با توجه به بحران فعلی نوار غزه و حمله وحشیانه ارتش رژیم اشغالگر قدس به اهالی بی‌گناه و مظلوم این منطقه، تمایل داریم ابتدا کمی درباره علت اصلی این حمله برای‌مان توضیح دهید و اعلام بفرمایید که پيام اخیر مقام معظم رهبری درباره این بحران چرا اینقدر صریح و آشکار و کوبنده بود و این پيام چه بازتاب و تاثیری در عرصه بین‌المللی داشته است؟
موضوع غزه در حقیقت مانند آن بخشی از کوه یخی است که بیرون از آب است، یعنی چهار پنجم این کوه یخی زیر آب است و تنها یک پنجم آن را ما می‌بینیم. اینجا به عبارت دیگر باید گفت، مجموعه‌ای از طراحی‌ها و توطئه‌ها سر باز کرده است. اجلاس اخیر نیویورک بدون تردید یک مقدمه سیاسی بود برای چنین حمله‌ای، اجلاسی که تحت عنوان «کنفرانس گفت‌وگوی ادیان» بود اما در حقیقت اجلاس آشتی کنان میان صهیونیست‌ها و سازشکاران عرب بود و این اجلاس از پوشش سازمان ملل متحد استفاده کرد و تحت نام «پیوند ادیان» به این اجلاس مشروعیت دادند در حالی که کاری نامشروع بود. از زمان برگزاری این اجلاس کاملا معلوم بود که یک طرح شیطانی در راه است.
موضوع غزه موضوع بسیار مهمی است. یک تکه زمین 350 کیلومتر مربعي (تقریبا) با جمعیتی حدود یک و نیم میلیون نفر. جایی که امکان آبادانی و کشاورزی و تامین حداقل معاش مردم وجود ندارد و تحت فشار است و از نظر سیاسی، اقتصادی و ... در محاصره کامل قرار دارد. بنابراین چنین مساله‌ای برای دو طرف مهم است، هم برای صهیونیست‌ها و همپیمانانشان مهم است و هم برای مردم فلسطین و حامیان آنها اهمیت ویژه‌ای دارد. از سال 1948 میلادی که موجودیت رژیم اشغالگر صهیونیستی به وسیله سازمان ملل متحد تثبیت شد تاکنون هر چه که اعراب تلاش کرده‌اند در چندین جنگ این رژیم را شکست دهند، نتوانسته‌اند. در سال‌هاي 1948، 1956، 1967 و 1973پیروز آن جنگ‌ها همواره رژیم صهیونیستی بوده است و نه تنها نتوانستند سرزمین فلسطین را آزاد کنند بلکه هر بار بخش دیگری از سرزمین جهان اسلام یا جهان عرب به اشغال رژیم غاصب صهیونیستی درآمد.
نخستین شکست صهیونیست‌ها در لبنان بود و سلسله شکست‌های آنان استمرار پیدا کرد تا جنگ 33 روزه سال 2006 میلادی، بنابراین نخستین شکست را آنان از لبنانی‌ها خوردند و عقب‌نشینی آنها از نوار غزه مقدمه دومین شکستشان بود که این بار شکست از فلسطینیان به شمار می‌رفت. اندازه سرزمین آزاد شده فلسطین آنقدر مهم نیست که نفس آزادی، بخشی از سرزمین فلسطین محقق شده است، یعنی حتی اگر هم این کمتر از 350 کیلومتر مربع بود باز هم مهم نبود، زیرا به هر حال یک بخشی از سرزمین فلسطین آزاد شده و آن به مدد مبارزات مردم مسلمان فلسطین آزاد شده است. همین برای فلسطینیان به عنوان یک کار نمادین مبشر آینده است که اگر ادامه دهند تمام سرزمین‌هایشان آزاد خواهد شد؛ نه تنها سرزمین‌های اشغال شده به وسیله رژیم صهیونیستی در سال 1967 آزاد خواهد شد بلکه حتی سرزمین‌های اشغال شده در سال 1948 که نخستین مرحله اشغال بوده نیز آزاد خواهد شد و این به تعبیری، آزادی تمام سرزمین‌های فلسطین است. بدون شک این مساله برای فلسطینیان به عنوان یک نماد پیروزی است و درست در نقطه مقابل آن برای صهیونیست‌ها و حامیانشان نماد شکست به شمار می‌رود و لذا به هر شکلی که شده صهیونیست‌ها تلاش می‌کنند امتیازی راکه به فلسطینیان درگذشته باخروج از غزه داده‌اند بازپس بگیرند و به آن دلیل که با محاصره اقتصادی و سیاسی موفق به چنین کاری نشدند، اکنون با یک مقدمه‌سازی سیاسی کار نظامی خود را آغاز کرده و انجام می‌دهند. طبیعی است که فلسطین را که پیکان مجموعه مبارزات صحنه خاورمیانه است و محل تلاقی دو دشمن، یعنی مسلمانان و غیر مسلمانان است را مورد هدف قرار می‌دهند. این مساله مثل جنگ احزاب در تاریخ اسلام است که هم یهود و هم مشرکان علیه مسلمانان جنگیدند. الان هم آنانی که به صهیونیست‌ها کمک می‌کنند کمتر از مشرکان اهل جاهلیت نیستند، می‌بینیم که دولت مصر، رفح و دیگر گذرگاه نوار غزه را بسته است و چهار گذرگاه دیگر غزه که به سرزمین‌های اشغالی باز می‌شود به وسیله صهیونیست‌ها بسته شده است. تعدادی از دیگرکشورهاي مرتجع عرب نیز با مصر در این محاصره همکاری می‌کنند. از طرفی دیگر، صف مبارزان همان‌هایی هستند که در لبنان سید حسن نصرالله و یارانش و در فلسطین جنبش مقاومت اسلامی حماس و جنبش جهاد اسلامی هستند و مردم عراق نیز علیه اشغالگران دست به مبارزه زده‌اند و بخشی از این مبارزه میان اسلام و کفر به شمار می‌رود. البته درست است که برخی مراحل قرارداد امنیتی بغداد – واشنگتن امضا شده است اما مقاومت مردم عراق ادامه دارد و این آخر ماجرا نیست بلکه ابتدای ماجراست. مردم افغانستان نیز در برابر اشغالگران مقاومت کرده‌اند. دولت سوریه نیز در حال مقاومت در برابر فشار اینهاست و بالاخره می‌بینیم که یک نوع یکپارچگی در لبنان به وجود آمده و کل مردم و دولت لبنان تقریبا متحد شده و در برابر آنان در حال مقاومت هستند. حتی عامه مسلمانان در جهان اسلام به لحاظ فکری، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و... حامی این مجموعه مبارزان هستند و می‌بینیم که محور و ستون فقرات کل این مقاومت‌ها در منطقه، جمهوری اسلامی ایران است. به همین دلیل است که هدف همه دشمنان این است که جمهوری اسلامی را از موضعش پایین بیاورند. از همین‌رو طبیعی است که رهبر معظم انقلاب اسلامی در چنین وضعیتی که پس از ماه‌ها محاصره اقتصادی و اکنون که حمله نظامی آغاز شده، اینگونه برآشوبند و با سخت‌ترین و آشکارترین کلمات از فلسطینیان حمایت و علیه صهیونیست‌ها وحامیانشان اظهارنظر کنند.
ماجرای فلسطین و آنچه اکنون دارد اتفاق می‌افتد آغاز کار است و نه انتهای آن. ماجرای فلسطین یک ماجرای ادامه دار است که می‌توان آن را ماجرای برخورد جهان اسلام با مخالفان آن یعنی صهیونیست‌ها و همپیمانانشان معرفی کرد و همچنین عوامل دست نشانده آنان درمنطقه، زیرا از این طرف مسلمانان به کمتر از احقاق حقوقشان رضایت نمی‌دهند و آنان هم به راه خود ادامه می‌دهند. در حقیقت همانطور که جورج بوش، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بعد از حوادث 11 سپتامبر گفت، واقعا این جنگ از دید آنها یک جنگ صلیبی است اما از نوع مدرن آن. جنگ‌های صلیبی هم به دلیل طمع صلیبیان در سرزمین‌های اسلامی شکل گرفت و اتفاقا در آن زمان هم به قلب سیاسی جهان اسلام یعنی منطقه خاورمیانه حمله کردند و حالا هم تاریخ تکرار شده است. جنگ‌های صلیبی نزدیک 180 سال به طول انجامید و 8 دوره جنگ صلیبی رخ داد تا بالاخره مجدداً قلب جهان اسلام به دست مسلمانان افتاد. باید گفت انصافا خاورمیانه قبل از اینکه نفت کشف شود، مهم‌ترین منطقه جهان به شمار می‌رفت اما به طریق و عاملی دیگر.
با توجه به اینکه اکنون به قول جنابعالی کشورهای عرب در نیویورک برای آشتی با رژیم صهیونیستی گردهم آمدند، بنابراین صف واحدی علیه جمهوری اسلامی ایران تشکیل داده‌اند، پس وضعیت چگونه خواهد شد؟
برای مثال اینکه ما رابطه رسمی با مصر داشته باشیم یا خیر، یک کاری است که اگر بدون عوارض منفی آن باشد، یک کار معمول در حوزه دیپلماتیک است. رابطه داشتن یا نداشتن با مصر، فرع قضیه کلی فلسطین و رودررویی جهان غرب با جهان اسلام به شمار می‌رود (می‌توان گفت، رودررویی صهیونیست‌ها و همپیمانانشان با جهان اسلام است) موضوع رابطه با مصر یا دیگر کشورها فرع قضیه به شمار می‌رود. حالا اگر دولت مصر شرایط مطلوب را داشت و این شرایط به طور عادی پیش می‌رفت، مشکلی وجود نداشت اما به نظر می‌رسد در آن صورت هم مشکل گشای بزرگی در مساله دیپلماتیک ما در عرصه بین‌المللی و جهانی به شمار نمی‌رفت اما در عین حال می‌توانستیم به عنوان یک کار معمولی و کوچک به آن نگاه کنیم. اما امروز یک وضعیت فوق‌العاده در منطقه به وجود آمده و حاکم شده است. از یک طرف عراق و از طرف دیگر افغانستان مستقیما به وسیله آمریکایی‌ها و حامیانشان اشغال شده‌اند، در حالی که دو کشور مهم اسلامی به شمار می‌روند. درست است که اکنون در فقر به‌سر می‌برند اما اگر به تمدن این دو کشور نگاه کنید، بخش مهمی از بزرگان تاریخ فرهنگ و تمدن اسلامی از این دو کشورند، عراق به تنهایی مسکن 6 تن از امامان ما بوده است و زمانی در تاریخ اسلامی می‌نوشتند که بغداد مرکز جهان اسلام است. به هر حال اگر این اکنون وجود نداشته باشد اما یکی از مکان‌های مهم سرزمین اسلامی است که به وسیله آمریکایی‌ها اشغال شده و معلوم نیست که چه زمانی آزاد می‌شود.
حتی افغانستان هم، چنین است، می‌بینیم که رئیس‌جمهور جدید آمریکا گفته که سال آینده می‌خواهد تعداد سربازان آمریکایی را در افغانستان 20 هزار نفر افزایش دهد. وضعیت این است که می‌بینید. در چنین شرایطی هم به فلسطینیان فشار می‌آورند و هم لبنانی‌ها هر لحظه در معرض تهدیدند و سوریه مورد تجاوز و تهدید قرار می‌گیرد. در چنین شرایطی آنچه مهم است این است که انسان به مطالب اساسی بپردازد ما نبايد مبانی راهبردی سیاست جمهوری اسلامی را فدای رابطه با مصر کنیم.
اگر ممکن است کمی هم درباره تاثیر سخنرانی اخیر سید حسن نصرالله درباره بحران غزه صحبت کنید و چرا این چند روز اخیر پرخاشگری و حمله مقامات مصری بویژه وزیرخارجه این کشور علیه دبیر کل حزب الله لبنان افزایش یافته است؟
باید گفت انصافا سخنرانی سید حسن نصرالله سخنرانی تاریخی فوق‌العاده دقیق، مهم، قاطع و یک سخنرانی عاشورایی بود. تعبیراتی که ایشان دارد که مثلا غزه مانند کربلای زمان است و کار فلسطینیان یک کار عاشورایی است، واقعا دست گذاشتن روی نقطه‌اي حساس بود. ایشان دقیقا بر راس فتنه دست گذاشت. سخنرانی ایشان بسیار بجا بود، بویژه با شجاعت و صراحتی که داشت. ایشان آبروی شیعه و اسلام را خرید، البته قبل از ایشان هم که بیانیه مقام معظم رهبری انصافا به شیعه درجهان اسلام و به مسلمانان در کل دنیا آبرو داد و آبرویی که داشتند را بیشتر کرد و این بیانیه همه تبلیغات منفی و تحریکات و تفرقه‌افکنی‌هایی که میان شیعه و سنی به وسیله غرب به وجود می‌آید را خنثی کرد. ملاحظه کرده بودید که در چند وقت اخیر عده‌ای مزدور به دنبال ایجاد تفرقه بین شیعه و سنی بودند، در روزگاری که ما بیش از هر زمان دیگری به وحدت نیاز داریم. تمام این اقدامات و تبلیغات با این بیانیه و آن سخنرانی به طورکامل خنثی شد، زیرا حالا دیگر وقت پنهان کردن حرف‌ها نیست، بویژه با وجود رسانه‌هایی که در سراسر جهان وجود دارد و هیچ حرفی پنهان نمی‌ماند. بدین ترتیب جوانان اهل سنت دیدند که شیعه در مقابله با دشمنان اسلام که در حال حاضر فلسطین را مورد هدف قرار داده‌اند، اینطور سینه سپر کرده و از آنان دفاع می‌کند. در واقع مقام معظم رهبری به عنوان رهبر شیعیان جهان و سید حسن نصرالله به عنوان رهبر شیعیان لبنان، از فلسطینیان سنی دفاع می‌کند، در حالی که رهبران جهان عرب و رهبران اهل سنت همه ساکت نشسته‌اند یا حتی از صهیونیست‌ها دفاع می‌کنند، خب! بدون شک این مساله بی‌تاثیر نخواهد بود. البته برخی رهبران اهل سنت مانند شیخ محمد مهدی عاکف، رهبر اخوان‌المسلمین نیز دفاع کرد و گفت: هر آنچه که سید حسن نصرالله گفته صد درصد مورد تایید من و اخوان‌المسلمین است. این هم یک نکته بسیار مهم است. بدون شک این اعلام موضع رهبری و دبیرکل حزب‌الله، جزو اقدامات تاریخی بود و ان‌شاءالله طلیعه یک حرکت جدید در جهت وحدت صفوف مسلمین خواهد شد.
نتیجه جنگ غزه را چگونه پیش‌بینی می‌کنید؟
قطعا شکست صهیونیست‌ها، یعنی آنان به اهداف خود در این جنگ دست نخواهند یافت.
آقای دکتر! به نظر جنابعالی جنگ غزه به لبنان یا سوریه یا دیگر کشورها کشیده خواهد شد؟
نمی‌دانیم و پیش‌بینی آن هم دقیق نیست، اما بالاخره صهیونیست ها برای پیشبرد اهداف خود به هر کاری ممکن است دست بزنند. اگر هم به لبنان کاری نداشته باشند به خاطر آن است كه باز هم از حزب الله می‌ترسند و هنوز تجربه تلخ جنگ 33 روزه را با خود به همراه دارند. حتی خود سید حسن نصرالله در اظهاراتش به آنان فهمانده که اگر شما حمله دیگری به لبنان انجام دهید ما دست روی دست نخواهیم گذاشت.
در چند روز اخیر شنیده شده که چند تن از مقامات نظامی مصر بازداشت شده‌اند و از سوی دیگر حال حسنی مبارک وخیم است، آیا احتمال فروپاشی و سقوط رژیم مصر وجود دارد؟
دولت مصر سیاستی دارد و مردم مصر فکر دیگری را دنبال می‌کنند و راه خود را در پیش گرفته‌اند. مردم مصر از ابتدای ماجرای فلسطین پای این قضیه ایستاده‌اند كه تا حالا هم ادامه دارد و به لحاظ فکری و عملی، مهم‌ترین پایگاه‌های فکری و حمایتی فلسطینیان درجهان عرب در مصر بوده و هست، این را بدون تردید اعلام کردم. مثلا اخوان المسلمین که مهم‌ترین، گسترده‌ترین و قوی‌ترین مجموعه سیاسی در جهان اسلام در میان اهل سنت است، از ابتدای تاسیس خود در زمان مرحوم شیخ حسن‌البنا در سال 1927 در حمایت از فلسطین کار کرده و تاکنون هم ادامه دارد و بیشترین همت آنان در آزادی فلسطین بوده است. بدون اغراق باید گفت که گروه اخوان‌المسلمین میان سازمان‌های فکری و سیاسی موجود در جهان اسلام، بویژه در جهان عرب، بیشترین خدمت را به بیداری جهان اسلام در میان برادران اهل سنت بویژه درباره پرونده فلسطین کرده و بیشترین حمایت را از فلسطینیان داشته است.
جنبش مقاومت اسلامی حماس در حقیقت به نوعی شاخه اخوان المسلمین در فلسطین به شمار می‌رود که می‌بینیم بالاترین دستاورد را در تاریخ فلسطین داشته است و قبلا هم جنبش فتح به نوعی متاثر از اخوان‌المسلمین بوده اما به مرور زمان برخی تغییرات فکری و ایدئولوژیك در آن به وجود آمد. مرکز اخوان‌المسلمین هم که می‌دانید در مصر است و مردم مصر پایبند به اسلام هستند و در تاریخ معاصر اسلام هیچ کشور عربی به اندازه مصر در بیداری اسلام نقش نداشته و با هیچ کشور دیگری قابل مقایسه نیست. اما مساله دولت مصر چیز دیگری است که به آن نمی‌پردازم.
آیا جنگ غزه مصرف داخلی انتخاباتی درون اسرائیل هم دارد؟
مطمئنا یکی از اهداف آنان برای آغاز این جنگ بوده ولی قطعا نتیجه معکوس خواهند گرفت.
نظرتان را درباره توافقنامه امنیتی بغداد- واشنگتن به طور مختصر شرح دهید.
آمریکایی‌ها همواره دولت مردمی عراق را تحت فشار قرار می‌دهند تا به طور غیرمستقیم دولت ایران را تحت فشار قرار دهد و آن به دلیل روابطی است که ما با دولت برادر و دوست، یعنی عراق داریم. ما هم وظیفه داریم که به همپیمانان خود کمک و از آنان حمایت کنیم زیرا آنان هم به ما کمک و از ما حمایت می‌کنند. آمریکایی‌ها اگر می‌توانستند یک نفر را مانند صدام در عراق روی کار می‌آوردند تا همچنان جنگ و فشار را علیه ما ادامه دهند، اما نتوانستند و از این طریق خواستند از راه توافقنامه این کار را بکنند اما دولتی که در عراق روی کار است، دوست ماست.
به نظر شما باراک اوباما، رئیس‌جمهور جدید ایالات متحده آمریکا خواهد توانست تغییراتی در سیاست کشورش به وجود آورد؟
نفس اینکه یک سیاهپوست یا دورگه در آمریکا روی کار آمده خود یک تحول تاریخی است. یعنی اگر ما تاريخ آمریکا را در سه مقطع زمانی در نظر بگیریم، یکی استقلال آن در سال 1776 میلادی است، دیگری جنگ‌های انفصال و روی کار آمدن آبراهام لینکلن است و سوم هم روی کار آمدن یک فرد غیر سفیدپوست در آمریکا. این ضرورت تحولات جامعه آمریکا آقای اوباما را به ریاست جمهوری رساند و نه زرنگی وی. مطلب دیگري که باید بگویم این است که آقای اوباما مهم‌ترین مشکلی که پیش رو دارد یک مشکل خارجی نیست بلکه یک مشکل داخلی است، یعنی مسائل اقتصادی آمریکا را باید اول حل کند و این نخستین دستور کار وی است.البته اصولا دموکرات‌ها بیش از اینکه برونگرا باشند درونگرا هستند و هر دموکراتی که در گذشته در آمریکا روی کار آمده اول به مسائل داخلی این کشور رسیدگی کرده و بعد به مسائل خارجی اهمیت داده است. مثلا آقای بیل کلینتون خزانه آمریکا را پر از پول کرد اما جورج بوش آمد و همه آن را خرج کرد و حتی کشورش را بدهکار هم کرد و آمريكا را به این روز انداخت.بویژه در این زمان بحرانی از نظر آمار اقتصادی، مردم آمریکا از اوباما انتظار دارند که به مشکلات داخلی آنها رسیدگی کند از همین رو بعید می‌دانم که از لحاظ سیاست خارجی، اوباما، مبانی سیاست خارجی آمریکا را تغییر دهد، کما اینکه گفته می‌خواهد نیروهایش را در افغانستان افزایش دهد. اما بدون شک او بلندپروازی‌های بوش و جنگ‌طلبی‌های او را ندارد. بنابراین اوباما حتی اگر هم خودش بخواهد که راه بوش را ادامه دهد، باز هم نمی‌تواند زیرا مردم آمریکا دیگر او را نخواهند پذیرفت بنابراین اوباما قاعدتا باید سیاست کشور خود را
تغییر دهد.