سودابه میرزاابوالقاسم
«سنگین» یکی از خطرناک‌ترین مناطق افغانستان در استان هلمند است. نیروهای بریتانیایی مسؤول حفاظت از امنیت این منطقه هستند و ممکن است 10سال دیگر در اين منطقه بمانند. این بخش از افغانستان ترس، اضطراب، خودکشی و سوء‌ظن مضاعفی دارد که استرس نظامیان را تشدید می‌کند. همواره این ترس میان سربازان بریتانیایی وجود داشته که آیا آنها جبهه‌های نبرد در سنگین را به طالبان واگذار خواهند کرد یا خیر؟10 سال زمان زیادی برای نبرد است و اکنون افکار عمومی در انگلستان از دولت می‌خواهد زمان بازگشت هموطنانشان را از جنگ فراموش شده افغانستان مشخص کنند. اما سوال این است که آیا ساعت جنگ در افغانستان عقربه‌ای دارد؟
«سنگین» یکی از خطرناک‌ترین مناطق افغانستان در استان هلمند است. نیروهای بریتانیایی مسؤول حفاظت از امنیت این منطقه هستند و ممکن است 10سال دیگر در اين منطقه بمانند. این بخش از افغانستان ترس، اضطراب، خودکشی و سوء‌ظن مضاعفی دارد که استرس نظامیان را تشدید می‌کند. همواره این ترس میان سربازان بریتانیایی وجود داشته که آیا آنها جبهه‌های نبرد در سنگین را به طالبان واگذار خواهند کرد یا خیر؟10 سال زمان زیادی برای نبرد است و اکنون افکار عمومی در انگلستان از دولت می‌خواهد زمان بازگشت هموطنانشان را از جنگ فراموش شده افغانستان مشخص کنند. اما سوال این است که آیا ساعت جنگ در افغانستان عقربه‌ای دارد؟شاید کمتر کسی بداند در میان گرد و غبار افغانستان منطقه خطرناکی به نام سنگین نیز وجود دارد. آخرین خبری که از سنگین در رسانه‌ها منتشر شد مربوط به 10 سال پیش است. در آن سال یک بالگرد پزشکی آمریکایی در کنار مقر اصلی نیروهای بریتانیایی در اين منطقه سقوط کرد که طی آن 4 سرباز ایالات متحده کشته شدند. این چهارمین بالگردی بود که بر فراز بازار سابق فروش تریاک در میان ساختمان‌هایی که با گل و آجر بنا شده بودند، سقوط کرد. نیروهای بریتانیایی از 4 سال پیش به تنهایی در این منطقه که 5 هزار سكنه دارد و از خطرناک‌ترین بخش‌های افغانستان است حضور دارند اما هنوز خبری از بازگشت به خانه یا بهتر شدن وضع امنیتی نیست. یک‌سوم از تلفات بریتانیایی در سنگین کشته شده‌اند. طی 10سال گذشته شمار تلفات انگلستان در جبهه جنگ 310تن بوده که 99 نفر از آنها در سنگین مرده‌اند. به گفته سربازان بریتانیایی سنگين یک مکان خشن است! آفتاب سوزان، فلز اسلحه را داغ می‌کند. اتاقی کوچک، هوایی بد و هدفی که تنها زنده ماندن است. مرگ به سرعت به سراغ شما می‌آید. گویی پشت در ایستاده و در می‌زند؛ نباید در را برایش باز کنید. تفنگداران دریایی بریتانیا در سنگین محلی را برای تمرینات ورزشی بنا نهاده بودند که دیوار آن توسط نارنجک‌های طالبان منفجر و همان بعدازظهر یکی از نیروهای بریتانیایی توسط تک‌تیرانداز طالبان کشته شد. سنگین یکی از خطرناک‌ترین بخش‌های جهان است. شما نمی‌توانید جایی بروید مگر آنکه خودروهای زرهی شما را اسکورت کنند. مقر نیروهای بریتانیایی با 40 کماندو و گارد سلطنتی کنترل می‌شود. اگر این نیروها پست‌های خود را ترک کنند احتمال دارد هر لحظه طالبانی‌ها به مقر حمله کنند. دیوید کامرون اعلام کرده است نیروهای بریتانیایی باید طی 5 سال آینده از افغانستان خارج شوند. این موضوع برای سربازان بریتانیایی حاضر در سنگین بسیار خوشایند است اما یکی از این سربازان به دیلی تلگراف می‌گوید: ما در اینجا می‌جنگیم که سیاستمداران در لندن فرصت فکر کردن داشته باشند. تیراندازی شبه‌نظامیان طالبان بهتر شده است. اکنون آنها در فاصله 20یاردی می‌توانند به اهداف شلیک کنند که این خبر بدی برای نیروهای بریتانیایی است. طالبان در منطقه خود را به خودروهایی که روی آنها اسلحه‌های بزرگ خودکار وصل شده است مجهز کرده‌اند که این موضوع نشان از دست‌های انتقال سلاح به افغانستان است. پیش‌تر انتحارکنندگان از کمربند‌های انفجاری استفاده می‌کرده‌اند اما اکنون سلاح‌های خودکار کارآیی بیشتری دارند. ارتش بریتانیا همانند بوکسوری است که در منطقه فقط قادر است از خود دفاع کند. او خود را میان سلاح پیچده و می‌تواند در مقابل ضرباتی که به او وارد می‌شود دفاع کند اما کنشی در میان بریتانیایی‌ها دیده نمی‌شود و هر چه هست واکنش است. فرمانده‌های بریتانیایی درباره آینده نبرد در سنگین خوش‌بین نیستند. این منطقه مخلوطی از مواد مخدر، سیاست و دین است. نحوه مبارزه با هر کدام از این المان‌ها متفاوت است و نیروهای بریتانیایی نمی‌دانند باید با آن چگونه برخورد کنند. فرماندهان بريتانيايي بر این باورند كه تجارت مواد مخدر در این منطقه موجب شده همگان بخواهند فضا ناآرام باشد به همین جهت نمی‌توان درباره پیروزی با اعتماد حرف زد. کلنل جمیز یکی از فرماندهان بریتانیا می‌گوید: «با این مشکلات ما نمی‌دانیم راه‌حل چیست». وی ادامه می‌دهد:«ما هر روز آدم می‌کشیم و به کشتن‌مان ادامه می‌دهیم اما تا چه زمانی می‌توان این کار را انجام داد. مساله افغانستان اقتصاد است؛ با حضور نظامی و توسعه اقتصادی می‌توان بحران را در این کشور حل کرد. کار و آموزش 2 مساله هستند که باید به آن توجه کرد. اگر این 2 موضوع در افغانستان به یک اصل بدل شوند افغان‌ها از تجارت مواد مخدر فاصله خواهند گرفت و شرایط تغییراتی بنیادی خواهد کرد.» مواد مخدر و تجارت آن در افغانستان به یک آتش‌آفرین مبدل شده و تا زمانی که وجود دارد بحران در این کشور به همین شکل ادامه خواهد داشت.