گروه سیاسی:
با نگاه موشکافانه به پرونده 7ساله هسته‌ای ایران به روشنی می‌توان دریافت که شاخص‌ترین ویژگی عملکرد غرب در قبال فعالیت‌های اتمی ایران، واکنش آنها متناسب با کنش‌‌های داخلی بوده است؛ به این معنا که اگر در دوره‌ای به واسطه ایستادگی ملت ایران در مقابل همه فشارها، تهدید ایران به تحریم را عامل اتحاد بیشتر ایرانیان قلمداد کردند و از این‌رو، با عقب‌نشینی گام به گام از مواضع پیشین خود گزینه تعامل با ایران را برگزیده و وارد مذاکره بدون پیش شرط با ایران شدند، بار دیگر با استناد به سیگنال‌هایی که از داخل برای آنها ارسال شد به این نتیجه رسیدند که با تشدید تحریم‌ها علیه ایران و در کنار آن حمایت از برخی عناصر داخلی، می‌توان از همان رویکرد یعنی تحریم برای ایجاد نارضایتی میان مردم بهره جست و در نهایت به هدف 31 ساله که همان براندازی نظام در ایران باشد، دست یافت؛ موضوعی که روزنامه «وطن امروز» یک ماه پیش از صدور چهارمین قطعنامه تحریم علیه ایران، با استناد به برخی اسناد و شواهد در گزارشی تفصیلی از آن سخن به میان آورد. هر چند شاید بعضی در آن برهه، به دلیل ملموس نبودن ماجرا، ارائه چنین تحلیلی از اوضاع و گفتمان حاکمان میان برخی گروه‌های داخلی را نادرست خوانده و رد می‌کردند اما اگر اکنون که یک ماه از صدور قطعنامه علیه ایران گذشته، زمانبندی تصویب قطعنامه و موضع‌گیری دولتمردان و سیاستمداران آمریکایی به فاصله یک روز پس از تصویب قطعنامه را در کنار مواضع مغرضانه و تحلیل‌های خالی از منطق سران فتنه درباره موضوع هسته‌ای قرار دهیم، به روشنی می‌توان همراهی و هماهنگی عناصر داخلی با گروه‌های خارجی را مشاهده کرد. در این راستا مواضع اخیر موسوی و کروبی در همراهی با اهداف تحریم‌ها، پرده از واقعیت کشید. ماجرا از این قرار بود که به‌رغم صدور بیانیه تهران و موافقت ایران با خروج اورانیوم 5/3 درصد خود به خاک ترکیه و دریافت سوخت 20 درصد، دولتمردان آمریکایی تلاش مضاعفی به کار گرفتند تا تحریم‌های جدیدی را علیه ایران وضع کنند که در نهایت موفق شدند بدون اجماع، قطعنامه 1929 را بیستم خرداد ماه یعنی دقیقا 2 روز پیش از سالگرد انتخابات ریاست جمهوری ایران، به تصویب برسانند. با توجه به برخی اظهارنظرهایی که به فاصله یک روز پس از اعمال تحریم‌ها صورت گرفت، به وضوح مشخص شد علت این همه تعجیل آمریکا در صدور قطعنامه، فراهم کردن بستری مناسب برای احیای آشوب‌ها و اغتشاشات در تهران از طریق تشدید نارضایتی میان مردم در آستانه سالگرد انتخابات بوده است؛ موضوعی که می‌توان رد آن را در بیانیه رئیس‌جمهور آمریکا یک روز پیش از سالروز انتخابات ریاست جمهوری ایران یافت. باراک اوباما در این بیانیه که در نشست «بنیاد ملی دموکراسی» توسط مشاور وی قرائت شد، با استفاده ابزاری از واژه‌هایی نظیر آزادی و دموکراسی، اغتشاشات سال 88 را یادآور شد و با اظهار تاسف از اینکه آشوب‌ها به نتیجه نرسیده است بار دیگر مدعی شد آمریکا در کنار کسانی ایستاده است که به دنبال آزادی هستند. پس از حمایت آشکار و صریح رئیس‌جمهور آمریکا از آشوبگران، نوبت به جان مک‌کین، سناتور جمهوریخواه از ایالت آریزونا رسید تا وی نیز به نوبه خود در آستانه سالگرد انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری ایران، با ایراد سخنرانی در این نشست علاوه بر تهییج بازماندگان حامی فتنه، راهکار پیشنهادی خود برای تغییر رژیم در ایران را به باراک اوباما ارائه کند؛ راهکاری که به اعتقاد وی اجرایی شدن آن در تداوم ناآرامی‌ها در ایران نهفته است و گره آن به دست آشوبگران و اغتشاشگران باز می‌شود. جان مک‌کین که تعبیر و ارزیابی‌اش از آشوب‌های سال گذشته تهران «به شماره افتادن روزهای حکومت اسلامی» بود، در بخش دیگری از سخنان خود با استقبال از تصویب چهارمین قطعنامه تحریم علیه ایران، آن را ناکافی دانست و خواستار تصویب لایحه تحریم‌های کنگره علیه ایران شد. وی حتی به تصویب تحریم‌های یکجانبه آمریکا علیه ایران اکتفا نکرد و از رئیس‌جمهور آمریکا خواست از متحدان خود در اروپا، آسیا و خاورمیانه بخواهد همان تحریم‌ها علیه ایران اعمال شود. اما نکته قابل تامل و درخور توجه در سخنان این سیاستمدار آمریکایی، توجیه و دلیل وی برای اعمال اینگونه تحریم‌ها علیه ایران بود. جان مک کین طبق گفته خود، نه به دنبال متقاعد کردن ایران برای نشستن پای میز مذاکره است و نه توقف برنامه هسته‌ای ایران بلکه هدف وی تغییر رژیم در ایران است. این سناتور جمهوریخواه در تکمیل سخنان خود گفت: «من هدف و مقصد دیگری را پیشنهاد می‌کنم. ما می‌توانیم تمام دوستان و متحدان خود را در بخش خصوصی و عمومی و در کشورهایی که با ما همفکری معنوی دارند، تجهیز کنیم تا حقانیت رژیم ایران را به چالش طلبند و از مردم ایران برای آنکه نهاد دولت خود را به گونه‌ای صلح‌آمیز و با شرایط خود تغییر دهند؛ حمایت کنیم». مک کین برای توجیه این ایده خود به شعارهای حامیان فرقه موسوی استناد کرد و گفت: «وقتی جوانان ایرانی در شعارهای خود به زبان انگلیسی می‌نویسند «اوباما با اونایی یا با ما» این نشانه خوبی است در اینکه ما هم بیشتر باید حمایت کنیم. ما باید درکنار مردم ایران بایستیم. لازم است که اهداف آنان را اهداف خود بدانیم. منافع آنان منافع ما است و تلاش‌هایشان، تلاش‌های ما». وی سپس با اشاره به حوادث سال گذشته گفت که اگر تردیدی هم درباره تغییر رژیم در ایران داشتند اکنون متقاعد شده‌اند که چنین اقدامی امکان‌پذیر است.
در واقع به نظر می‌رسد سیاستمداران آمریکایی با استناد به آشوبی که بازماندگان حامی موسوی طی یک سال گذشته به راه انداختند به این ارزیابی رسیدند که با تصویب تحریم ایران می‌توانند زمینه اغتشاشات دوباره را فراهم کرده و آشوب‌های خیابانی با مدیریت میرحسین موسوی را از کما خارج کنند تا به هدف چند ده ساله خود یعنی تغییر رژیم در ایران دست یابند. میرحسین موسوی نیز در بعد داخلی از هیچ تلاشی برای ایجاد ظرفیت آشوب آفرینی فروگذاري نکرده است تا جایی‌که برای نیل به این هدف نیز بعضا به تحلیل‌های بدون مبنا و بی‌بهره از عقلانیت در برخی مسائل بویژه در حوزه سیاست خارجی روی آورده است. وی اخیرا نیز در یادداشتی به سیاق بیانیه‌های پیشین خود، همه تلاشش را در جهت تبرئه مخالفان ایران هسته‌ای به کار برده و کوشیده با متهم کردن دولت به اتخاذ «سیاست‌های پر هیاهو و عوامفریبانه» در موضوع هسته‌ای اینگونه القا کند که اگر دشمنان ملت درصدد فشار به کشور هستند، دولت مقصر است نه زیاده‌خواهی‌ها و زورگویی‌های طرف غربی! موسوی همچنین در بخشی از یادداشت خود دولتمردان کشورمان را به قربانی کردن منافع ملی در مقابل منافع جناحی متهم کرده است. وی حتی پا را فراتر از این تهمت به دولت نهاده و در بخش دیگری از مطلب خود آورده است؛ «چه بسا بخشی از دولتيان شانس بقای خود را در ادامه اين بحران و تشديد مخاصمات و حتی تشويق دشمنان برای تعرض نظامی ببينند»؛ سخنانی که به نوعی با گفته‌های مهدی کروبی، نفر پنجم انتخابات ریاست جمهوری به نوعی هم‌راستا بود و همپوشانی داشت؛ آنجا که او مدعی شد؛ «بخشی از حاکمیت و سپاه پاسداران به دنبال تحریم هستند چون در تحریم به سودهای کلان و نجومی دست پیدا می‌کنند و این مردمند که متضرر می‌شوند». این در حالی است که این دولت نهم و دهم بوده که به خاطر ایستادگی بر سر حقوق ملت، مورد غضب و فشار آمریکا و همپیمانانش قرار گرفته و با انواع تهدیدها روبه‌رو شده تا از حق مسلم ایرانیان عقب‌نشینی نکند. از این رو به نظر می‌رسد این دو، به‌رغم دلسوزی‌های ظاهری خود، در تلاشند ملت را به جای مقابله با دشمن، به مخالفت با دولت تشویق و ترغیب کنند.
دفاع از عقب‌نشینی!
نکته جالب توجه دیگری که میر حسین موسوی در یادداشت خود به عنوان راه حل از آن سخن به میان آورده، گسترده کردن دایره مشاوران پرونده هسته‌ای و توصیه به استفاده از ظرفیت‌های افرادی نظیر محمد خاتمی و حسن روحانی بوده، چراکه به گمان وی در حال حاضر «عده معدود و کم تجربه»ای درگیر پرونده حساس هسته‌ای ایران هستند. پیشنهاد وی به استفاده از ظرفیت‌های خاتمی و روحانی در حالی صورت گرفته است که کارنامه ضعیف آنها در مدیریت بحران پس از گذشت سال‌ها کماکان در معرض پرسش و انتقاد افکار عمومی قرار دارد؛ دورانی که در آن ماحصل رویکرد تنش‌‌زدایی دولتمردان اصلاحات در آن برهه، تعلیق کامل همه فعالیت‌های هسته‌ای ایران از جمله غنی‌سازی اورانیوم بود. این در حالی است که از زمان روی کارآمدن دولت نهم، نه تنها پیشرفت‌های چشمگیری در زمینه هسته‌ای رخ داد بلکه سمت و سوی مذاکرات با غرب را به سویی پیش برد که غرب به‌رغم تصویب تحریم‌‌هایی که به اذعان خود تاثیری بر اراده ایران نداشته، اکنون غنی‌سازی 5/3درصد در ایران را پذیرفته که همه اینها نشان از زبدگی و چیره‌دستی دست‌اندرکاران و دیپلمات‌های هسته‌ای کشورمان در 5سال اخیر دارد.
حمله به پاسداران
میرحسین موسوی در بخش دیگری از یادداشت خود بحث سپاه را به میان کشیده و سپاه را درگیر مسائل سوال‌برانگیزی دانسته که به زعم وی با توجه به این موضوع، سپاه نمی‌تواند به کار اصلی خود که تامین امنیت کشور است، برسد. همزمان با طرح این ادعا، مهدی کروبی نیز سپاه را متهم به تمایل برای اعمال تحریم‌های بیشتر علیه ایران نشان داده است تا طبق ادعای وی، به سودهای کلان دست یابد. اینگونه موضع‌گیری و انتقادها به عملکرد سپاه از سوی رهبران فرقه سبز ریشه در 2 موضوع دارد؛ نخست اینکه سپاه یکی از مهم‌ترین اهرم‌های بازدارنده در مقابل تجاوزات و زیاده‌خواهی‌های دشمنان است و دیگر اینکه سپاه در کنار مردم نقش بسزایی در سرکوب فتنه 88 و تامین امنیت جامعه در پی آشوب‌های سال گذشته داشته و روشن است که چنین موضوعی به مذاق فتنه‌گران و اغتشاشگران خوش نباشد.