زمانی که در جام جهانی تیم فوتسال کشورمان تنها با یک گل مغلوب برزیل، بهترین تیم جهان شد، میزبان دریافت که فوتسال ایران پیشرفت چشمگیری را نسبت به سالیان قبل داشته است، از این رو وقتی آنها با پیشنهاد عباس ترابیان مواجه شدند قبول کردند که اواخر اسفند ماه به تهران بیایند و با شاگردان حسین شمس دو دیدار تدارکاتی را برگزار کنند. اتفاق مهمی که می‌توانست نقطه عطفی در تاریخ فوتسال ایران به حساب بیاید، اما ناهماهنگی‌های موجود عملا این شانس را از بین برد. تیم ملی برزیل که حاضر شده بود بدون دریافت هیچ مبلغی به تهران بیاید و در تاریخ20 و 21 اسفند ماه دو دیدار تدارکاتی با تیم ملی فوتسال کشورمان را برگزار کند، دیگر به تهران نخواهد آمد. این بار قضیه سیاسی نیست، حتی بی‌پولی فدراسیون فوتبال هم هیچ نقشی در این بین ندارد، بلکه نداشتن زمین، دلیل اصلی این مساله عنوان شد. درست در همان ایام ورزشگاه 12هزار نفری آزادی میزبان کشتی‌گیران جام جهاني است و به همین دلیل جایی برای فوتسال نیست. ترابیان که کاملا از این قضیه ناراحت و مستاصل به نظر می‌رسید سعی کرد جملاتش را به گونه‌ای بیان کند که مبادا باعث تکدر خاطر شخص یا گروهی شود: «فکر می‌کنم باید در رابطه با اجاره سالن 12هزار نفری ورزشگاه آزادی حق را به فدراسیون کشتی بدهیم. آنها زودتر از ما با ورزشگاه آزادی قرارداد بستند و بر اساس مقررات آنها برای در اختیار داشتن سالن ورزشگاه در اولویت هستند». این حرف رئیس کمیته فوتسال است. فردی که توانسته بود مقدمات حضور بهترین تیم جهان را مهیا سازد، اما به خاطر جام جهاني - که امکان برگزاری آن در سالن افراسیابی یا دیگر سالن‌های تهران وجود داشت- به همین راحتی کشتی، فوتسال را ضربه فنی می‌کند و حتی نایی برای اعتراض نمی‌ماند. البته این حقیقت که فدراسیون کشتی پیش‌تر اقدام به رزرو سالن کرده است قابل کتمان نیست، اما وقتی صحبت از ورود برزیل می‌شود باید مصلحت را در نظر گرفت. ترابیان درباره اینکه چرا برزیلی‌ها حاضر به انجام این سفر نشدند، توضیح می‌دهد: «به دلیل شرایط جوی در دیگر شهرهای ایران، برزیل اعلام کرده که تنها در تهران با ایران بازی می‌کند، به همین دلیل ما با آنها در حال مذاکره هستیم تا تاریخ جدیدی را برای برگزاری دو دیدار دوستانه مشخص کنیم». البته در این بین کمیته فوتسال هم چندان بی‌تقصیر نیست، چرا که یک بار پیش از این اسپانیا قهرمان وقت جهان به تهران آمد و وقتی به خاطر برگزاری مراسمی، مسؤولان سالن 12هزار نفری حاضر به همکاری با فدراسیون فوتبال نشدند، ترابیان به ناچار تیم ملی اسپانیا را به زمین هندبال برد و همین امر موجب نارضایتی میهمان شد. احتمالا این بار هم به گمان مسؤولان ورزشگاه آزادی برزیل مشابه اسپانیا حاضر به انجام مسابقه در زمین غیراستاندارد دیگری می‌شود از این رو به هیچ عنوان با درخواست فوتسال مبنی بر اولویت دادن این رشته به کشتی موافقت نکردند. اما اینک که فوتسال ما در رنکینگ جهانی در رتبه چهارم قرار دارد چرا این کمیته به فکر ساختن سالن مجزایی مخصوص فوتسال نیست؟ ترابیان با تایید این خواسته جواب داد: «براین اساس چندی پیش تقاضای کتبی‌مان را برای رئیس سازمان تربیت‌بدنی ارسال کردیم و علی‌آبادی هم از این مساله بشدت استقبال کرد، اما با توجه به اینکه احداث سالن نیازمند در اختیار داشتن زمینی بزرگ است این کار تا به حال محقق نشده است و در این زمینه لازم است عوامل دیگر به غیر از سازمان تربیت بدنی همکاری لازم را انجام دهند. متاسفانه این اراده در همین جا مانده و بیش از این کاری پیش نرفته است» البته رئیس کمیته فوتسال هرگز به نهادی اشاره نکرد اما با توجه به کد‌های او می‌توان به اسم شهرداری رسید. متاسفانه با وجود شعار شهرداري مبني بر سیاست نوین که در آن ورزش از جایگاه ویژه‌ای برخوردار هست هنوز این کدورت بین شهرداری و سازمان وجود دارد و همین عدم تعامل سبب می‌شود به رغم همه حرف‌های امیدوارکننده، فوتسال ما نتواند بعد از سال‌ها زمین اختصاصی‌‌ای را برای خود داشته باشد. با تمام این تفاصیل آیا می‌توان به حضور برزیل در تاریخ دیگری امیدوار بود؟ ترابیان جواب داد: «مکاتباتمان را با فدراسیون فوتسال برزیل انجام دادیم و آنها هم به دنبال تاریخ جدیدی هستند، اما بعید می‌دانم که پیش از پایان سال جاری بازی دوستانه با برزیل محقق شود.» باری، حرف‌های ترابیان این چنین به پایان می‌رسد و ما به همین سادگی دیدار با برزیل را از دست دادیم. در این باره دیگر نمی‌توان به سراغ فدراسیون فوتبال رفت
چرا که آنها هنوز اندر خم پیدا کردن یک اسپانسر مناسب مانده‌اند و بی‌پولی‌شان تا حدی بغرنج است که گفتمان درباره چنین مسائلی به لطیفه می‌ماند. فوتسال اسباب افتخار این فدراسیون را فراهم کرد، اما آنها از گرفتن سالن عاجز ماندند. معامله پایاپایی بود. این چنین نیست؟