رونالدو؛ ستاره دهاتي

امیرمنصور رنجبرنیا

بالاخره کریستیانو رونالدو، فوق ستاره منچستریونایتد برنده توپ طلای قاره سبز شد و به نام‌های بزرگی همچون دنیس لاو(1964)، جورج بست فقید(1968) و بابی چارلتون(1966) در تاریخ «من یو» پیوست. تحلیل‌ها و دلایل زیادی بر این انتخاب گفته و نوشته شده. گروه کثیری رونالدو را لایق این افتخار می‌دانند و عده‌ای دیگر مانند مورینیو توپ طلا را حق کریس نمی‌دانند؛ گذشته از اینکه کدام دسته درست می‌گویند، خیلی از هواداران فوتبال دوست دارند بدانند در پس چهره خندان قهرمانان چه راز و رمزی نهفته و مثلا فلان سوپراستار از کجا شروع کرده و چطور زندگی می‌کند. جدا از جذابیتی که دانستن داستان زندگی این شخصیت‌ها دارد، بیشتر آشنا شدن نسل جوان با الگوهایشان و پند گرفتن از موقعیت‌های پیش آمده برای آنهاست که باعث شده یکی از پرطرفدارترین آثار، کتاب‌های خاطرات ورزشکاران معروف باشد. آشنایی با بیوگرافی یک فوتبالیست به شناخت بهتر اخلاق و حتی ویژگی‌های تکنیکی او کمک فراوانی می‌کند. به همین دلیل زندگی ورزشی و شخصی کریس رونالدو، برنده توپ طلای 2008 اروپا و نامزد بهترین فوتبالیست جهان از طرف فیفا را با هم مرور می‌کنیم.

23 سال پیش، کریس رونالدو در دهکده فونچال واقع در جزیره کوچک مادیرای کشور پرتغال به‌دنیا آمد. پدرش ژوزه دینیس آویرو و مادرش ماریا دولارس دو سانتوس به همراه یک برادر به نام هوگو و دو خواهرش الما و کاتیا، خانواده شش نفره کریس را تشکیل می‌دادند. نام دوم رونالدو را پدرش به خاطر علاقه‌ای که به رونالد ریگان، رئیس‌جمهور سابق آمریکا داشت انتخاب کرد، البته نه به دلیل سیاسی بلکه ریگان هنرپیشه مورد علاقه وی بود.

رونالدو از سه سالگی فوتبال را روی ماسه‌های کنار ساحل مادیرا آغاز کرد و پس از ورود به مدرسه در سن شش سالگی جدی‌تر به فوتبال پرداخت. کریس از کودکی طرفدار باشگاه اس ال بنفیکای لیسبون بود ولی تقدیر چنین رقم خورد که به تیم رقیب یعنی اسپورتینگ منتقل شود. اولین بازی رونالدو در سن هشت سالگی برای تیم آماتور آندورینیا اتفاق افتاد که پدرش هم در همان باشگاه تدارکاتچی بود.

در سال 1995 که کریس 10سال داشت، دو باشگاه خوب منطقه مادیرا یعنی ماریتیمو و ناسیونال علاقه‌مند به امضای قرارداد با او شدند. ماریتیمو که باشگاه بزرگ‌تر منطقه است به‌خاطر از دست رفتن قرار ملاقات با «روی سانتوس» مربی آندورینیا، شانس به‌دست آوردن رونالدو را به همسایه خود یعنی ناسیونال داد و کریس به آنها پیوست. پس از یک‌سال بازی در ناسیونال و بردن عنوان قهرمانی رده نونهالان، فقط با سه روز تمرین به اسپورتینگ لیسبون می‌پیوندد. کریس رفتن به این باشگاه را مدیون زحمات و حمايت‌هاي مادرش می‌داند.

اولین بازی رونالدو با پیراهن راه راه سبز و سفید اسپورتینگ در برابر«موریرنسه» دو گل برای کریس نوجوان داشت که شروع خوبی در آلکوچته یا کارخانه فوتبال لیسبونی‌ها به حساب می‌آید. برای بازی‌های قهرمانی جوانان زیر 17سال اروپا به تیم ملی دعوت می‌شود و اول بار از سوي ژرارد هولیه، سرمربی وقت لیورپول مورد توجه قرار می‌گیرد، حالا رونالدو 16ساله است. مدیران لیورپول با جذب کریس مخالفت کردند چون معتقد بودند که وی خیلی جوان است و فوتبالیست بهتر از او فراوان هستند.

در همین زمان اسپورتینگ در یک بازی اروپایی با یونایتد روبه‌رو می‌شود و با نتیجه 3 بر یک به پیروزی می‌رسد. آن شب سر الکس مجذوب هنر جوانکی می‌شود که می‌تواند در دو گوش راست و چپ و با هر دوپا دفاع حریف را به هم بریزد. سال 2003 است و دیوید بکام از منچستر به قصد مادرید جدا شده. پیراهن افسانه‌ای شماره هفت یونایتد بی‌صاحب شده، ولی فرگوسن تصمیم خود را گرفته؛ هفت به کریس رونالدو می‌رسد و با 24/12 میلیون پوند، حالا یک شیطان سرخ است. در فصل 2004-2003 نخستین نمایش جانشین بکام برابر بولتون از دقیقه60 شروع شد، گل نمی‌زند ولی یک پنالتی برای تیمش می‌گیرد تا در جشن پیروزی 4 بر صفر شرکت کند.

کریس تحت نظر سرالکس پیشرفت می‌کند؛ سال 2005 با نیستلروی در هنگام تمرین درگیر می‌شود، زمزمه‌ها برای ترک باشگاه به گوش می‌رسد ولی نتیجه این است که «رود» به مادرید می‌رود و رونالدو قراردادش تا 2010 تمدید می‌شود! چند کارت زرد و قرمز نشان از ناپختگی ستاره جوان دارد. فرگوسن در من یو و اسکولاری در تیم ملی وارد عمل می‌شوند تا کریس جوان بر اعصابش مسلط شود؛ 29 اکتبر 2005 هزارمین گل یونایتد را در لیگ برتر به ثمر می‌رساند. اولین افتخار رونالدو به‌دست می‌آید؛ بهترین فوتبالیست جوان سال از طرف فیفا. در آگوست 2003 برابر قزاقستان با پیراهن سرخ تیم ملی پرتغال ظاهر می‌شود و به یورو2004 می‌رود. با تیم المپیک در آتن 2004 بازی می‌کند. «پدر مرد»، 7 سپتامبر2005 تنها چند ساعت پس از فوت پدرش مقابل روسیه بازی می‌کند.

پايان قسمت اول

منابع: سان، تایمز، دیلی میرور و فرانس فوتبال