سالهاست که مرده‌ام/ حسین پناهی/ انتشارات دارینوش
الهام صالح:
نه! فکرش را هم نمی‌توانید بکنید! این اتفاق از تخیل من و شما خارج است، فقط او می‌توانست اینگونه بیندیشد. لابد می‌پرسید او چه کسی است؟ چگونه می‌اندیشید؟ او حسین پناهی است؛ کسی که در کودکی نمی‌دانست که باید از زنده بودنش خوشحال باشد یا نباشد. هم او که موضع‌گیری خاصی در برابر زندگی نداشت. و آنگونه که او می‌اندیشید یعنی که فکر کنی ممکن است گل سرخ هم آرزویی داشته باشد. آرزو؟ خب هر موجودی می‌تواند آرزو داشته باشد، گیرم در تخیل من و شما نگنجد، در تخیل حسین پناهی که می‌گنجد. حتی اگر تصور آرزو داشتن گل سرخ را هم داشته باشید، نوع آرزوی او را نمی‌توانید حدس بزنید.
پناهی در «سالهاست که مرده‌ام»، گل سرخی را به تصویر کشیده که آرزو می‌کند جوجه تیغی باشد: «گل سرخ، مصاحب خوش عطرم به پچه پچه از من پرسید: چگونه می توانم جوجه تیغی شوم؟ و من آرامش می‌کردم تا به خارهایش قناعت کند... » نه! فکرش را هم نمی‌توانید بکنید که او چگونه شعر و زندگی و فلسفه را به هم می‌بافد.
فقط او می‌تواند کلافگی دندان‌درد را تاب بیاورد و در عین حال برای دیگران توصیه‌های جالب داشته باشد: «دندان‌درد دارد کلافه‌ام می‌کند! برای کسانی که دندان‌درد دارند حافظ نخوانید! آنها به راحتی خواهند گفت: خفه! و اگر غریبه‌ای درمیان باشد محترمانه‌تر فحش خواهند داد!» در شعرهای «حسین پناهی» همه موجودات حق دارند، او به همه حق می‌دهد: «آقا ! جوجه تیغی هم حق دارد و کلاغ نیز». او در «سالهاست که مرده‌ام»، خوب دیدن و دیگرگونه دیدن را به مخاطب خویش می‌آموزد: «هرگز شیون گله گاوها را بر خون ریخته گاوی میان سنگلاخ‌های یک رود مرده دیده‌اید؟ سرخ چشمان درشت، رگ‌های متورم و غباری که از کشیدن سم‌هاشان بر زمین برپا می‌کنند!» شعرهای پناهی در این مجموعه تلنگر می‌زنند به مخاطب درگیر زندگی.
شعرهای پناهی، سوال مطرح می‌کنند: «دیوونه کیه؟ عاقل کیه؟ جونور کامل کیه؟» و خطابشان اینچنین است: «تو! انت! یو!»