داده شد. تقدیر خداوند فاصله بین عرش و میدان را پیمود و آن اشبه الناس برسول الله قتل اربا اربا ⁽³⁾ چه باک.

انا غلام یمنی جملی

دینی علی دین حسین بن علی

در وقت نثار هر که شرم کند بی‌بهره می‌ماند. چون سیه چرده به میدان می‌رود. این غلام بی‌نسب، حال نسب از خدا می‌برد و شرف از خونش.

نهایت روش در دیدار نپاید. جسم شریف است تا آنجا که مرکوب جانی علوی باشد. لیک چون ندای الست از کرانه لاهوت پدید آید و جان مفارقت کند بهل تا جسم لگدکوب سم اسبان شود.

پس از آن - و پس و پیش را در عالم آن زمان انفسی راه نیست- داغدار شدیم. ما نعش‌ها داغدار همیشه زندگان شدیم. زمین گواهی می‌دهد و آسمان شهادت.

ان هذه الحمرهًْ التی فی‌السماء، ظهرت یوم قتله و لم تري قبله ⁽⁴⁾. کسانیکه اسباب ظاهر می‌بینند دیده‌شان به مقادیر سماوی باز نخواهد شد. این کم نهادان را بنه تا با اسباب حقیر خود در پی کشف کرات دیگر باشند. لیک بدان که این سرخی که هر غروب چشمانت را به ضیافت اندوه فرا می‌خواند، داغ خونین دل آسمان است و گواهی‌اش بر همیشگی بودن آن دعوتی که ارجو تا بساط این کناسان و کنیسه‌داران را در هم بکوبد و جانمان را قابل ضیافت شمشیر آن موعود گرداند.

1- همانا خداوند می‌خواهد تو راکشته ببیند.

2- آقای من، من تشنه بودم و آب گذشت و نوشیده نشد.

3- چاک چاک

4- این سرخی که در آسمان دیده می‌شود روز شهادت او پدید آمد و پیش از آن دیده نشده بود.