... زن روبه‌رو‌ی آینه شانه به شانه‌اش ایستاد: «دو سه روزی است در فکری زهیر».
- چیزی نیست.
- بعد از این همه سال می‌شود چیزی را از هم پنهان کنیم؟
نمی‌شد، ولی مرد باز سعی کرد. فانوس را برداشت. دو ستاره از توی آینه، او را تا شب صحرا دنبال کردند. نعلین مرد در خاک نرم فرو رفت. غلام کنار آتش چرت می‌زند. «نام این منزل که امشب مانده‌ایم چیست پسر؟»
- زرود، آقا!
پشت خیمه‌ها، تپه‌های کوتاهی بود. بالا رفت. فانوس، پشت تپه را نور پاشید. خیمه‌های کاروانی آن سوی تپه پیدا بود. شترانشان به فاصله یک تپه از شتران زهیر خوابیده بودند. لرزید. از سرمای شب بیابان بود یا آن سوز سرد از درون ذرات تنش می‌وزید. ردایش را دور خود پیچید. تند به خیمه برگشت.
سفره پهن و خیمه گرم بود. انگشتان باریک و کشیده زن، نان‌های گرد را در سفره می‌گذاشت. کنار سفره نشست. روبه‌رو‌ی زن. لقمه برداشته بود که صدای مردی از پشت در خیمه آمد: «آقایم حسین، می‌خواهد تو را ببیند، زهیر!» لقمه در دستانش ماند. دور از دهان. طوری لرزید که ردا افتاد. از کدام درز خیمه سوز شب بیابان می‌آمد؟ مات مانده بود. چشم‌های زن روبه‌رو‌یش شعله کشیدند. شاید برای اینکه گرمش کنند. صدای زن چون عطری که بپاشند، روی تن خیمه ریخت: «پسر پیغمبر(ص) تو را صدا کرده! تو تردید می‌کنی؟» جمله آنقدر تیز بود که روح را شقه کند: «پسر پیغمبر (ص) تو را صدا کرده! تو تردید می‌کنی؟» نعلین‌اش را پوشید. نیمی از روحش را در گرمای خیمه، پای سفره، روبه‌رو‌ی زن جا گذاشت و نیمه دیگر را در شب صحرا تا پشت تپه‌ها با خویش برد...