پناه می‌برم از شر شب به رب فلق
فلق کجا‌ست چه داند اسیر کهف و غسق
شعاع نور نگنجد به مشت خرد اما
مقید است به الفاظ معنی مطلق
هزار بار شنیدی ز رب و اسماءش
منت ولیت شناسا کنم که کیست فلق
همو که شارقه را گرم شد از او بازار
همو که ظلم و ظُلَم را نماند از او رونق
همو که نایره مهر و کین از او روشن
همو که دایره کفر و دین از او منشق
همو که امر علی را نبوده جز تسلیم
همو که قول حسن را نگفته جز صَدَّق
همو که گفت رسولش به ناز، ریحانه
همو که خواند نبی‌اش ز مهر عَینُ‌البق
همو که سر نکشیده است جز برابر کفر
همو که سجده نبرده است جز به حضرت حق
همو که تیغ اگر تیغ یار، مستهلک
همو که بحر اگر بحر دوست، مستغرق
همو که نیست چنان او کسی به راه ادب
که در وصال سر از پای او گرفت سبق
همو که نیست یک از الف او به حسن و کمال
در این چهار حد و هفت طارم ازرق
همو که بود به یک رایی‌اش حسن را رشک
که شد دچار به چون ما، به مردم ابلق
همو که راوی ما گفت وقت ذبح عظیم
فرو کشید خور از بام آسمان بیرق
حکایت سفر آفتاب و رأس حسین
حکایت زهق‌الباطل است و جاءالحق
گرفت کین فلک از رأس او و یارانش
که مصطفی به بنان کرده بود مه را شق
نجات یافتگانش اگرچه کم بودند
سفینه بود و نشاید که خوانمش زورق
ملامت عملش را نکرده جز جاهل
نکوهش اثرش را نگفته جز احمق
سخن ز روشنی‌اش خواستم کنم لختی
به حکم قافیه ناچار شد کمی مغلق
منم مدیحه سرای ملوک فقر و رضا
مرا چه کار به خاقانی و چه با عمعَقّ
بود که بینم از این منقبت به روز حساب
مطیر رحمت او بر جبین به جای عرق