محسن معتمد کیا
دیگر نیازی نیست که در مذمت کار فدراسیون فوتبال برای استفاده از نام یک شرکت مواد غذايي روی پیراهن بازیکنان تیم ملی بنویسیم. وقتی فدراسیونی برای انجام کارهای روزمره‌اش با کمبود بودجه روبه‌رو باشد ، طبیعی است که از هر وسيله‌اي برای رسیدن به «پول» استفاده کند. یک روز، نام یک شرکت صنعتی روی پیراهن بازیکنان تیم ملی حک می‌شود و یک روز دیگر کمیته بازاریابی فدراسیون فوتبال به این نتیجه می‌رسد که پیراهن تیم ملی را به بیلبورد تبلیغاتی یک کارخانه ماکارونی تبدیل کند. برای فدراسیوني که به گفته رئیسش هیچ شرکت و کارخانه داخلی حاضر به اسپانسری آن نمی‌شود، حک کردن نام یک کارخانه توليد ماكاروني بهترین و ساده‌ترین راه برای رسیدن به پول است، هرچند آن پول ناچیز باشد اما به هر حال این پول حداقل می‌تواند کفاف خرید لباس‌های مارک «دایی» را بدهد. با این حال وقتی فدراسیون حاضر می‌شود آنقدر کم و ناچیز پیراهن ملی را به بیلبوردی تبلیغاتی تبدیل کند، این سوال مطرح می‌شود که چرا ما در اوج فشار جامعه جهانی علیه رژیم صهیونیستی از فوتبال برای افزایش این فشار استفاده نمی‌کنیم؟!
چگونه وقتی، تنها بازیکن مسیحی تیم ملی ایران که از قضا در فوتبال صهیونیست‌زده انگلیس بازی می‌کند، علیه جنایات اسرائیل در غزه واکنش نشان می‌دهد، فدراسیون فوتبال و معاونت فرهنگی فدراسیون سکوت کرده‌اند و حاضر نمی‌شوند گوشه‌ای از پیراهن تیم ملی را برای به جریان انداختن موجی رسانه‌ای علیه جنایات اسرائیل در غزه در اختیار فلسطینيان قرار دهند. هنوز چند روزی بیشتر از دفاع جانانه «کاکا» از مردم غزه و حرکت نمادین « فردریک کانوته» در حمایت از مردم فلسطین نگذشته و درست در این موقعیت است که تیم‌های ورزشی کشورهای عربی در پایتخت عمان نوزدهمین دوره رقابت‌های جام خلیج فارس را برگزار می‌‌کنند و افسوس از اینکه این بازیکنان عرب در مقایسه با بازیکنان متعصب مسیحی واکنشی منفعلانه نسبت به کشتار مردم غزه داشته‌اند. در این فضا و سکوت سوال‌برانگیز تیم‌های عربی حاضر در جام خلیج فارس، تیم ملی فوتبال ایران می‌توانست پیشرو باشد. همان طور که قبل از آن آندرانیک تیموریان پیشرو تمام بازیکنان جهان بود. اما مسؤولان فدراسیون فوتبال ایران بویژه معاونت فرهنگی آن، بدون هیچ‌توجهی به جایگاه تیم ملی از کنار این فرصت ناب در بازی روز جمعه مقابل چین به سادگی گذشتند، تا این افسوس دوچندان شود که چرا ما نمی‌توانیم در مواقع کلیدی از فرصت‌ها استفاده کنیم.
با این حال، وقتی کفاشیان از حک شدن نام یک کارخانه ماکارونی روی پیراهن تیم ملی بی‌خبر است، نمی‌توان به او خرده گرفت که چرا برای حمایت از مردم فلسطین در بازی مقابل چین این فرصت را از دست دادید اما می‌توان معاونت فرهنگی فدراسیون را نقد کرد که چرا به این راحتی از کنار این مساله گذشت.
اصلاً معاونت فرهنگی فدراسیون از دی‌ماه سال گذشته و پس از روی کار آمدن مسؤولان جدید فدراسیون چه عملکردی داشته و به زبانی ساده چه گلی به سر این فوتبال زده؟ مگر به غیر از این است که به جز برگزاری یکی، دو جلسه که هیچ عایدی برای فوتبال ایران نداشته و صادر کردن چند بیانیه کار دیگری انجام داده است. به هر حال قضیه انتظار از فدراسیون فوتبال برای حمایت از مردم غزه بهانه‌ای است برای به نقد کشیدن فدراسیونی که در چند ماه اخیر در مقابل کوچک‌ترین بداخلاقی‌های باشگاه‌ها، مربیان، بازیکنان و حتی تماشاگران واکنش نشان داده اما سوالی که مطرح است و گویا هیچ جوابی هم نمی‌توانیم برای آن تصور کنیم این است که نقش فدراسیون فوتبال در فرهنگ سازی چیست و مسؤولان فدراسیون چقدر خودشان را در اتفاقاتی که در جامعه می‌افتد، دخیل می‌دانند؟