روزنامه کیهان در ستون خبر ویژه خود با اشاره به تحلیل اخیر موسوی درباره قطعنامه 1929 از منبع الهامبخش صهیونیستی وی پرده برداشت. به نوشته این روزنامه، میرحسین موسوی یک متن رونویسیشده از تحلیلهای رسانههای صهیونیستی درباره قطعنامه 1929 را به عنوان تحلیل خود از این قطعنامه منتشر کرد. موسوی در این متن که سایت کلمه آن را منتشر کرده، نوشت: «سرانجام و متاسفانه قطعنامه 1929 شورای امنیت صادر شد. قطعنامه و قطعنامههایی که میتوانست با تدبیر و عقلانیت بر کشور ما تحمیل نشود. تاکید بر این واقعیت نمک پاشیدن روی زخم نیست؛ بلکه از آن روست که تجاهل در این زمینه پیامدهای آن را وخیمتر خواهد ساخت. اینکه بگوییم این قطعنامه چون یک دستمال استفاده شده است مصائب ناشی از سیاستهای پرهیاهو و عوامفریبانه را تخفیف نخواهد داد. البته در این میان، فحش و توهین به کشورهای دیگر ممکن است مصرف داخلی برای عدهای کماطلاع داشته باشد اما در واقعیت بیرونی جز بدتر کردن اوضاع تاثیری نخواهد داشت». وی سپس در حالی که گویی از یک پروژه مشترک میان خود و غربیها سخن میگوید، اضافه کرد: «برای اینجانب مانند روز روشن است که این قطعنامه بر امنیت و اقتصاد کشور ما اثر خواهد گذاشت». میرحسین موسوی که اسرائیلیها در بحبوحه فتنه 88 از وی به عنوان بزرگترین سرمایه خود در ایران یاد میکردند، در ادامه با حمله به سپاه در استدلالی درخشان گفته است که سپاه و دولت علاقهمند به تحریم ایران هستند چون از این موضوع سود میبرند. اینکه میرحسین موسوی پس از حدود یک ماه از صدور قطعنامه 1929 به فکر تحلیل آن افتاده قبل از هر چیز نشاندهنده آن است که اصل صدور 1929 فاز اول از یک پروژه دومرحلهای بوده که در فاز دوم باید توسط مواجببگیران غرب در ایران تکمیل میشده است. با توجه به بیمحتوا بودن قطعنامه 1929 و اعتراف مقامهای عالیرتبه غربی به اینکه چنین تحریمهایی قادر به متوقف کردن ایران نخواهد بود، به نظر میرسد سرویسهای اطلاعاتی غربی چارهای جز این ندیدهاند که فاز دوم پروژه را که «عملیات روانی روی مردم توسط عناصر داخلی درباره محتوای تحریمها»ست، زودتر از موعد مقرر کلید بزنند. به عبارت دیگر داستان از این قرار است که موسوی و دوستانش اکنون ماموریتی به عهده دارند که شکست سیاسی آمریکا و اسرائیل در اعمال تحریمهای قوی علیه ایران را با سر و صدای رسانهای بپوشانند. با این وجود آنچه غربیها از آن غفلت کردهاند این است که امثال موسوی دیگر در ایران اعتباری ندارند که حرفهای آنها درباره قطعنامه یا هر چیز دیگر خریداری داشته باشد. به نوشته کیهان، اشاره موسوی به بهرهگیری سپاه از تحریمها، دقیقا برگرفته از تفسیر رادیو اسرائیل و سایت وابسته به وزارت خارجه رژیم صهیونیستی است. این بهاصطلاح دیدگاه از سوی مهدی کروبی نیز مطرح شده و از طریق خبرگزاری آلمانی دویچه وله و سایتهای ضدانقلاب انعکاس یافته است.
انتقاد محسن رضایی از سران فتنه
محسن رضایی روز گذشته در گفتوگویی با روزنامه خبر ضمن اعتراض به مقابله سران فتنه با قانون، از رویکرد رئیس مجمع تشخیص هم انتقاد کرد. محسن رضایی در این گفتوگو با اشاره به تاثیر منفی آثار فتنه سال 88 بر نسل سوم و چهارم انقلاب گفت: در حوادث بعد از انتخابات تصویری که از نظام جمهوری اسلامی درست شد، تصویري غیرواقعی بود، تصویری که از آزادی و دموکراسی در ایران درست شد، تصویری که از زندانهای ایران درست کردند، این تصویرها، تصاویر غیرواقعی و مخرب بود و این میتواند در ذهن نسل سوم و چهارم آثار منفی خودش را داشته باشد. گروههای سیاسی و سیاستمداران نباید مردم و نظام را زیر پا بگذارند و از روی آنها عبور کنند. به نوشته روزنامه خبر، وی درباره 2 نفر از نامزدهای شکستخورده در انتخابات ریاستجمهوری سال گذشته که به عنوان متهمان اصلی فتنه بعد از انتخابات شناخته میشوند، بیان داشت: به نظر من این دو نفر اشتباه بزرگی مرتکب شدند. وقتی شورای نگهبان نتایج انتخابات را اعلام کرد، باید این آقایان به آن نتایج تن میدادند. ممکن است کسی نتیجه قانون را باور نداشته باشد ولی باید به آن قانون تن بدهد و اگر این کار صورت میگرفت، خیلی وضع عوض میشد.
گفتمانسازی؛ حربه دیگر فتنه
روزنامه جوان در مطلبی از گفتمانسازی جنبش فتنه از حکومت دینداران تا اسلام لیبرال گزارش داد. به نوشته این روزنامه، هنگامی که محمد خاتمی صحنه کارزار انتخابات دهم را به میرحسین موسوی سپرد و خود از گردونه خارج شد، خیلیها از اینکه در صورت احتمال ضعیف پیروزی موسوی، جریان تندرو اصلاحات با محوریت مجاهدین و مشارکت در حاشیه قرار خواهد گرفت و جریان چپ دهه 60 که هنوز نوای روحبخش امام (ره) را گم نکرده بود مسلط خواهد شد، ابراز رضایت میکردند اما عدهای دیگر حضور موسوی را خطرناکتر از خاتمی میدانستند چرا که به قول ابطحی، موسوی هندوانه دربسته بود و معلوم نبود طی 20 سال زاغهنشینی سیاسی چه دگردیسی در افکار و رفتارش ایجاد شده است. براساس این گزارش با تجهیز ستادهای موسوی به غولهای جنگ روانی مجاهدین و مشارکت، حالا نوبت شاگردان مکتب کیان و حلقه مجاهدین بود که طی 2 دهه فعالیت در مرکز تحقیقات ریاستجمهوری در دولتهای سازندگی و «اصلاحات» همه سناریوها را برای مخدوش کردن حکومت ولایی آزموده و با استمداد از انقلابهای رنگی چند سال اخیر جهان در کشورهای بلوک شرق، انواع راهکارها را پیاده کرده بودند. اما وضع ناامیدکننده موسوی در نظرسنجیهای فروردین و اوایل اردیبهشت 89 حلقه فکری او را به این نتیجه رساند که باید بتوانند به گفتمانسازی در مقابل گفتمان خدمت دولت نهم روی آورند اگرنه قافیه را باختهاند. اینجا بود که پیشنهاد تشکیل جنبش سبز به موسوی داده شد. جنبشی که ایدئولوژی ندارد و هرگونه ایدئولوژی غلط یا صحیح را میپذیرد. در این ایدئولوژی تکلیف، جایگاهی نداشت و فقط حق بود که هر مسلکی میتوانست با در آمدن زیر چتر آن حق نداشته خود را طلب کند. همچنین ارائه شخصیتی کاتولیزه از امام (ره)، ارائه قرائت رحمانی از دین و جایگزین کردن محکمات و متشابهات از نکات برجسته سناریوی اتاق فکر فتنه بوده که بتوانند با القای این تفکرات از درون نیروهای انقلاب یارگیری کنند.