زینب گرگین:
محمد علیآبادی، رئیس کمیته ملی المپیک ایران، پس از 5 سال حضور در ورزش، امروز تقریبا به مدیری تبدیل شده که می‌توان پختگی را در دیدگاه‌ها و نظریاتش دید. پختگی‌ای که در دوران مسؤولیتش در سازمان
تربیت بدنی کمتر دیده می‌شد و گاه همین مساله دستاویزی برای انتقاد رسانه‌ها از رئیس سازمان دولت نهم بود. این پختگی، یک فرآیند تاریخی است که همه مدیران سیاسی حاضر در ورزش، در پایان دوران مدیریت به آن رسیده‌اند، اما زمانی به این ویژگی می‌رسند که دیگر چندان قدرتی در تصمیم‌‌گیری‌های این حوزه ندارند. با این حال، او امروز به صراحت به این اعتقاد رسیده که ورزش قهرمانی ایران
- یا بهتر بگوییم «فدراسیون‌ها» - در همراهی با نظام حاکم بر ورزش قهرمانی کشورهای پیشرفته، باید زیرمجموعه کمیته ملی المپیک قرار گیرد و این کمیته ردیف بودجه‌ای اختصاصی از دولت داشته باشد. همچنین تصدی‌گری دولت در زمینه ورزش چه در فدراسیون‌ها، چه باشگاه‌ها و چه فضاهای ورزشی کمتر شود. البته او خود به این موضوع نیز اذعان دارد که هنوز زیربنای قانونی لازم برای انجام این کارها موجود نیست. علیآبادی همچنین به این باور رسیده که در هر مورد و در ارتباط با هرکسی اظهارنظر نکند. درباره علی دایی می‌گوید من در جایگاهی نیستم که جوابی به انتقادهای دایی بدهم. حرف‌های تند یزدانی‌خرم را هم تنها با خواندن بیت شعری که کنایه به «چرخ دوار دنیا» و «بالا و پایین روزگار» دارد، پاسخ می‌دهد. درباره علی سعیدلو و حواشی بسیار زیادی که در این مدت داشته نیز می‌گوید:«با سعیدلو هیچ اختلاف نظر و مشکل کاری ندارم». مهم‌ترین مباحثی که رئیس سابق سازمان تربیت بدنی در خبرگزاری ایسنا مطرح کرد در زیر می‌آید.
ورزش در دستان سازمان ورزش
یا کمیته ملی المپیک
واقعیت این است که کمیته ملی المپیک هنوز ظرفیت این کار را ندارد. در واقع کمیته ملی المپیک اختیاری ندارد. تنها اختیارش این است که پول بگیرد و براساس اهداف خود این پول را میان فدراسیون‌ها قسمت کند اما این سازمان است که هم اختیار مدیریت و نظارت بر فدراسیون‌ها را دارد و هم اختیار منابع مالی را؛ در این زمینه باید تولید قانون کرد. باید بخش خصوصی را قوی کنیم. باید کمک‌های دولتی از سازمان و کمیته به سمت مردم برود، چرا که مردم بهتر می‌توانند ورزش را مدیریت کنند. حالا نظام هم معتقد است که باید تصدی‌گری بخش‌های مختلف را از دولت گرفت و به مردم داد.
چرایی اهمیت ساخت‌وسازها در دوره گذشته
پارامترهای زیادی وجود دارند که تعیین‌کننده جایگاه ورزشی در کشور هستند. یکی از این پارامترها سرانه فضای ورزشی است که در دنیا برای هر نفر 2 متر مربع است اما آنچه درگذشته در ایران داشتیم 4 دهم مترمربع بود که اکثر ساختمان‌های ورزشی عمر بالای 30 سال داشتند و از استانداردهای روز دنیا فاصله گرفته بودند. ما تصمیم گرفتیم فضاهایی مطابق با استانداردهای روز دنیا احداث کنیم. آیا تاکنون فکر کرده‌اید که چرا با این همه سرمایه‌گذاری در فوتبال جایگاه این رشته ارتقا نمی‌یابد؟ یکی از دلایل آن این است که کودکان با توپ‌های پلاستیکی و زمین خاکی بازی می‌کنند و سابقه فرهنگی و فکری مناسب را نداشته و در زمین‌های بزرگ موفق نمی‌شوند. از طرفی با توسعه گلخانه‌ای ورزشی به جایی نمی‌رسیم. کشتی به این خاطر موفق است که ریشه در فرهنگ ایران دارد و در بسیاری از نقاط بساط کشتی در جشن‌ها و مراسم سنتی برپاست. وقتی فضا و مربی نباشد، نمی‌توان ورزشی را در سطح گسترده میان مردم توسعه داد. خیلی‌ها به من گفتند تمرکز خود را روی ساخت و ساز قرار نده؛ چرا که اگر 2 مدال کمتر به دست آوریم، تاثیرات منفی بسیاری در جامعه خواهد داشت.
داستان اختلاف با سعیدلو
اختلاف نظرهایی جزئی وجود داشت اما من همیشه به مجموعه کمیته ملی المپیک گفته‌ام که سازمان، متولی اصلی ورزش کشور است و همه را موظف کردم در راستای سیاست‌های سازمان تربیت بدنی حرکت کنند. ما نمی‌خواهیم ساز جدا بزنیم. همواره در اجرا می‌تواند 2نظر مختلف وجود داشته باشد. اختلاف نظر، نشان وجود مشکل نیست. تنها بحثی که مطرح بود، بحث بودجه بود. ما می‌گوییم اگر قرار است کمیته نه پول داشته باشد،
نه اختیار مدیریتی و نه اختیار تشکیلاتی، پس‌شأن نزول
آن چیست؟
شایعه انتخاب علی دایی
به‌عنوان سرمربی تیم ملی
در تمام سال‌هایی که رئیس سازمان ورزش بودم، حتی یک نفر را به عنوان مربی، دبیر یا نایب رئیس انتخاب نکردم، چرا که می‌خواستم در مقام سوال باشم. اگر خودم آنها را انتخاب می‌کردم، نمی‌توانستم علت شکست‌ها و موفقیت‌ها را از مقام مسؤول جویا شوم. حتی به معاون‌های خود- قرص و محکم- می‌گفتم وارد این مسائل نشوید. اگر هم حالا علی دایی اصرار دارد که انتصاب و برکناری‌اش خارج از فدراسیون فوتبال رقم خورده است من که نباید پاسخ او را بدهم.
موج سواری یزدانی خرم
بعد از مدیریت خوب یزدانی خرم در والیبال، من از او حمایت کردم و او را بر مسند کشتی گماردم. حتی پس از المپیک پکن در حالی که بیشتر نگاه‌ها برای یافتن مقصر شکست کاروان ایران متوجه یزدانی خرم بود، از او حمایت کردم اما حالا او مدام از من انتقاد می‌کند که در جواب فقط باید گفت‌ای دنیای بی‌وفا. دنیا خیلی بی‌وفاست و موج‌سواری هم یک رشته ورزشی است.
از کمیته ملی المپیک نمي‌روم
هفته پیش در معیت معاون اول رئیس‌جمهور در سمنان بودم. استاندار و مدیرکل تربیت بدنی و بسیاری از مدیران استان از احداث فضای ورزشی در این استان از من تشکر و قدردانی کردند؛ این برای من رضایتبخش است. اینکه حالا وقتی به شهرستان‌ها سفر می‌کنم سالن‌های مختلف را به من نشان می‌دهند که محل ورزش جوانان بسیاری شده خوشحال می‌شوم. درباره شایعاتی مبنی بر استعفا هم باید صراحتا بگویم تا پایان این دوره کمیته ملی المپیک، رئیس باقی می‌مانم.
دو شغله ورزشی نیستم
براساس استعلامی که از معاونت حقوقی ریاست جمهوری، حقوقی مجلس و معاونت نیروی انسانی ریاست جمهوری داشته‌ایم، حضور در کمیته ملی المپیک به عنوان رئیس، شغل محسوب نمی‌شود، چراکه دستمزد و ساعات کار مشخصی ندارد، بیشتر یک پوزیشن (جایگاه اجتماعی) است. هفته گذشته هم سازمان بازرسی اعلام کرد که من دو‌شغله محسوب نمی‌شوم.
استمرار حضور تا پايان دوره فعلي
ریاست کمیته ملی المپیک انتخابی است نه انتصابی و فرد رئیس باید از میان اعضای مجمع انتخاب شود، کسی نمی‌تواند فرد مسؤول را عزل و نصب کند چراکه در این صورت ورزش ایران با خطر تعلیق مواجه خواهد شد. من تا پایان این دوره کمیته ملی المپیک در خدمت ورزش
خواهم بود.
سوال و جواب
اگر خودتان در سازمان ورزش می‌ماندید بهتر نبود؟
احساس کردم انگیزه‌های لازم را (برای ادامه کار در آن زمینه) ندارم.
چرا انگیزه خود را از دست دادید؟
دلایل مختلفی داشت.
از اینکه چرخ روزگار شما را در ابتدای دولت نهم از شهرداری و ساختمان واقع در خیابان بهشت به خیابان سئول آورد، راضی هستید؟
سرنوشت خارج از اختیار ما است. مطمئنا خدا هیچ‌کس را بیش از وسع و توانایی‌هایش تکلیف نمی‌کند. من همیشه سعی کردم -هرجا که هستم- چیزی در خدمتگزاری کم نگذارم. هدف‌هایی در ورزش همگانی، زیرساخت‌ها، ورزش بانوان و... داشتم که فکر می‌کنم به بسیاری از آنها رسیدم و این مرا راضی می‌کند. من 164 سفر استانی رفته‌ام و شهری نیست که در آن حضور نیافته باشم. برای اینکه پول بگیریم در دفتر استانداران عزیز می‌نشستم و یا شورای معاونین سازمان تربیت بدنی را به وزارتخانه‌ها می‌بردم و با شرح مشکلات درخواست مساعدت به ورزش می‌کردم.
سازمان هم که قول کمک 20 میلیاردی برای بازی‌های گوانگجو را به کمیته داد؟
من به سعیدلو گفتم که نه تنها ما به 20 میلیارد نیازمندیم، بلکه شما هم باید به فدراسیون‌ها کمک کنید تا در گوانگجو موفق شویم، چرا که برآورد بودجه ما برای موفقیت 37 میلیارد تومان است. سعیدلو هم قول داد که 10 میلیارد تومان کمک کند.