محبوبه رياستي
یکی بود، یکی نبود، غیر از خدا هیچ کس نبود... شاید این جمله یکی از قشنگ‌ترین جملاتی است که هر کسی حداقل یک بار در طول عمرش شنیده است. کودکان با این جمله بیشتر آشنا هستند و به آسانی می‌توانند با شنیدن این جمله به دنیای خیالشان سفر کنند. چرا که قصه و شنیدن آن لذت‌بخش‌ترین کار دنیا برای آنها است، بویژه وقتی که قصه‌ها روی پرده نمایش ظاهر می‌شوند. شخصیت‌ها جان می‌گیرند و احساس‌ها به رقص در می‌آیند. نسل ما با دیدن فیلم‌های کودکانه، توانستند کودکانه بزرگ شوند اگرچه مضمون فیلم‌ها در عین کودکانه بودن، درس زندگی هم بودند اما افسوس که نسل امروز، دیگر کودکانه زندگی نمی‌کنند. کمتر رویاهایشان را روی پرده عریض سینما به نمایش می‌نشینند. نسل ما با «پاتال و آرزوهای کوچک»، آرزوهایش را بزرگ دید و با دیدن گربه سیاه «شهرموش‌ها» ترس را احساس کرد و «بامهر مادری»، خوشبختی را فهمید. سال‌ها گذشت و ما بزرگ شدیم. آن‌قدر بزرگ که از کودکی‌مان تنها یک خاطره و شاید هم یک آلبوم عکس برایمان به جا مانده اما می‌توانیم به کودکی‌مان افتخار کنیم، چرا که دوستی را از «خانه دوست کجاست» یاد گرفتیم و «بچه‌های آسمان»، خدا را به یادمان آورد.
یکی بود، یکی نبود، غیر از خدا هیچ کس نبود... شاید این جمله یکی از قشنگ‌ترین جملاتی است که هر کسی حداقل یک بار در طول عمرش شنیده است. کودکان با این جمله بیشتر آشنا هستند و به آسانی می‌توانند با شنیدن این جمله به دنیای خیالشان سفر کنند. چرا که قصه و شنیدن آن لذت‌بخش‌ترین کار دنیا برای آنها است، بویژه وقتی که قصه‌ها روی پرده نمایش ظاهر می‌شوند. شخصیت‌ها جان می‌گیرند و احساس‌ها به رقص در می‌آیند. نسل ما با دیدن فیلم‌های کودکانه، توانستند کودکانه بزرگ شوند اگرچه مضمون فیلم‌ها در عین کودکانه بودن، درس زندگی هم بودند اما افسوس که نسل امروز، دیگر کودکانه زندگی نمی‌کنند. کمتر رویاهایشان را روی پرده عریض سینما به نمایش می‌نشینند. نسل ما با «پاتال و آرزوهای کوچک»، آرزوهایش را بزرگ دید و با دیدن گربه سیاه «شهرموش‌ها» ترس را احساس کرد و «بامهر مادری»، خوشبختی را فهمید. سال‌ها گذشت و ما بزرگ شدیم. آن‌قدر بزرگ که از کودکی‌مان تنها یک خاطره و شاید هم یک آلبوم عکس برایمان به جا مانده اما می‌توانیم به کودکی‌مان افتخار کنیم، چرا که دوستی را از «خانه دوست کجاست» یاد گرفتیم و «بچه‌های آسمان»، خدا را به یادمان آورد.اما دیگر نه «دزد عروسک‌ها» حالی برای دزدیدن عروسک‌های بچه‌های امروز دارد و نه «کلاه‌قرمزی» رمقی برای رفتن پیش آقای مجری!
سال‌ها گذشت و هیچ اتفاق تازه‌ای در سینمای کودک رخ نداد. برای همین هم بزرگان سینمای مثلا پیشرفته ما تصمیم گرفتند تا یک بار دیگر کودکی نسل ما را برای کودکان امروز مرور کنند. اگرچه حظی که ما بردیم بچه‌های امروز و در این عصر بزرگ ارتباطات نخواهند برد.
نمی‌دانیم باید برای اكران فيلم‌هاي قديمي شاد باشیم و شیرینی بخوریم یا به حال کودکان پیشرفته اما افسرده‌مان زانوی غم بغل کنیم و حلوا بخوریم! اما کاش باز هنرمندی کودک شود تا کودکان مانده در راه را با خود همسفر کند.