پل گاردنر
احترام، همان واژه‌ای که جامعه داوری انگلیس در لیگ برتر به دنبال آن می‌گردد و حالا به نظر می‌رسد این مساله در حال تغییر شکل است و نظریه‌هایی در این مورد مطرح شده است که نشان میدهد نگرانی موجود در بازی‌های رسمی بیشتر به چشم می‌خورد، اما سؤال اینجاست که چگونه باید این اتفاق رخ دهد؟ این مساله ذهن ما را به ناخودآگاه به سمت واژه «ارتباطی دوطرفه» سوق میدهد. دقیقا مانند برنامه‌های پلیس که با جامعه ارتباطی سمپاتیك را برقرار می‌کند و آنها شرح می‌دهند که چگونه به سختی موانع را برطرف می‌کنند تا این ارتباط شفاف و واضح شود.
احترام، همان واژه‌ای که جامعه داوری انگلیس در لیگ برتر به دنبال آن می‌گردد و حالا به نظر می‌رسد این مساله در حال تغییر شکل است و نظریه‌هایی در این مورد مطرح شده است که نشان میدهد نگرانی موجود در بازی‌های رسمی بیشتر به چشم می‌خورد، اما سؤال اینجاست که چگونه باید این اتفاق رخ دهد؟ این مساله ذهن ما را به ناخودآگاه به سمت واژه «ارتباطی دوطرفه» سوق میدهد. دقیقا مانند برنامه‌های پلیس که با جامعه ارتباطی سمپاتیك را برقرار می‌کند و آنها شرح می‌دهند که چگونه به سختی موانع را برطرف می‌کنند تا این ارتباط شفاف و واضح شود.پلیس برنامه‌ای دارد تا جرایم اجتماعی را کاهش دهد و از آن طرف اجتماع نیز موظف است تا پلیس را حمایت کند. این مساله نوعی احترام و ارتباط دوطرفه به حساب می‌آید، اما من معتقدم برای بروز چنین مساله‌ای در جامعه داوری باید شاهد اجرای قوانینی باشیم که با این شرایط به توافق برسد، به طوری که بازیکنان و مربیان به گونه‌ای به داوران احترام بگذارند که آنها شایسته‌اند و برای این شغل صلاحیت دارند، اما این مساله به گونه متفاوتی وجود دارد. بازیکنان و مربیان اعتقاد دارند که داور در تمام لحظات باید به درستی قضاوت کند و هیچ اشتباهی از سوی او رخ ندهد. واقعا این مساله غیرممکن است! به دلیل اینکه کسی وجود ندارد تا در تمام اوقات تصمیمی درست اتخاذ کند و ممکن است در شرایطی هرگونه تصمیمی گرفته شود، درست یا نادرست. اما نکته جالب اینجا است که این تصمیمات به رنگ پیراهنی که پوشیده‌اند(بازیکنان) ارتباط دارد! و حالا کافی است تا داوری در یک دیدار پراشتباه ظاهر شود، نمونه بارز آن را می‌توان به «راب استیلز» داور دیدار بولتون و من‌یونایتد اشاره کرد، او یک پنالتی به ضرر بولتون گرفت، هر کسی به راحتی می‌توانست تشخیص دهد که تصمیم او در این مورد کاملا اشتباه بود. به هر حال این مساله به ضرر بولتون تمام شد و در این میان «گری‌مگسون» سرمربی بولتون اعتقاد دارد، چطوری می‌توانیم بااین نمایش داوری به آنها احترام بگذاریم؟ وقتی آنها کاملا با بی‌توجهی سوت می‌زنند، هیچ احترامی نمی‌تواند در کار باشد. در فوتبال مدرن امروز، تصمیمات داوران با ثبات‌تر از گذشته شده است و آنها بدون هیچ شک و تردیدی تصمیم می‌گیرند. شاید هم در این رابطه کلمه «شک و تردید» زیاد مناسب نباشد که بخواهیم به کار ببریم. اما بعضی وقت‌ها نیز این مساله جوی را ایجاد می‌کند که به نوعی مورد سوء‌استفاده قرار می‌گیرد. حالا بعضی از این موارد، قطعا می‌تواند از خیلی اتفاقات جلوگیری کند و این امرتنها از طریق ساده‌گيري و خونسردي در بعضی از شرایط رخ خواهد داد، به طور مثال در بند 12 قانون داوری به وضوح روشن است که اگر بازیکنان اعتراض‌شان مبنی بر دستور داور را با حرکات خود یا حتی با استفاده از کلمات بیان کنند، داور می‌تواند به آنها اخطار دهد، اما فکر می‌کنید این اتفاق اغلب چه زمانی می‌افتد؟
این موضوع به داور قدرت میدهد که اگر بازیکن هر حرفی را به زبان آورد بتواند او را جریمه کند. (این مساله از سال 1924 پایه‌ریزی شد) شاید همین قانون تصویب شده مشکلات عدیده‌ای را به وجود آورده باشد و بازیکنان به خوبی می‌دانند که اگر برای تصمیماتی که از سوی داوران گرفته می‌شود، نظیر اعلام آفساید یا حتی هر موردی که بازی را متوقف کند اعتراض کنند با جریمه از سوی قاضی میدان مواجه خواهند شد. کارت زرد یا قرمز جریمه‌ای است برای آنها که در نظر گرفته می‌شود. حالا اگر بخواهیم از جنبه دیگر به این موضوع بپردازیم می‌توان اینگونه عنوان کرد، اگر آنها در هر تصمیمی که به ضررشان گرفته می‌شود داور را مقصر اصلی قلمداد نکنند، فکر می‌کنید چه اتفاقی می‌افتد؟
کمی با حوصله‌تر و با چشمان باز به این مساله نگاه کنیم، اگر آنها این رویه را دنبال کنند تمام مشکلات احترام گذاشتن به داوران حل خواهد شد به دلیل اینکه این مساله به نوعی همان رابطه اجتماعی است که با رفتار متقابل قابل حل است. به هر حال، احساس می‌کنم قوانینی که در حال حاضر وجود دارد می‌تواند بهترین راهی باشد که به این جنگ و جدل‌ها پایان دهد.
منبع:World soccer