مجتبی امیری*:
بعضی وقت‌ها خیلی دوست داریم تمام اونچه که می‌خوایم رو تو یه قاب ببینیم، چون اون وقت تمام فکر و ذهن و احساس‌مون رو یکجا به نمایش می‌ذاریم که بیشتر می‌تونیم متوجه عمق یک تصویر، یک خبر و یک اتفاق بشیم/ یک حادثه/ مثل حادثه قدیمی که هیچوقت کهنه نیست/ مثل عاشورا/ خیلی دوست دارم ببینم اون روز چی گذشت/ خیلی دوست دارم تمام شنیده‌هام از تاسوعا و عاشورای حسین(ع) و شام غریبان پسر پیامبر(ص) رو جمع کنم و یه تصویر ببینم از اونچه که اتفاق افتاد. چه اصطلاح دردناکیه «شام غریبان»، اون هم برای پسر پیامبر امت. کاش بشه برای چند لحظه بشینیم و فکر کنیم، ببینیم اون موقع که عباس(ع) رفته بود آب بیاره، علی‌اکبر(ع) کجا بود! چیکار می‌کرد. سجاد علیه‌السلام به چی فکر می‌کرد، و زینب(س) بالای سر کدوم بچه بود وقتی علی‌اکبر(ع) از اسب افتاد همزمان چه اتفاقی توی خیمه‌ها افتاد/ بنی‌هاشم هر کدوم چه عکس‌العملی داشتند و در سپاه مقابل هر کس به چی فکر می‌کرد. دیدن همزمان حسین(ع) و عباس (ع) و سجاد (ع) و علی‌اکبر (ع) و علی‌اصغر (ع) و زینب (س) و بچه‌ها و اصحاب و بنی‌هاشم و نخل و نیزه و خیمه و کوزه‌های خالی و عطش و در عین حال شهادت و خنده و شکر و لبخند/ همه و همه در یک قاب و یک تصویر واقعی، چه باشکوه و چه پرابهت/ اونوقت به این فکر کنی که حسین(ع) تنها کسی بود که جامع‌ترین نگاه رو داشت و قطعا هرآنچه که ما الان می‌نویسیم روا دید و تحمل کرد و شکر کرد. حسینی که همزمان خیمه‌ها و دشمن و آب و عباس و زمین و زمان و بچه‌ها و اصحاب و بنی‌هاشم رو دید و برای شهادت هرکدوم به بالینشون رفت، اونوقته که میشه فهمید چه کار بزرگ و چه اتفاق عجیبی برای دردانه پیامبر افتاده/ اونوقته که می‌فهمیم چرا امام زمان(عج) هر روز و عصر به‌یاد جدش گریه سرمیده و هنوز که هنوزه منتظریم که انتقام اونچه که در این تصویر اتفاق افتاده، گرفته بشه/ اونوقته که میشه فهمید چرا باید هر روز عاشورا باشه و هر جا کربلا، چون ما هنوز
انتقام نگرفتیم.
* سردبیر رادیو جوان