نشت نفت در خلیج مکزیک خلیج‌فارس و دریای عمان را تهدید می‌کند

گروه اجتماعی:

حدودا 4 ماه از انفجار سکوی نفتی «دیپ واتر هوریزون» در خلیج مکزیک می‌گذرد اما طی این 4 ماه علاوه بر اینکه دولت آمریکا و شرکت نفتی «بریتیش پترولیوم» که مالک این سکوی نفتی است، ‌فعالیت قابل ملاحظه‌ای برای مهار نشت نفت و پاکسازی لکه‌های نفتی از سطح و عمق اقیانوس اطلس انجام نداده، بلکه گناه کار نادرست و فعالیت‌های بی‌نظم و ناهماهنگ خودشان را بر گردن یکدیگر می‌اندازند. بر‌اساس آخرین تخمین‌های صورت گرفته توسط محققان و پژوهشگران حاضر در خلیج مکزیک و نواحی اطراف، درست از زمان وقوع انفجار که 20 آوریل سال جاری (31 فروردین ماه 1389) رخ داد و موجب کشته شدن 11 نفر از کارگران این سکوی نفتی شد، روزانه به طور میانگین به میزان 200 هزار گالن(معادل 757 هزار ليتر) نفت به آب‌های اقیانوس اطلس وارد می‌شود که البته این میزان با افزایش فشار بر حفره ایجاد شده در چاه نفتی و مهار نشدن آن بیشتر شده است. «بدر جعفر»، مدیر اجرایی نفت کرسنت امارات درباره این فاجعه معتقد است: مهار نشت نفت اصلا در حد مساعدی نیست. این نشت مداوم می‌تواند حتی وارد آب‌های خلیج فارس و دریای عمان هم بشود و این موضوع علاوه بر آنکه وضع اقتصادی و گردشگری کشورهای حوزه خليج فارس را دچار مشکل می‌کند، بر بازار جهانی هم اثرگذار خواهد بود. «کارول آلن»، مدیر بخش حفاظت از گونه‌های گیاهی و جانوری ایالت تگزاس آمریکا در مصاحبه‌ای با شبکه خبری
فاکس نیوز گفت: نشت نفت ناشی از انفجار سکوی نفتی «دیپ واتر هوريزون» یک فاجعه ملی و مرثیه‌ای بر حیات جانداران ساحلی و آبزیان است. باید به این موضوع اشاره کنم که لکه‌های نفتی با جریان‌های آب و حرکت امواج به سرعت پراکنده شده و اکثر سواحل ایالات شرقی آمريكا را در بر گرفته است. البته باید به این نکته نیز اشاره کرد که از زمان وقوع این حادثه ماموران شرکت نفتی «بریتیش پترولیوم» تاکنون 712 کیلومتر مربع از یکهزار و 294 کیلومتر مربعی را که به لکه‌های نفتی آلوده بودند، پاکسازی کرده و برای این منظور این مناطق را سوزاندند. این موضوع باعث اعتراض گسترده هواداران و دوستداران محیط زیست دریایی شد و آنها از این شرکت و دولت آمریکا خواستند تا برای نجات لاک‌پشت‌ها به جای سوزاندن لکه‌های نفتی، آنها را با پمپ‌‌هاي مخصوص جذب کند. هنگامی که ماهواره NOAA و دپارتمان هواشناسی ایالات متحده آمریکا، وقوع توفان فصلی «الکس» را پیش‌بینی و اعلام کردند که این توفان پر قدرت با سرعت زیادی به سمت خلیج مکزیک در حرکت است، تمام نگاه‌ها به سوی «اوباما»، رئیس جمهوری آمریکا و شرکت نفتی «بریتیش پترولیوم» جلب شد.

به گزارش ایسنا، توفان الکس رخ داد و با خود لکه‌های نفتی را هم پخش کرد. نقاطی هم که پاک شده بود یا آلوده نبود را آغشته به لکه‌های سیاه رنگ نفت کرد. هم‌اکنون داوطلبان و نیروهای امدادی و گارد ساحلی تلاش خود را چندین برابر کردند تا با این لکه‌ها مقابله کنند. «ریک لوتیخ»، مدیر انستیتو علوم دریایی دانشگاه «چپل هیل» در ایالت کارولینای شمالی درباره وضع مخلوط شدن آب و نفت در پی وقوع توفان الکس می‌گوید: البته این پدیده یک مورد خوب خواهد بود چرا که باعث پراکندگی نفت و در نهایت پاکسازی آسان‌تر خواهد شد اما مساله نامساعد و مخرب این قضیه زمانی است که این توفان به دلیل حرکت در جهت عقربه‌های ساعت، نفت مخلوط در آب را از شرق به غرب می‌برد و این موضوع همان گسترش لکه‌های نفتی در نقاط مختلف است. رودخانه‌های زیادی که مدخل ورودی یا خروجی آنها به آب‌های غربی راه دارد، به مواد نفتی آلوده می‌شود و پاکسازی را دشوار می‌کند. توفان «الکس» فاجعه نشت نفت را چندین برابر جلوه می‌دهد. این در حالی است که همه تصور می‌کردند انفجار سکوی نفتی آلاسکا فاجعه‌ای ناگوار است اما انفجار سکوی نفتی خلیج مکزیک که با گسترش لکه‌های نفتی در سواحل و عمق اقیانوس اطلس نیز همراه شد،‌ بدترین و مخرب‌ترین فاجعه زیست‌محیطی قرن 21 است. این فاجعه اسفبار بر صنعت ماهیگیری و گردشگری آمریکای شمالی و حتی کشورهای حوزه آمریکای لاتین هم اثر می‌گذارد و در دراز‌مدت اثرات و عواقب مخرب خودش را نشان می‌دهد. منطقه‌ای که سکوی نفتی در آن احداث شده است، مامن صدها گونه جانوری و گیاه آبزی در حال انقراض و در معرض خطر انقراض است و علاوه بر این سکوی نفتی نزديك به 4 هزار سکوی دیگر هم در این خلیج وجود دارد. همچنین با تخمین‌هایی که دانشمندان زده‌اند، این موضوع مشخص است که دست‌کم از زمان وقوع انفجار و غرق شدن سکوی نفتی و عدم مهار نشت نفت تاکنون به میزان 140 میلیون بشکه نفت به داخل آب و اعماق آن وارد شده است اما دولت آمریکا برآورد این میزان را تنها 71میلیون و 200 هزار بشکه می‌داند. حال این سوال مطرح است کشوری که 2 سال با بحران اقتصادی درگیر است آیا می‌تواند باز هم فاجعه‌ای را که بر اقتصاد و روان مردمش اثر مخرب بر جای خواهد گذاشت، ‌تحمل کند؟ آیا می‌توان از این کشور انتظار داشت که همانند دوران رکود بزرگ بین سال‌های 1929 تا 1935 میلادی بار دیگر روي پای خود بایستد و با این معضل ملی و صد البته جهانی دست و پنجه نرم کند چرا که این بحران زیست‌محیطی هم گریبان آمریکا را مي‌گيرد و هم باعث تخریب گونه‌های جانوری و آبزیان اقیانوسی می‌شود. به نظر مي‌رسد منابع آبی عظیم و بیکرانی که به نقاط مختلف دنیا راه دارند، می‌توانند باعث گسترش آلودگی در سطح جهانی شوند.