دکتر غضنفر رکن‌آبادی
تیم سیاسی و امنیتی کنونی رژیم صهیونیستی تجربه شکست در جنگ 33 روزه را به عنوان نقطه‌ای سیاه در تاریخ این رژیم در کارنامه خود دارد، لذا گام‌هایی که صهیونیست‌ها در حمله به غزه برمی‌دارند کاملاً لرزان و متزلزل است و بیش از هر چیز ترس سران تل‌آویو از شکست را نشان می‌دهد.
در حال حاضر رژیم صهیونیستی با توجه به جنگ 33 روزه و شکست از حزب‌الله، اهداف واقعی خود را از حمله به نوار غزه اعلام نکرده است زیرا با توجه به تجربه شکست در جنوب لبنان، این رژیم به این واقعیت
دست یافته که نمی‌تواند در مقابل جنبش‌های حماس و دیگر جنبش‌های مردمی در غزه مقاومت کند. به واقع سران تلاويو با عدم اعلام اهداف خود مي‌خواهند در صورت ناكامي در جنگ غزه و در صورت عدم تحقق اهدافشان، در مظان اتهام قرار نگيرند. در حال حاضر سران رژیم صهیونیستی هرچند تلاش دارند وانمود کنند هدف اصلی آنها وادار کردن جنبش حماس به امضای توافقنامه آتش‌بس تحت شرایط اعمال شده از طرف صهیونیست‌هاست اما به واقع هدف پنهان و اعلام نشده این رژیم از میان بردن کامل جنبش حماس و همه گروه‌های مقاومت در منطقه است لذا باید هدف واقعی اسرائیل را نابودی کامل بنیه مقاومت متشکل از حماس، جهاد اسلامی، جنبش خلق برای آزادی فلسطین و بسیاری از گروه‌های دیگر حتی گروه‌های مبارزی که هیچ وابستگی سیاسی ندارند و تحت عنوان کمیته‌های مردمی فعالیت می‌کنند، دانست. جنگ کنونی را که در غزه جریان دارد می‌توان به 2 مرحله تقسیم کرد که در مرحله اول صهیونیست‌ها با حمله هوایی تلاش فراوانی کردند تا با یورش گسترده موفق شوند مراکز مقاومت را مورد هدف قرار دهند و آنها را از میان بردارند. در اولین مرحله تلاش‌های یک‌هفته‌ای آنها به نتیجه نرسید و حتی یک سکوی موشکی حماس هم موردهدف قرار نگرفت و قربانیان اصلی حملات صهیونیست‌ها تنها زنان و کودکان بودند. در مرحله دوم و با توجه به شکست در مرحله نخست، این تصور در سران رژیم صهیونیستی ایجاد شد که با حمله زمینی اقدام به از بین بردن مقاومت کنند. صهیونیست‌ها قبل از آغاز یورش نظامی خود را آماده حمله زمینی کرده بودند، اما برنامه آنها در بخش اول یعنی یورش‌های هوايي با شکست مواجه شد و اين مساله بخش دوم حملات را هم تحت تاثير قرار داد. برنامه اصلی صهیونیست‌ها در مرحله اول از میان بردن تمام پایگاه‌های جنبش حماس در غزه و بعد از آن ورود زمینی به این منطقه بود که به دلیل نقص در مرحله اول، یورش زمینی نیز با مخاطرات اساسی مواجه است. یکی از پروژه‌هایی که صهیونیست‌ها در حمله به غزه آن را دنبال می‌کردند و در مورد آن ناکام ماندند، ورود پیروزمندانه نیروی زمینی به این منطقه و عدم درگیری زمینی میان ارتش با مقاومت پس از بمباران‌های هوایی شدید و در پیش گرفتن تاکتیک زمین سوخته بود. در صورتی که طرح رژيم صهيونيستي موفقیت‌آمیز پیش می‌رفت، نیروی زمینی با اشغال غزه شرایط را برای ورود تشکیلات خودگردان به منطقه مهیا کرده و از موضع قدرت به قراردادهای عقب‌نشینی تن می‌داد.
نقش مصر هم به عنوان همسایه غزه و همچنین کشوری که کنترل گذرگاه رفح را برعهده دارد، بسیار محوری است، لذا انتظار همه جهانیان از این کشور حمایت و کمک به مجروحان و برقراری صلح در باریکه غزه بوده که تاکنون گام‌های موثری از سوی قاهره برداشته نشده است. درباره طرح فرانسه و مصر نیز باید گفت که این طرح مشترک نیز مانند تمامی برنامه‌های صلح به امضای آتش‌بس میان رژیم صهیونیستی و جنبش حماس تکیه کرده اما تنها نکته قابل توجه در این طرح، آتش‌بس کوتاه‌مدت یعنی 3 تا 5 روزه در مرحله اول و سپس بسترسازي براي امضای طرح طولانی‌مدت آتش‌بس 10 تا 15 ماهه است. در این طرح به غیر از بحث آتش بس، رفع محاصره با نظارت نیروهای بین‌المللی نیز مطرح شده است که طرح فوق با موافقت حماس روبه‌رو نشد زیرا این جنبش خواهان خروج نیروهای اسرائیلی و رفع کامل محاصره و باز شدن گذرگاه‌ها پيش از آتش‌بس است.
این در حالی است که به نظر می رسد حداکثر زمان ادامه درگیری‌ها پایان دوره جورج بوش در روز اول بهمن (20 ژانویه) باشد.
با نگاهی اجمالی به حوادث روزهای اخیر این نتیجه حاصل می‌شود که بحران غزه تنها به شکست صهیونیست‌ها منجر شده و پیروزی حماس را به دنبال داشته است اما اسرائیل همچنان به این درگیری‌ها ادامه می‌دهد تا دستاوردی کسب کند تا بتواند برگ برنده سران فعلی تل‌آویو در انتخابات پارلمانی 22 بهمن‌ماه باشد.
* کارشناس مسائل خاورمیانه