اينجا هر روزش متفاوت است

مرتضی رضایی- حسین جوادی

آدم باهوشی است. فارسی را خیلی خوب حرف می‌زند. قرارمان ساعت 6 بود، در هتل استقلال. پتروویچ خیلی هم وقت شناس است. او سر ساعت خودش را رساند و وقتی ما را دید با لهجه‌ای خاص گفت:«نخستین‌بار است که برای این‌طور مصاحبه کردن به هتل می‌آیم». همسرش بیلی یانا هم همراهش است. آنها خیلی خونگرم هستند و آنقدر شیرین حرف می‌زنند که آدم احساس نمی‌کند خارجی‌اند. پتروویچ و همسرش در این گفت‌وگو درباره همه چیز با ما حرف زدند. ایران،امام رضا(ع)،پرسپولیس، لیگ قهرمانان و حتی قرمه سبزی که بیلی یانا حالا آن را به صورت حرفه‌ای می‌پزد.

از «جاگوندا» شروع می‌کنیم. این اسم تو را یاد چه چیزهایی می‌اندازد؟

(کمی سکوت می‌کند)، من آنجا متولد شدم، رشد پیدا کردم و تمام خاطرات خوب دوران کودکی و نوجوانی‌ام در آن شهر شکل گرفت، شاید هم به نوعی باید بگویم جدا از مساله محل تولدم، آنجا سبب شد تا‌آینده‌ حرفه‌ای‌ام شکل بگیرد.

پس باید فوتبال را هم از آنجا شروع کرده باشی؟

تقریبا 9 سالم بود که از تیم‌های پایه شروع کردم، آن وقت پدرم مربی تیم ما بود، او خیلی به من کمک کرد و تمریناتم را زیر نظر پدرم انجام می‌دادم. خیلی زود پیشرفت کردم، به طوری که در سن 14 سالگی به تیم جوانان و بعد از آن به تیم اصلی راه پیدا کردم.

و در 104 بازی 20 گل برای ناپردکا و در 28 بازی، 17 گل برای جاگوندا زدی،‌ آمار خوبی به‌نظر می‌رسد.

بله، نوع بازی من سبب می‌شد تا گل هم بزنم، چون در آن زمان در بیشتر ضدحمله‌ها شرکت داشتم و علاوه بر پاس گل خیلی راحت در موقعیت گلزنی قرار می‌گرفتم.

آيا جزو بهترین بازیکنان جوان صربستان هم بودی؟

دقیقا همین‌طور است، به خاطر بازی‌هایی که در ناپردکا انجام دادم به تیم ملی دعوت شدم، البته قبل از آن نیز در تیم ملی نوجوانان (12 ساله‌ها) و تیم ملی زیر 18 سال و زیر 21 سال هم برای کشورم بازی کردم.

همبازی‌های تو در آن زمان چه کسانی بودند؟

من کنار کواچویچ و ماتیا کژمان، بازی کردم، آنها جزو بهترین دوستان من هستند.

پتروویچ در صربستان خیلی خوب بازی می‌کرد، موفق بود و البته به تیم ملی هم دعوت می‌شد. چرا تصمیم گرفتی مهاجرت کنی؟

دوست داشتم پیشرفت کنم، من خیلی جوان بودم، واقعا می‌خواستم تجربه‌های جدیدی کسب کنم و در باشگاه‌های بزرگ‌تری بازی کنم. فکر می‌کنم تنها راهش این بود که در یکی از تیم‌های دیگر اروپایی بازی کنم.

و «آلمانيا آخن» آلمان را انتخاب کردی؟

من کشور آلمان را خیلی دوست داشتم. واقعا از نوع فوتبال آنها لذت می‌بردم و همیشه علاقه‌مند بودم تا روزی در آلمان فوتبال بازی کنم، به هر حال «آلمانیا آخن» نیز باشگاه خوبی بود و من در آنجا خیلی راحت بودم. از آن طرف شهر زیبای «آخن» را هم خیلی دوست داشتم.

طبق آماری که داریم به نظر می‌رسد با «دیترهکینگ» سرمربی آنجا مشکل داشتی.

نه، به هیچ وجه. من همیشه سعی کردم تا در همه حال به شکل حرفه‌ای رفتار کنم، من چون دیر به تیم ملحق شدم کمی طول کشید تا هماهنگ شوم اما سرمربی آلمانياآخن به من خیلی کمک کرد تا در شرایط خوبی قرار بگیرم، ولی متاسفانه مدیر برنامه‌های خوبی نداشتم و تمامی این فرضیات هیچ ارتباطی با رفتار سرمربی با من ندارد، تنها چیزی که در آنجا به وضوح مشخص بود اینکه مدیر برنامه‌هایم مرا آنطور که باید راهنمایی نکرد.

به هر حال تو از بازی در آنجا راضی بودی؟

دقیقا، من خاطرات هر چند کوتاه ولی خوبی از آلمانياآخن دارم. تجربیات زیادی در این تیم کسب کردم.

آنجا در پست هافبک بازی می‌کردی؟

بله، پست اصلی‌ام هافبک بود و به لحاظ شرایط فیزیکی و سرعتی که داشتم، مربی از من در خط هافبک و کناره‌ها استفاده می‌کرد. جالب اینجاست که در دیداری دوستانه برابر تیم «فلیکس ماگات» بازی کردیم که ماگات از بازی من خیلی تعریف کرد.

زمان حضورت در آلمانیا طولانی نبود و تو دوباره به صربستان و اوبلیچ برگشتی؟

بله، آن زمان پیشنهادهای زیادی از کشورم داشتم و ترجیح دادم تا در اوبلیچ بازی کنم. یک فصل در آنجا بودم و بعد از آن به رومانی رفتم.

فکر می‌کنم تیم «تیرولول» بود، تو در آنجا خیلی خوب ظاهر شدی. اما چرا رومانی؟

ابتدا جواب سوال اولتان را بدهم، واقعا در رومانی شرایط خوبی داشتم، «تیرولول» خیلی سبب پیشرفت من شد، بازی‌های خیلی خوبی را در این تیم انجام دادم، نه اینکه بخواهم از خودم تعریف کنم! نه، کل تیم خوب بود، ما در نیمه نهایی جام حذفی هم شرکت کردیم و تنها با بدشانسی حذف شدیم. حتی من در مدت کوتاهی که آنجا بودم 7 گل به ثمر رساندم. به هر حال همه چیز در آنجا خیلی حرفه‌ای بود، حرفه‌ای پول می‌دادند، حرفه‌ای رفتار می‌کردند و...

اما در جواب سوال دوم باید بگویم علاقه من به آشنایی با فرهنگ‌های مختلف و هیجان کسب تجربه جدید باعث شد تا به رومانی بروم.

و همین دلیل باعث شد که به ایران بیایی؟

جریان آمدن من به ایران کاملا اتفاقی بود. راستش آن موقع خیلی پیشنهاد داشتم. تیم‌های زیادی بودند که من را می‌خواستند. یک شب وقتی داشتم با مدیر برنامه هایم صحبت می‌کردم به من گفت که به ایران می‌روی؟ پیشنهاد عجیبی بود.نمی‌دانم، اما آن موقع تصویر خوبی از ایران در ذهن نداشتم. فقط در تلویزیون تصاویری از ایران دیده بودم. خیلی فکر کردم و وقتی بحث آمدنم به ایران جدی شد در اینترنت اطلاعاتم را زیاد کردم. به اینجا که آمدم دیدم همه چیز فرق می‌کند و اینجا اصلا مثل عراق نیست.

چرا مثل عراق؟

چون ایران همسایه عراق است فکر می‌کردم باید خیلی شبیه هم باشند. اما حالا این نظر را ندارم. تصورم این بود. ولی اینجا هیچ شباهتی به عراق ندارد و کاملا آرام است.

تو سابقه کمی برای حضور در ایران داری. اما خیلی خوب فارسی حرف می‌زنی.

در هر کشوری که بودم سعی کردم که با زبان و فرهنگ آنها آشنا شوم. علاقه زیادی داشتم که فارسی را هم یاد بگیرم. در ابومسلم که بودم سعی می‌کردم تا با تمام دوستانم فارسی حرف بزنم. هنوز خیلی از کلمه‌ها را یاد نگرفته‌ام.اما می‌توانم حرف بزنم و با دوستانم ارتباط برقرارکنم.

پتروویچ بازی کردن در ایران را از ابومسلم شروع کرد. نمایش خیره‌کننده در این تیم باعث شد تا اسم تو خیلی زود در ایران مطرح شود.

شاید بتوانم بگویم که فصلی از بهترین دوران فوتبالم را در این تیم گذراندم. دوران خوبی بود. خاطراتم در این تیم فراموش نشدنی است. در کنار آتسو، اولروم و بقیه بازیکنان. واقعا لذت‌بخش بود. مطمئن هستم که بازی کردن در این تیم را هرگز فراموش نمی‌کنم.

تمام بازیکنان خارجی که به ایران می‌آیند وقتی برای نخستین بار به مشهد می‌روند و حرم امام رضا (ع)را می‌بینند بعد‌ها از آن به عنوان یک فضای روحانی یاد می‌کنند. پتروویچ چه احساسی درباره امام رضا(ع)دارد؟

راستش از قبل چیزهایی درباره حرم و امام رضا (ع) شنیده بودم. می‌دانستم که آنجا مکانی مقدس است و ایرانی‌ها به آن اعتقاد عجیبی دارند. من چند بار به حرم رفتم و در آنجا آرامش خاصی وجود دارد. دفعه اول خیلی شوکه شدم. واقعا نمی‌دانستم که آن همه مردم آنجا چکار می‌کنند؟ واقعا هیجان انگیز بود. به هر حال تجربه خوبی بود.

به نظر بازدید از آرامگاه فردوسی هم برایت خاطره انگیز بوده است.

اول که رفتم نمی‌دانستم آنجا چه جایی است.یک فضای بزرگ که آرامگاهی در آن قرار داشت. خیلی خوشگل بود و جذاب. به نظرم آمد که باید انسان مهمی باشد.چون مقبره‌اش بزرگ و تزئین شده بود. اما بعدا چند نفر از دوستانم که ایرانی بودند اطلاعات کامل را به من دادند. من می‌دانم که فردوسی یکی از شاعران بزرگ ایران است.

زمانی که درابومسلم بودی می‌گفتند خرافاتی شده بودی، جریان چه بود؟

شیطنت بعضی از مطبوعات. نمی‌دانم. من را ترسانده بودند که اگر از ابومسلم جدا شوم فوتبالم تمام می‌شود و اتفاقاتی می‌افتد که فوتبال بازی نکنم!آنها می‌خواستند به این طریق من را در ابومسلم نگه دارند. اما من فهمیدم و دیگر با ابومسلم قرارداد نبستم. حالا دارم فوتبال بازی می‌کنم و اتفاقی هم برایم نیفتاده است.

پس شاید به همین دلیل بود که وقتی پرسپولیسی‌ها پیشنهاد دادند به تهران آمدی؟

این هم یکی از دلایلش بود. اما معتقدم که انسان برای پیشرفت همواره باید تغییر کند و در زندگی‌اش تغییر به وجود آورد. خب من همیشه دوست داشتم در تیم بزرگی مثل پرسپولیس بازی کنم. وقتی این پیشنهاد به من شد از آن استقبال کردم و می‌دانستم که در این تیم موفق می‌شوم. پرسپولیس تیم خوب و بزرگی است و افتخار می‌کنم که در این تیم بازی می‌کنم. البته یکی،دو پیشنهاد هم از تیم‌های عربی داشتم که آنها را انتخاب نکردم. می‌خواستم با بازی کردن در پرسپولیس و آسیا به اهدافم برسم که بازی کردن در اروپا است.

و حالا یکی از بازیکنان محبوب هواداران هستی.

پرسپولیس خیلی هوادار دارد.من واقعا خوشحالم که در تیمی به این بزرگی بازی می‌کنم.آدم وقتی این همه هوادار را می‌بیند که تشویقش می‌کنند واقعا خوشحال می‌شود. حس خوبی به من دست می‌دهد وقتی اسمم را در ورزشگاه صدا می‌زنند.

امسال پرسپولیس نتایج دلخواه هواداران را نمی‌گیرد.آنها انتظارات بیشتری دارند.

این مشکل تیم‌های بزرگ است. پرسپولیس هم چون تیم بزرگی است از این قاعده مستثنی نیست. ما نتایج بدی نگرفتیم. فقط تغییر و تحولاتی که در تیم به وجود آمد کمی سرعت ما را گرفت. به هر حال در نیم فصل همه چیز به شرایط عادی بر می‌گردد. اما فوتبال غیر قابل پیش‌بینی است و نمی‌توان اتفاقات آن را پیش‌بینی کرد.

استقلال رقیب سنتی پرسپولیس است. پتروویچ اگر با پیشنهادی از این باشگاه مواجه شود چکار می‌کند؟

این در کشور ما رسم نیست و بازیکنی از تیمش به تیم رقیب نمی‌رود. من می‌دانم که هاشمی نسب و نیکبخت این کار را انجام داده‌اند. مهدی یکی از دوستان نزدیک من است. اما من هرگز این کار را نمی‌کنم. در این جا دارم راحت بازی می‌کنم و هیچ وقت به استقلال فکر نکرده‌ام.

پتروویچ روزهایش را چطور در ایران شب می‌کند؟

قبل از اینکه همسرم به ایران بیاید حوصله‌ام خیلی سر می‌رفت. وقتی که از تمرین می‌آمدم بیشتر در هتل بودم و کار خاصی نمی‌کردم. اما حالا شرایط فرق می‌کند. سعی می‌کنم زودتر از تمرین به خانه بیایم تا بیشتر در کنار همسرم باشم. با بازیکنان تیم هم رفت و آمد می‌کنم؛ کریم، نیکبخت و واعظی. من با آنها رفت و آمد خانوادگی دارم. البته با کریم بیشتر رفیق هستم. او هم بازیکن خوبی است و هم اخلاق خوبی دارد.کریم داداش من است.

قبل از اینکه به ایران بیایی بازیکنان ایرانی را می‌شناختی؟

نه، فقط دایی و عزیزی را می‌شناختم. اطلاعات دیگری نداشتم.

به نظرت بهترین بازیکن ایران چه کسی است؟

بازیکن خوب زیاد است. اما من فکر می‌کنم مهدی رحمتی خیلی خوب است.

به دوستانت گفته‌ای که از تهران خیلی راضی هستی.مثل اینکه اینجا راحت‌تر زندگی می‌کنی؟

بله، خب همه چیز اینجا خوب است و پایتخت ایران است.امکانات خوب و در کل همه چیز اینجا هست. همسرم هم اینجا را بیشتر دوست دارد.

از تهران سوغاتی‌های زیادی می‌خری.شنیده‌ایم هر وقت به صربستان می‌روی فقط چند چمدان سوغاتی داری؟

زیاد فرش و پسته می‌خرم.خیلی خوب است. اینجا چیزهای قشنگ زیاد دارد. اما من پسته را خیلی دوست دارم و هر وقت هم قرار باشد سوغاتی بخرم فرش و پسته می‌خرم.

پتروویچ چه خاطره خوبی از ایران دارد؟ اگر قرار باشد برای دوستانت از ایران تعریف کنی چه می‌گویی؟

اینجا هر روزش متفاوت با روز قبل است.خاطرات زیاد است و باید درباره همه چیز صحبت کنم.مردم مهربان و همه چیز خوب.اصلا تصورش را نمی‌کردم که ایران این طور باشد.

ایوان به شانس اعتقاد دارد؟

فکر می‌کنم که من بدشانسم. چون اگر خوش شانس بودم برای پرسپولیس گل‌های زیادی می‌زدم.

هیچ وقت ندیده‌ایم که اینجا خودت رانندگی کنی.

شلوغ است.ترافیک خیلی زیاد است. این طور راحت‌ترم که خودم رانندگی نکنم.

اول مصاحبه گفتی که می‌خواهی یک چیزی بگویی.

نه، فقط ناراحتم از اینکه خیلی‌ها دروغ می‌نویسند. اگر نه اینجا مشکل خاصی ندارم و دارم فوتبالم را بازی می‌کنم. نگرانی من فقط از این است که حرف‌های من را طور دیگری می‌نویسند.آن هم بعضی‌ها که نمی‌دانم چرا این کار را می‌کنند. به هر حال خدا را شکر می‌کنم.