مدیر مرکز هنرهای نمایشی اظهار داشت: تمرکززدایی از تالارهای مرکزی شهر، ثبات قیمت بلیت، تکثیر فعالیت‌های نمایشی در کشور و بهره‌برداری بیشتر گروه‌های نمایشی از امکانات موجود در شهرستان‌ها از ثمرات موضوع هدفمند شدن با هدف ایجاد نظام یارانه‌ای مشخص است. حسین پارسایی درباره طرح پیشنهادی هدفمند کردن یارانه‌های نمایشی در یادداشتی که در خبرگزاری فارس منتشر شد، نوشت: این طرح با انگیزه توجه بیشتر و کاربردی به اقتصاد تئاتر و مشارکت هنرمندان و تولیدکنندگان در تولید آثار ارائه شده و به معنای کاهش حمایت‌های دولتی از تولید آثار نخواهد بود. بلکه ضروری است مرکز هنرهای نمایشی یا دیگر دستگاه‌های فرهنگی نسبت به حمایت از تولید و اجرای عمومی آثار، خود را موظف و مکلف بدانند. وی در ادامه آورده است: به استناد گزارش واحد طرح و برنامه مرکز هنرهای نمایشی در حال حاضر از میان تعداد 90تالار اجتماعات شامل تالارهای حرفه‌ای، آمفی‌تئاترها و سالن‌هایی که امکان اجرای اثر در آن وجود دارد با احتساب تئاتر آزاد (کمدی، سالن‌های خصوصی) حداکثر در هر شب 25 تالار با 5هزار صندلی فعال است که هر شب به‌طور متوسط تنها 50 درصد ظرفیت تالارها مورد استقبال تماشاگران است. وی تصریح کرد: یعنی در تهران بزرگ با بیش از 10 میلیون شهروند هر شب میانگین 2500 نفر تئاتر می‌بینند که بخشی از آن تماشاگران میهمان هستند و بلیت فروخته نمی‌شود. یعنی 25هزارم درصد، با این اوصاف اگر تولیدکنندگان مشارکت و توجیه اقتصادی نداشته باشند بودجه اندک تئاتر به چند گروه نمایشی خواهد رسید؟ آیا وقت آن نرسیده است که زمینه ثبات و استقلال گروه‌های نمایشی و استمرار اجراهای عمومی برای آثار نمایشی فراهم شود تا بخشی از هزینه‌های تولیدی اثر با استقبال تماشاگران و خرید بلیت تامین شود. در ادامه این نوشتار آمده است: به اعتقاد من تحقق چنین مهمی تنها در گرو چند موضوع است: 1- تمرکززدایی از تالارهای محدود و شناخته شده، 2- فعال‌سازی یا تغییر کاربردی تالارهای موجود، 3- پذیرش و مشارکت هنرمندان برای اجرا در تالارهای مختلف شهر، 4-مشارکت اقتصادی گروه‌ها در تولید اثر و 5- تولید آثار نمایشی برخوردار از فرهنگ ایرانی که از حیث مضمون و ساختار مورد توجه مخاطبان قرار گیرد. این مدیر می‌افزاید: بنابر این موضوع هدفمند کردن یارانه‌های نمایشی و توجه به هویت و استقلال گروه‌های نمایشی با بهره‌مندی از اعتبارات مصوب تئاتر کشور می‌تواند در آینده‌ای نه چندان دور چراغ بسیاری از تالارهای نمایشی اقصی نقاط تهران را روشن کند و به جای اینکه هنرمندان صبور و فهیم، ماه‌ها یا سال‌ها در صف انتظار اجرای عمومی چند تالار موجود بایستند چشم انتظار تماشاگراني باشند كه در محله يا منطقه زندگي خود به استقبال نمايش‌ها مي‌آيند.