بسیاری ارتش آمریکا را بزرگ‌ترین لابی در ایالات‌متحده می‌دانند که تمام تصمیم‌گیری‌های کلان در این کشور با دخالت آن انجام می‌شود. ارتش با زیرمجموعه‌های صنعتی و اقتصادی‌اش در تمام ایالت‌های آمریکا هر لحظه که اراده کند می‌تواند بر دیگر نهاد‌های این کشور 300 میلیون نفری تاثیرگذار باشد.
حضور در ارتش برای بسیاری یک آرزو و برای برخی هم یک اجبار در این کشور است. درگیر بودن آمریکا با 2 جنگ در عراق و افغانستان و میزان پایین اقبال برای حضور در ارتش باعث شده است سیاستگذاران این نهاد به این باور برسند که نیازمند تنوع بیشتر در اعضای خود هستند.سال 1948 زمانی که جنگ جهانی دوم به پایان رسيد و پیمان ناتو در حال شکل‌گیری بود برای نخستین‌بار سخنانی درباره حضور سیاه‌پوستان در ارتش مطرح شد.
سیاه‌پوستان تا قبل از این سال اجازه ورود به ارتش آمریکا را نداشتند، این طرح به راحتی مطرح و تصویب شد و نیروهای ارتش در ایالات‌متحده با تنوع رنگ پوست تا سال 1978 به فعالیت‌های خود ادامه دادند. در این سال و زمانی که شعله‌های جنگ افغانستان با حضور نیروهای سرخ سر به فلک کشیده بود، ارتش ایالات‌متحده تصویب کرد زنان می‌توانند روی ناو‌های نیروی دریایی حضوریابند. این اقدام به انحصار مردان در نیروی دریایی پایان داد.
اصلاحات کادری در ارتش آمریکا به سرعت امکان‌پذیر نیست زیرا نیروهای محافظه کار در این ساختار بسیار قدرتمند هستند. در دوران کلینتون پنتاگون بر آن شد تا اجازه دهد زنان بتوانند به عنوان خلبان بمب افکن‌های تهاجمی فعالیت کنند، این نوعی ساختار شکنی در ارتش آمریکا بود اما با موفقیت انجام شد و اکنون زنان بسیاری در حال فراگیری فنون هدایت جت‌های جنگنده هستند.
در حال حاضر یکی از مسائلی که در دولت باراک اوباما، جنجال‌آفرین شده دوگانگی عقاید درباره حضور همجنس‌گرایان در ارتش آمریکاست. برخی در پنتاگون بر این باورند که این حضور امنیت اخلاقی پادگان‌ها را بر هم خواهد زد. مساله‌اي که در حال حاضر بیش از همه برای ارتش آمریکا مهم و قابل تفکر به نظر می‌رسد بحث همه‌پرسی در ارتش برای حضور همجنس‌گرایان است.
این همه پرسی با یک سوال کلیدی برگزار خواهد شد: آیا شما با حضور همجنس‌گرایان در ارتش موافقید؟ لاورنس کوب از سیاستگذاران ارشد ارتش در دوران ریگان که از مخالفان همه پرسی است، می‌گوید: «این یک اقدام خطرناک است! شما به ارتشی‌ها اجازه می‌دهید درباره همکارانشان اظهارنظر کنند. با این وجود ارتشی‌ها فکر می‌کنند که درباره خواسته جمعی حق وتو دارند که ساختار را با سوال روبه‌رو می‌کند».
تمام تغییرات در ارتش آمریکا با دستور از بالا اجرایی شده است. ارتش آمریکا عادت به رای دادن و اظهار نظر کردن درباره امور داخلی‌اش را ندارد. این مساله باعث خواهد شد ساختاری که سال‌ها براساس آن ارتش به فعالیت‌های خود ادامه داده است با یک چالش ساختاری روبه‌رو شود. یکی دیگر از فرماندهان ارتش آمریکا در این رابطه می‌گوید: «من هوادار طرح نگو و نپرس هستم».
اینگونه هیچ‌کس متحمل کوچک‌ترین توضیح اضافه‌ای نخواهد شد. ما درباره یک قانون ملی تصمیم‌گیری نمی‌کنیم که قرار باشد برای آن همه پرسی ایجاد کنیم.
همه‌پرسی رویه‌ای را به وجود خواهد آورد که مشکلات ما را افزون کرده و ارتش را از حالت کارآمدش خارج می‌کند. رای‌گیری در ارتش آمریکا این نهاد را به صورت یک جریان سیاسی در خواهد آورد که مانند یک حزب برای پذیرش اعضا در آن رای‌گیری می‌شود.
فرماندهان رده بالای ارتش به همراه وزیر دفاع این کشور اعلام کرده‌اند موافق تصمیم‌گیری درباره همجنس‌گرایان در ارتش آمریکا هستند.
پذیرش همجنس‌گرایان در درون ارتش این سوال را به وجود می‌آورد که جامعه مسیحی این کشور حضور این افراد را به عنوان شهروندان معمولی در میان خود پذیرفته‌اند یا خیر؟
جواب برخی به این سؤال، منفی است. آنها بر این باورند که آمریکایی‌ها همجنس‌گرایان را به چشم یک شهروند معمولی نمی‌نگرند. اما حامیان حضور همجنس‌گرایان می‌گویند حضور آنها در ارتش نمی‌تواند چیز غیرعادی باشد. در سال 1948 زمانی که سیاه‌پوستان می‌خواستند وارد ارتش شوند کسی همه پرسی برگزار نکرد و رئیس‌جمهور ترومن با دستور خود همه چیز را حل و فصل کرد. در نگاهی دیگر در سال‌های 1976 و 1978 نیز ارتش آمریکا برای حضور زنان و پست‌های کلیدی به آنها همه‌پرسی برگزار نکرد. این نوعی تبعیض است که بخواهیم برای ورود همجنس‌گرایان همه پرسی برگزار کنیم. مساله‌ای که اکنون از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است قدرت یافتن ارتش آمریکا به عنوان یک مافیای بزرگ است که توانسته در تمام نقاط حساس ایالات‌متحده وارد شود و اظهارنظر کند. مردم به عنوان صاحبان قدرت بر اساس نظرسنجی‌های سال 1993 با حضور همجنس‌گرایان مخالفتی ندارند. این حمایت بر اساس نظرسنجی روزنامه واشنگتن پست افزایش یافته است اما به نظرسنجی‌های روزنامه‌ای نمی‌توان چندان اعتماد کرد.
تایم- 12 جولای2010
ترجمه: سيد بهزاد اخلاقي