نفیسه مرشدزاده
براده از میان شقه‌های روح بیرون جسته بود. کودکانه بالا و پایین می‌پرید. دور خودش می‌چرخید و بر نعلین مرد که به سمت تپه می‌رفت، بوسه می‌زد.
براده از میان شقه‌های روح بیرون جسته بود. کودکانه بالا و پایین می‌پرید. دور خودش می‌چرخید و بر نعلین مرد که به سمت تپه می‌رفت، بوسه می‌زد.من نگران بودم، دلم توی خیمه بود. من می‌خواستم هنوز به سمت کوفه دو راه باشد. برای رفتن، برای پیوستن، دو کاروان باشد، ولی نبود. دیگر نبود. خط موازی به سمت دیگری قوس پیدا می‌کرد. براده می‌خندید و من مدام می‌پرسیدم: «یعنی نمی‌شد موازی بمانی؟ بمانم؟»
زن پشت تپه‌ها، فانوس را بالا گرفته بود و انتظار می‌کشید. صدای نرم قدم‌هایی روی سکوت بیابان موج می‌انداخت. سایه مرد به تصویر واضحی تبدیل شد و بعد به خودش. زن خیلی زود فهمید. بعد از این همه سال نمی‌شد چیزی را پنهان کرد: «چشم‌هایش! در چشم‌های مرد، چیزی مثل عشق می‌درخشید».
بیابان سرد بود. مرد نمی‌لرزید. کودکانه از شوق پر بود: «آقا را دیدم! گفتند با ما بیا! اسبم کجاست؟» روی پا بند نبود.
همه مردان را صدا زد: «میخ‌های چادر مرا بکنید. خیمه‌ام را ببرید پشت تپه‌ها، همه آزادید! بروید به خانه‌هایتان. من دارم می‌روم. آقا صدایم کردند. بله بروید دیگر. اسب مرا هم بیاورید. زن! شمشیر مرا ندیدی؟» نعلین اش را پوشید. زن پرسید: «چیزی جا نگذاشتی؟» نه، هیچ چیز جا نگذاشته بود. همه روحش را داشت می‌برد. همه آنچه را که داشت کف دست‌هایش گرفته بود و می‌خواست بدود.
زن دوباره پرسید: «چیزی جا نگذاشتی؟» زن خودش را می‌گفت که داشت جا می‌ماند. توی آن خیمه، وسط صحرا، پشت تپه‌ها! مرد ایستاد. شانه‌های زن را گرفت. گذاشت عشقی که در چشم‌هایش نشانده بودند پخش شود روی صورت زن. چشم‌های زن درخشید. از همان عشق. مرد گفت: «آزادی! تو را طلاق می‌دهم. همه مهرت را می‌دهم. این مردان تو را به قبیله‌ات بازمی‌گردانند. چون من دارم می‌روم». زن ردایش را گرفت: «تو بروی همراه پسر پیغمبر و من جا بمانم؟ می‌آیم!» راه افتادند. دوباره با هم. شانه به شانه. به هم فکر نمی‌کردند. با هم به او می‌اندیشیدند. صحرا ساکت بود و فقط صدای چهار قدم می‌آمد. زن پرسید: «وقتی رفتی آقا چه گفتند به تو؟» شاید منتظر شنیدن وعده‌ای بود. غنیمتی، بهشتی که به مرد گفته بودند. تارهای مرد از شوق لرزیدند: «گفتند سرت در راه ما بریده خواهد شد!» زن در شگفت نماند. چیزی نپرسید. زن می‌فهمید. عشق را می‌فهمید. او بگوید سرت در راه ما بریده خواهد شد دلیل کافی بود. برای همه چیز برای سر از پا نشناختن. برای آن همه بی‌تابی دلیل کافی بود.
هر چه گشتم، براده پیدایش نبود. مرد شده بود براده، یا براده تمام مرد شده بود. نمی‌دانم. من عزادار راه سوم بودم که از دست می‌رفت. راه خوب بودن و با حسین نبودن. راه با حسین بودن و همه چیز را نباختن. با هر گامی که آن دو برمی‌داشتند راه سوم از دست می‌رفت. خط موازی می‌رفت که منطبق شود. من مانده بودم و این نتیجه تلخ که در عاشورا یا منطبق هستی «الارواح التی حلت بفنائک» یا متقاطع «شایعت و بایعت و تابعت علی قتله» در عاشورا برای موازی بودن هیچ راهی نیست.
من مانده بودم و اینکه در عاشورا یا این سو هستی یا آن سو و انتخاب چه سخت می‌شود وقتی تو را به خیمه صدا نکرده‌اند. چیزی نگفته‌اند که حال خودت را نفهمی. وقتی قرار باشد با عقلت، عشق را انتخاب کنی، رهبر می‌شوی. هی باید پشت تپه‌ها پنهان شوی، با خودت بجنگی، بلرزی. من مانده بودم و وای! وای اگر حضرت عشق به خیمه نخواندمان! وای اگر قطب، براده پنهان‌مان را صدا نزند! غروب بود. زن غلامش را صدا کرد: «این کفن را ببر و آقایت زهیر را کفن کن». چیزی نگذشت. غلام برگشت. غروب بود. غلام گفت: «پسر پیغمبر کفن نداشت. روی خاک بود. نتوانستم زهیر را کفن کنم».
منبع: کامل‌التاریخ، ابن‌اثیر