گروه سیاسی:
بیست و یکمین سالگرد رحلت حضرت امام خمینی (ره) را با بررسی زوایای مختلف اثرگذاری و اهمیت، می‌توان از مهم‌ترین شاخص‌های دهه پیش رو دانست و در این راه برجسته‌ترین شاخصه تاثیرگذاری این مراسم، تبیین «منشور خط امام (ره)» در جمع میلیون‌ها پیرو امام (ره) توسط رهبر انقلاب بود. این سهم اگر همراه با در نظر گرفتن شبهه‌افکنی‌های جریان دروغ پس از انتخابات ریاست‌جمهوری دهم درباره امام (ره) باشد، مرتبه اهمیت فزون‌تری به خود می‌گیرد. آنچه حضرت آیت‌الله العظمي خامنه‌ای در 14 خرداد تبیین کردند، سازوکار و چارچوبی است غیرقابل تشکیک و تخریب که براساس آن پیروان امام(ره) و مخالفان و بی‌اعتقادان به امام به آسانی قابل تفکیک می‌شوند. شرح مفصل تبیین منشور ماندگار خط امام (ره) در جای خود خواهد آمد اما متاسفانه جریانی کوشیده است تا حاشیه 14 خرداد که همان اعتراض پیروان خط امام (ره) به انحراف نوه امام از این مسیر نورانی است را بهانه‌ای برای ایجاد غوغا و بلوایی کند که خواسته یا ندانسته اصلی‌ترین ذبیحه آن، منشور خط امام (ره) است. در ادامه این نوشته، این موضوعات یعنی «حاشیه منحرف» و «اصل ماندگار» به همراه زوایای آن مورد بررسی قرار می‌گیرد.
1- چرا حاشیه؟
در برهه زمانی 22 خرداد 88 تا 14 خرداد 89، می‌توان 2 رخداد بسیار باشکوه را نام برد که يك جریان سیاسی- رسانه‌ای به دنبال غلبه حواشی بر متن‌های این 2 رخداد بوده است. نخستین مورد حماسه 22 خرداد بود که به لحاظ مشارکت (85 درصد) و نیز از حیث اقبال مردم به منتخب (24 میلیون) یک انتخابات بی‌نظیر و بسیار ارزشمند برای نظام جمهوری اسلامی بود که متاسفانه با یک ادعای دروغین – آیا به راستی کسانی که واقعا معتقد به تقلب هستند، بهره‌ای از خرد برده‌اند؟ - اصل ماجرا که میزان مشارکت در انتخابات و نیز درصد آرای فرد منتخب بود، تحت‌الشعاع حاشیه – ادعای تقلب – قرار گرفت. شرایطی را تصور کنید که متوهمان و خائنان به وطن ادعای دروغ تقلب را مطرح نمی‌کردند یا پس از طرح این ادعا مراحل قانونی را دنبال می‌کردند، در این حالت برآورد امتیازات داخلی و دیپلماتیک جمهوری اسلامی ایران با برگزاری این انتخابات، نتایج بسیار خوشایندی را حاصل می‌کرد و به اعتقاد بسیاری از صاحب‌نظران، بسیاری از مناقشات و مجادلات بین‌المللی براحتی قابل حل بود، ضمن اینکه اعتبار نظام، میزان مقبولیت گفتمان انقلاب و جمهوری اسلامی و... نیز بر همگان آشکار شده بود. متاسفانه جماعت متوهم و خائن، این مهم را به تاخیر انداختند و نگذاشتند ملت ایران از امتیازات این انتخابات سود ببرد. دومین مورد نیز مراسم سالگرد خمینی کبیر در 14 خرداد است که متاسفانه برخی تلاش‌های مرموز در حال انجام است تا بیانات تاریخی و فوق‌العاده مهم رهبر انقلاب در این مراسم به حاشیه رود و یک حاشیه – که اتفاقا آن نیز پیام‌های بسیار روشنی دارد- جایگزین متن شود. حاشیه این مراسم که ولع برخی آقایان را موجب شده، اعتراض ملت عاشق امام به رفتار حجت‌الاسلام حسن خمینی در قبال فتنه و فتنه‌گران 88 است. درباره این اعتراض
– اگرچه پیش‌تر نیز گفته و نوشته شد – باید چند نکته عنوان شود.
الف: دلیل اعتراض
شاید در تحلیل اعتراض ملت به سیدحسن خمینی یک غفلت صورت گرفته باشد و آن اینکه اعتراض مردم به سیدحسن خمینی، عدم دفاع وی از تفکر، مرام و میراث امام خمینی (ره) نیست که این رفتار وی شایسته سرزنش است نه اعتراض، آن هم در مقیاس میلیونی. باید پذیرفت اعتراض ملت به خاطر اهانت وی به پیروان و شیفتگان امام (ره) بوده و هست. سکوت در قبال فتنه‌ای که تنها هدف آن ریشه کن کردن اندیشه‌های امام (ره) بوده و هست، قابل شماتت است اما او در قبال فتنه پس از انتخابات که «سروش تا گوگوش» گستره حامیان آن را تشکیل می‌دادند و حمایت‌کنندگان خارجی آن نیز باراک اوباما و شیمون پرز و ملک‌عبدالله سعودی و سارکوزی و برلوسکنی و منافقین و سلطنت‌طلب‌ها و... بودند،تنها سکوت نکرد. باید پذیرفت تحلیل افکار عمومی از رفتار سیدحسن خمینی در قبال فتنه پس از انتخابات – از به ملاقات شتافتن فتنه‌گران به مرخصی رفته تا همنشینی با سران منافقان جدید- همراهی نوه امام خمینی (ره) با مخالفان اندیشه امام خمینی (ره) است. این اقدام سیدحسن خمینی توهین به اعتقادات ملت پیرو خط امام (ره) است و البته ارتباط نسبی او با امام خمینی(ره) موجب می‌شود ملت اراده‌ای مصمم برای اعتراض به وی بیابند. آیا غیر از این است؟ آیا اعتراض ملت به حسن خمینی دلیل دیگری داشته و دارد؟ اگر دلیل دیگری وجود ندارد – که قطعا ندارد – پس اعتراض به «اصل» اعتراض به سیدحسن خمینی غیرقابل قبول است. چه کسی می‌تواند مدعی طرفداری از انقلاب و جمهوری اسلامی باشد اما اصل اعتراض مردم متدین به انحراف از خط امام را قابل قبول نداند؟ هر چند این حادثه خوشایند نبود و رنجش رهبر انقلاب را نیز موجب شد اما باید گفت که مردم در این مساله قابل نکوهش نیستند؛ این واکنش مردم یک واکنش خودجوش و طبیعی بود و از این روست حتی اگر بگوییم ای‌کاش چنین اتفاقی نمی‌افتاد. باید مقصر وقوع چنین اعتراضی را در رفتار یک سال اخیر کسانی جست‌وجو کرد که با هیچ معیاری با سیره امام همخوانی ندارند و این اعتراض یک عکس‌‌العمل بود.
ب: معترضان چه کسانی بودند؟
به آسودگی می‌توان پاسخ این پرسش را بیان کرد. مگر چه کسانی مشقت و مرارت سفر را به جان می‌پذیرند تا 14 خرداد در حرم خمینی بت‌شکن باشند؟ چه کسانی گرما، تشنگی، گرسنگی و دیگر نواقص هر‌ساله برگزاری مراسم بزرگداشت امام (ره) را می‌بینند و باز 14 خرداد در حرم مطهر گردهم می‌آیند؟ مگر غیر از پیروان و دوستداران امام (ره) و ولایت فقیه و طرفداران جمهوری اسلامی، دیگرانی نیز وجود دارند که 14 خرداد بر شکوه مراسم بزرگداشت امام خمینی(ره) بیفزایند؟ بررسی اجمالی ترکیب جمعیتی حاضر در حرم مطهر امام خمینی (ره) این مهم استخراج می‌شود که همه جمعیت شیفتگان خمینی (ره) بودند. برخی از این جمعیت به رسم هر‌ساله با پای پیاده – همانند غلامعباس دشتابی، مریدی که این‌بار در میانه راه به مراد پیوست- به حرم مطهر امام خمینی (ره) آمدند. ترکیب این جمعیت به روشنی گواهی می‌دهد که آنها نمایندگانی از همه گوشه و کنار ایران بودند. در این حوزه، موضوع مهم دیگر این است که چه تعداد از جمعیت حاضر در حرم امام(ره) به حسن خمینی اعتراض کردند؟ آنانکه در حرم بودند یا به صورت مستقیم از تلویزیون مشاهده می‌کردند، شهادت می‌دهند اکثریت قریب به اتفاق جمعیت ميليوني علیه سران فتنه شعار دادند و به همین دلیل است که غوغاسالاران به دنبال آن هستند تا تعداد معترضان را «اندک» (!) القا کنند. تلاش آنان برای القای این موضوع کاملا آشکار بود. کوتاه سخن اینکه شیفتگان امام خمینی(ره) در حرم ایشان، نوه امام را به دلیل انحراف از مسیر جد بزرگوارش مورد اعتراض قرار دادند. این موضوع آیا قابل تشکیک است؟ آیا اعتراض به همنشینی و رفتار حمایت‌گونه از کسانی که هویت ضدامامی آنان در دوران دوم خرداد مسجل شده بود و در فتنه اخیر به دنبال تخریب همه بنیان‌های فکری امام (ره) بودند، قابل ستایش نیست؟
ج: چرا فحاشی به مردم؟
همانگونه که در ابتدا گفته شد، حاشیه‌طلبان تلاش گسترده‌ای را برای برجسته‌سازی این اعتراض و انحراف آن به طرف مسیر دلخواه خود شروع کردند. آنان که جایگاه خود را در خطر دیدند، لابی‌های گسترده‌ای را آغاز کردند. هر مقام یا شخصیتی را مورد طمع قرار دادند و شرایط را به گونه‌ای تنظیم کردند که «بی‌خبران» گمان می‌بردند ملت دچار خطا شده و خطاکار واقعی در امان می‌ماند. در مسیر این رایزنی‌ها، متاسفانه جعل واقعیات بسیار صورت گرفت و منجر به برخی اظهارات شد که اساس آن انتقال اطلاعات غلط بود. تلاش‌های فراوان و رایزنی‌های پنهانی گسترده‌ای صورت گرفت تا به اعتبار امام خمینی(ره)، نوه خطا‌کرده او از فشار افکار عمومی اندکی رهایی یابد. با این حال اما عصبانیت برخی آقایان از اعتراض ملت چنان بود که متاسفانه انواع و اقسام توهین‌ها را علیه ملت بر زبان و قلم جاری ساختند. اگرچه برخی واکنش‌ها از سر دلسوزی صورت گرفت اما متاسفانه توهین‌های گسترده به مردم – آن هم مردم عاشق امام و انقلاب – از سوی برخی افراد به بهانه هواداری از سیدحسن خمینی بار دیگر نشان داد ملت در تفکر این قوم از چه جایگاهی برخوردار است. به‌عنوان مثال عبارات زیر نمونه‌هایی از اهانت‌هایی است که خطاب به میلیون‌ها پیرو امام‌خمینی(ره) بیان شد:
«حادثه زشت و شوم و ضدانسانی و ضداخلاقی 14 خرداد، اهانت تاریخی بی ادبان تاریخ به ساحت مقدس روحانیت بود»، «در این غروب غم بار اخلاق سیاسی، طلوع خورشید علم و فقاهت(!) را برنمی‌تابند و خشک‌سرانه و نابخردانه، ایشان را مخاطب قرار می‌دهند»،«گروهی اندک سازمان یافته، نمک‌خور و نمکدان شکن با این عمل زشت...»، «عده‌ای محدود و سازمان یافته که تداعی‌گر تندروی‌های افراطیون صدر اسلام هستند»، «ناآگاهان بی‌جیره و مواجب»، «غوغای زشت جاهلانه» و ...
این فحاشی‌ها تنها بخشی از اهانت به ملتی است که تنها جرمشان پیروی از اندیشه امام خمینی(ره) و پیگیری انطباق عملکرد و رفتار مسؤولان و افراد صاحب جایگاه با مشی امام(ره) است. به‌راستی چرا اینگونه ملت عزادار امام(ره) مورد اهانت قرار می‌گیرد و نکته بسیار مهم اینکه چرا حتی در یک مورد درباره اصل ماجرا و دلیل اعتراض میلیونی ملت سخنی به میان نمی‌آورند؟ این افراد چگونه بر این انتظارند که با ادعای پیروی از امام(ره) استفاده‌ها ببرند اما ملت پیرو امام(ره) نسبت به عملکرد آنان و تطابق این عملکرد با مشی امام(ره) حساسیت و دغدغه نداشته باشد؟ و اگر ملت دلخواه این جماعت اینگونه مطالبات حق خود را دنبال می‌کند باید با چنین ادبیاتی مورد اهانت قرار گیرد؟ اساسا گویا اصالت‌ها دچار تغییر شده یا به عبارت بهتر تعویض شده‌اند و برخی افراد معیار و شاخص حقیقت شده‌اند نه فلسفه و اساس حقیقت جمهوری اسلامی. متاسفانه باید گفت اینگونه رفتارها حاکی از پیدایش یک حرکت افراطی فارغ از هزینه‌ها برای نظام است که نخستین آسیب آن به انقلاب و جمهوری اسلامی، فحاشی به جمعیت وفادار به امام(ره) و انقلاب و رهبری است. این حرکت افراطی، بدون ارائه استدلال و ادله خود برای افکار عمومی – اساسا به نظر می‌رسد نگاه آنان به ملت در چارچوب «فرمانروا و فرمانبردار» قابل تحلیل است- زبان دراز کرده و با توهین به جمعیت انقلابی، یک انحراف و خطر بزرگ را برای نظام ایجاد می‌کند. این افراد براساس کدام استدلال و براهینی که تاکنون ارائه داده‌اند اقدام جمعیت میلیونی حرم امام(ره) را نقد کردهاند؟ آیا به غیر از فحاشی به این جمعیت اقدام دیگری انجام داده‌اند؟ از سوی دیگر باید گفت فحاشی به ملت در هر حالت و به هر دلیل که صورت گیرد، غیرقابل پذیرش است. این چگونه منطق و شیوه عملی است که افراد صاحب جایگاه یا به مقام رسیده و به عبارت دیگر، برخی خواص، زبان به فحاشی و توهین علیه مردم باز می‌کنند؟ آن هم مردمی که نمی‌توان کوچک‌ترین شبهه‌ای در وفاداری آنان به انقلاب و امام (ره) وارد کرد. چرا این افراد درصدد دلسرد کردن مردم از جوشش انقلابی هستند؟ حساسیت مردم چرا نگرانی این افراد را به دنبال دارد؟ به هر حال به نظر می‌رسد اینگونه فحاشی به مردم تنها تعبیری که به دنبال دارد، عدم اعتقاد این جماعت به نقش اثرگذار و تعیین‌کننده ملت در تحولات است. شاید به عبارتی بتوان گفت، این افراد همان شیوه «ارباب و رعیتی» سابق را مطلوب می‌دانند.
2- متن ماندگار
بیانات رهبر انقلاب در مراسم 14 خرداد امسال«متن» اين همايش عظيم بود كه بايد بارها مورد مداقه قرار گیرد. اگر حتی بخش‌هایی از اهمیت بیانات رهبر انقلاب درک شود، هدف تکاپوها برای برجسته شدن «حاشیه» مراسم 14 خرداد، به جای «متن» آن بیشتر به چشم می‌آید. طبیعی است، شرح بیانات رهبر انقلاب مجالی بسیار دراز‌دامنه‌تر از این می‌طلبد اما در این مقال در حد وسع به آن پرداخته می‌شود.
تبیین خط امام
رهبر انقلاب در ابتدا خط امام را «هویت» امام خمینی(ره) دانستند و با این تعریف، اندیشه و تفکر امام را به عنوان «اصل اصیل» معرفی کردند. به عبارت دیگر می‌توان گفت در این حوزه آنچه بسیار قابل اعتنا و توجه است و در واقع «اصل» است اندیشه و مشی امام خمینی(ره) است و دیگر موضوعات را باید در قالب فرعیات تحلیل کرد. ایشان در ادامه با اشاره به تلاش دشمنان برای تغییر هویت انقلاب و اینکه برای این هدف از نفاق سوء بهره می‌برند، بهترین راهکار برای ممانعت از این اقدام شوم را تعریف و تبیین «شاخص» معرفی کردند. تبیین شاخص عامل افشا‌کننده سره از ناسره است. رهبر انقلاب هویت و مبانی فکری امام خمینی(ره) را گنجانده شده در «سخنرانی‌ها، نامه‌ها و وصیتنامه» ایشان دانستند و با این رهنمود، صراحتا اعلام کردند که امام(ره) را باید از سخنرانی‌ها و اسناد مکتوب – موثق – ایشان شناخت. این اهمیت و دغدغه مقام معظم رهبری نسبت به تعریف شاخص امام که برای جلوگیری از انحرافات در انقلاب و نیز تحريف افکار واقعی امام(ره) صورت می‌گیرد، بسیار حائز اهمیت است. اینکه رهبر انقلاب «امام و خط امام» را بهترین شاخص انقلاب معرفی می‌کنند در واقع مردم را به بررسی و کنکاش در نظرات و مبانی فکری امام(ره) دعوت و سفارش می‌کنند تا از این طریق تلاش‌ها برای تحریف یا تخریب امام(ره) – که شاخص انقلاب هستند – ناکام بماند. به عبارت بهتر آنچه مورد توجه و دقت حضرت‌آیت‌الله‌العظمي خامنه‌ای است، ارتقای آگاهی و بصیرت مردم درباره فلسفه انقلاب و مبانی فکری امام خمینی(ره) است تا تلاش‌های مرموز برای تخریب نظام با تحریف امام(ره) به سرانجام مطلوب برای طراحان فتنه‌ها نرسد. در تبیین منشور خط امام(ره) مقام معظم رهبری اندیشه‌های امام خمینی را به قطب‌نمای جامعه تعبیر کردهاند تا از طریق آرای امام، مسیر درست انقلاب پیگیری و نیز انحراف منحرفان آشکار و خنثی شود. یکی دیگر از زوایای مهمی که از دقت مردم در افکار و اندیشه‌های امام خمینی(ره) برجسته می‌شود، آگاهی ملت از میزان و مرتبه انحرافات در خط امام است. به عنوان نمونه رهبر انقلاب به برخی اهمال‌ها اشاره کردند و یکی از انحرافات را مورد گوشزد قرار دادند: «برخی فکر می‌کنند برای اینکه مخالفان امام هم به امام علاقه‌مند شوند و امام پیروان بیشتری داشته باشند، بایستی ما بعضی از مواضع صریح امام را پنهان کنیم، نگوییم یا کمرنگ کنیم، نه! این درست نیست. هویت و شخصیت امام و همین مواضعی که خود او با صریح‌ترین بیان‌ها و روشن‌ترین الفاظ و کلمات بیان کرده است، همین‌ها بود که دنیا را تکان داد». می‌توان به سادگی دریافت که رهبر انقلاب معرفی «ناقص» امام را نیز غیرقابل قبول و اینگونه رفتارها را خدشه به هویت امام خمینی(ره) می‌دانند. بنابراین آنچه مورد توجه رهبر انقلاب است، جلوگیری از تفکر معرفی ناقص امام(ره) برای برخی مقاصد و اهداف است. ایشان بر این اعتقادند كه هویت امام را همه اندیشه امام(ره) تشکیل می‌دهد و این هویت همان «خط امام» است. بنابراین «امام منهای خط امام، امام بی‌هویت است، سلب هویت امام خدمت به امام نیست».
اسلام ناب و ضرورت‌ها
رهبر انقلاب پس از ضرورت معرفی امام(ره) به عنوان شاخص انقلاب، اصول فکری امام خمینی(ره) را نیز مورد اشاره قرار دادند.حضرت آیت‌الله‌العظمي خامنه‌ای «اسلام ناب محمدی» به عنوان اصلی‌ترین نقطه در مبانی و نظرات امام(ره) را مورد توجه قرار دادند و مختصات اسلام ناب محمدی یعنی «ظلم‌ستیزی، عدالت‌خواهی، مجاهدت، حمایت از محرومان و رنج‌دیدگان و مستضعفان» را در مقابل مختصات اسلام آمریکایی یعنی «اسلام تشریفاتی، بی‌تفاوت در مقابل ظلم و زیاده‌خواهی، بی‌تفاوتی در مقابل دست‌اندازی به حقوق مظلومان، کمک به زورگویان و سازشکاری» قرار دادند.رهبر انقلاب با تعریف ویژگی‌های رکن رکین اندیشه امام – اسلام ناب محمدی- برقراری جمهوری اسلامی به عنوان ضمانت اجرای مختصات اسلام ناب را یادآوری و تاکید کردند، در این «مدل نو» اساسی‌ترین مساله، مبارزه با حاکمیت‌های زورگو و اقتدارطلب دنیاست.
معظم‌له ضرورت برقراری جمهوری اسلامی در نگاه امام خمینی را تبیین و در ادامه با معرفی اساسی‌ترین مساله جمهوری اسلامی یعنی «مقابله با استکبار» اتکای نظام به «آرای مردم و شریعت اسلامی» را بیان کردند.
تولی و تبری
مقام معظم رهبری اما در ادامه به یک نکته بسیار مهم در سیره امام خمینی(ره) اشاره کردند و آن تولی و تبری است. ایشان با بیان نمونه‌هایی از برخوردهای امام با کمونیست‌ها و لیبرال‌ها، تولی و تبری امام در عرصه سیاست را که تابع «تفکر و مبانی اسلامی و مذهبی» بود مورد اشاره قرار دادند و نکته‌ای فرمودند که تطابق آن با تحولات در هر زمان و مکانی امکانپذیر است: «نمی‌شود انسان خود را در خط امام و دنباله‌رو امام بداند اما با کسانی که صریحا پرچم معارضه با امام و اسلام را بلند می‌کنند در یک جبهه قرار گیرد و با آنها همصدا شود. این با روش، گفتار و کردار امام نمی‌سازد. نمی‌شود قبول کرد که آمریکا، انگلیس، موساد، سلطنت‌طلب‌ها و منافقين روی یک محوری توافق کنند و جمع بشوند و آن محور ادعا کند که من در خط امام هستم...».رهبر انقلاب در این مسیر فراز ارزشمند دیگری نیز بیان کردند تا معیار صداقت پیروی از خط امام ملموس‌تر شود: «باید ببینیم دشمنان دیروز امام در برابر ما چه موضعی می‌گیرند. اگر دیدیم مواضع ما طوری است که صهیونیست‌های غاصب و مزدوران قدرت‌های گوناگون و مخالفین و معاندین امام و اسلام و انقلاب از ما تجلیل می‌کنند، بایستی در مواضع خود شک کنیم و باید بدانیم که راه درست و مستقیم را نمی‌رویم. امام فرمود که اگر از ما تعریف کردند، بدانیم که خیانتکاریم».ایشان همچنین توجه امام خمینی(ره) به مساله فلسطین را گوشزد کردند و با شاخص امام(ره) رفتارهای مدعیان را یادآوری کردند: «کسانی که درست در خط مقابل امام حرکت می‌کنند در مساله قدس و در روز قدس آنطور موضع‌گیری کردند، در روز عاشورا آن فضاحت را به بار آوردند و بعد ما در مقابل با کسانی که با اساس مبنای امام صریحا مخالف هستند، اظهار همراهی کنیم و خود را در کنار آنها قرار دهیم و تعریف کنیم و یا در مقابل آنها سکوت کنیم و در عین حال بگوییم دنباله‌رو امام هستیم. چنین دیدگاهی قابل قبول نیست و ملت هم خوب این مساله را فهمید و شناخت».
ملاک، حال فعلی افراد است
اما دیگر نکته‌ای که رهبر انقلاب با تشریح دیدگاه امام خمینی(ره) - به عنوان شاخص انقلاب- برخی ادعاها را به چالش کشید، چگونگی معیار قضاوت درباره اشخاص بود. موضوع ایجاد مصونیت‌های گوناگون برخی افراد با سابقه از مدت‌ها قبل و بویژه پس از فتنه سال 88 مورد توجه و بحث در حوزه‌های مختلف اجتماعی و سیاسی بوده و هست. در اینباره برخی افراد و رسانه‌ها که وابسته یا نزدیک به این چهره‌ها هستند با استناد به سابقه انقلابی این افراد، هرگونه انتقاد را برنمی‌تابند و سابقه این افراد را دلیل محکمی بر درستی رفتار و گفتار آنها می‌دانند. رهبر انقلاب اما با اشاره به رفتار و سیره امام(ره) شاخص قابل توجهی برای این چالش مشخص کردند: «امام حال افراد را معیار قضاوت درباره اشخاص می‌دانستند، گذشته اشخاص مورد توجه نیست؛ گذشته برای وقتی است که حال فعلی معلوم نیست اما اگر حال فعلی اشخاص در نقطه مقابل گذشته بود، آن گذشته کارآیی ندارد... برخی با هواپیمای امام و با همراهی امام از پاریس به ایران آمدند اما در زمان امام به‌خاطر خیانت اعدام شدند، بعضی از دورانی که امام در نجف بود با ایشان ارتباط داشتند و در ابتدای انقلاب هم مورد توجه امام قرار گرفتند اما بعد رفتار و موضع‌گیری آنها موجب شد که امام آنان را طرد کرد... اگر خدای نکرده نفس اماره و شیطان راه را در مقابل من منحرف کرد، قضاوت چیز دیگری خواهد بود؛ مبنای اسلامی چنین رفتاری است و امام نیز چنین عمل کرد». تاکید مقام معظم رهبری بر ملاک قرار دادن حال فعلی افراد – که در واقع همان نظر امام(ره) است ـ خط بطلان محکمی است بر نظری که در صدد بود به «زور» سابقه افراد را بر هر اولویت و معیار دیگری ترجیح دهد.
متن و حاشیه در یک نگاه
مقام معظم رهبری با تمرکز و توجه بر موارد مهمی چون برجسته کردن ضرورت معرفی شاخص برای شناخت مسیر درست انقلاب و نظام، حضرت امام خمینی(ره) را به عنوان مهم‌ترین و بهترین شاخص معرفی کردند و در ادامه با بیان دیدگاه‌های مهم بنیانگذار جمهوری اسلامی، برخی ادعاها مبنی بر پیروی از خط امام را در معرض افکار عمومی قرار دادند. این اقدام و راهکار مناسب در واقع هرگونه روزنه فریب را مسدود می‌کند و آگاهی افکار عمومی از دیدگاه‌ها و آرای امام خمینی(ره) باعث می‌شود انحرافات به وضوح برجسته شود. در این راستا قطعا هستند کسانی‌که از این شیوه دچار ضرر خواهند شد. کسانی‌که یا هیچگونه مرزبندی مشخصی با دشمنان امام(ره) و نظام ندارند و عملکردشان بویژه در یک سال اخیر شائبه‌های فراوانی ایجاد کرده است. افرادی که انحرافات خود را تا پیش از این با ادعای سابقه انقلابی خود «رفو» می‌کردند نیز قطعا از تبیین منشور خط امام(ره) توسط مقام معظم رهبری متضرر خواهند شد. تبیین منشور خط امام نیز زمانی صورت گرفته که در واقع همه استدلال‌ها به افکار عمومی عرضه شده است. بنابر این آنچه رهبر انقلاب برای تمسک افکار عمومی به آن تجویز کردند، یک راهکار مناسب، دقیق، عقلانی و در چارچوب اصول جمهوری اسلامی ایران بوده است. در چنین شرایطی قطعا تلاش‌هایی برای جلوگیری از بسط این راهکار رهبر انقلاب صورت می‌گیرد و رایزنی‌هایی انجام می‌شود تا «حاشیه» 14 خرداد بر متن آن غلبه کند. البته منظور این نیست که اعتراض ملت نادرست بوده كه مردم هميشه در رأس امورند، بلکه هدف آن است گفته شود از این اقدام حق‌طلبانه، سوءاستفاده می‌شود تا اصل و متن 14 خرداد کمتر به گوش برسد. رایزنی‌ها و کتمان حقایق و واقعیات در رایزنی‌ها برای دریافت یک نظر مساعد یا یک دلجویی سبب می‌شود تا این افراد با شانتاژ رسانه‌ای، بر دامنه اثرگذاری حاشیه 14 خرداد بیفزایند. با این حال فارغ از این ماجرا آیا به این نکته مهم توجه می‌شود که متن و اصل 14 خرداد چگونه و براساس چه شیوه‌ای با مردم سخن می‌گوید و حاشیه‌سالاران چگونه و با چه ادبیاتی ملت را مورد خطاب قرار می‌دهند!