گروه سیاسی:
پژوهشگر ایرانی که مدت 14 ماه در اسارت نیروهای آمریکایی بود، شنبه‌شب در برنامه گفت‌وگوی ویژه خبری شبکه دوم سیما حاضر شد و جزئیاتی از نحوه ربوده شدن و عملیات آزادی خود با همکاری نیروهای اطلاعاتی جمهوری اسلامی را شرح داد. امیری درباره بحث پناهندگی خود که از جانب رسانه‌های آمریکا دنبال می‌شود، گفت: بحث اینکه من به سفارت آمریکا یا سفارت هر کشور دیگری در عربستان مراجعه کردم کاملا کذب است. در واقع من فرآیند ربایشم در شهر مدینه و انتقالم را کاملا شفاف گفتم و درگذشته فیلم‌های مختلفی در این زمینه تهیه شده که از جانب دولت جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان یک مدرک منحصر به فرد ارائه شد و هرگونه بحث مراجعه به سفارتخانه یا بخش کنسولی هر کشور خارجی را شدیداً تکذیب می‌کنم. وی با بیان اینکه «من یک پژوهشگر ساده فیزیک بهداشت بودم»، تصریح کرد: بحث فیزیک بهداشت بیشتر در ارتباط با حفاظت از پرتوهاست و کاربردهایی هم که دارد بیشتر در بحث‌های بیمارستانی و تحقیقات دانشگاهی است و در این 14 ماهی که در خاک آمریکا بودم، سوال و جواب نیروهای امنیتی آمریکا از ارتباط با مقاله علمی من در یک کنفرانس بین‌المللی شروع شد. امیری گفت: برداشتی که دارم این است که با توجه به نوع مقاله‌ای که من ارائه کردم این مقاله از طرف دانشگاه صنعتی مالک اشتر که وابسته به وزارت دفاع جمهوری اسلامی ایران است، دانشگاه‌هایی که وابسته به مراکز دفاعی هر کشوری است، برای سازمان‌های اطلاعاتی طرف مقابل معمولا اهداف اطلاعاتی خوبی هستند و روی این زمینه معمولا می‌خواهند اطلاعات لازم را از طریق پژوهشگران و مقالاتی که در زمینه‌های مختلف ارائه می‌کنند جمع‌آوری کنند. برداشت دیگری که من دارم در این زمینه و مصداقش قابل رویت است، این است که گروهک منافقین و دیگر سازمان‌هایی که در ارتباط با دانشگاه مالک اشتر اطلاعاتی را جمع‌آوری می‌کردند این اطلاعات را برای سازمان اطلاعاتی آمریکا منتقل کردند و با توجه به حساسیتی که روی اسم دانشگاه صنعتی مالک اشتر در نزد سازمان‌های آمریکایی است ممکن است این مساله پیش آمده باشد. امیری در پاسخ به این سوال که «اطلاعات شما درباره برنامه هسته‌ای ایران چه بود که برای آنها بسیار مهم تلقی می‌شد»، گفت: این در واقع برداشتی بود که دولت آمریکا با توجه به اطلاعات غلطی که درباره دانشگاه صنعتی مالک اشتر و فعالیت‌های پژوهشی این دانشگاه به آنها منتقل شده بود به آن رسید. وی ادامه داد: آنها یکسری راستی‌آزمایی و سیستم‌های بررسی جواب‌ها را دارند که این سیستم هم برای من پیاده شد و از دستگاه‌هایی که دروغ‌سنج بود استفاده کردند که ابزارهایی است که به انگشتان دست وصل می‌کنند و یکسری سیم‌هایی به سر من وصل شد و اینها به یک لپ‌تاپ وصل بود و اینها شروع کردند به پرسیدن سوالات مختلف. امیری با اشاره به نحوه تهیه فیلم‌های خود در آمریکا گفت: در مرحله آخر آنها شرایط را برای پناهنده‌شدن من آماده کردند و مدارک شهروندی برای من تهیه کردند و حالت حبس در سایت نظامی مرا به حبس خانگی تبدیل کردند و من دنبال این بودم که ببینم از چه راهی امکان دارد با کشور یا به هر حال با خانواده یا دیگر دوستانی که امکانش هست و امکان تماس وجود دارد شرایط خودم را اطلاع بدهم و درخواست کمک کنم. در پروسه ارتباط‌گیری با سازمان‌های اطلاعاتی کشورمان گویا هموطنان ما وارد یک جنگ اطلاعاتی خیلی سنگین با کشور آمریکا شده بودند و از این طریق با چند حلقه تماس برقرار کردند. سازمان اطلاعات کشور ما امکانات لازم برای تهیه فیلم اول را ایجاد کرد و آن فیلم اول تهیه شد. بعد از تهیه این ویدئو و رسیدنش به دست نیروهای اطلاعاتی، دولت آمریکا متوجه شد که این ضربه اطلاعاتی را از طرف کشور جمهوری اسلامی ایران خورده و اینها شروع کردند فشار روانی به من آوردن. امیری افزود: آنها پس از فیلم اول دنبال تهیه فیلم دوم بودند و سناریوهای مختلفی را هم مطرح می‌کردند که من براساس آن این فیلم دوم را تهیه کنم. یکی از سناریوها این بود که من با بیان این که دولت جمهوری اسلامی ایران خانواده من را گروگان گرفته و تحت فشار روانی این قضیه هستم، مجبور شدم فیلم اول را تهیه کنم و برای کشور جمهوری اسلامی ارسال کنم و اینها روی این قضیه خیلی تاکید داشتند و ابراز می‌کردند که شما اگر این قضیه را مطرح کنید، ما یک کمپین رسانه‌ای راه خواهیم انداخت و از شما حمایت خواهیم کرد و به نوعی علاوه بر اینکه نوار اول را خنثی خواهیم کرد در واقع بار حقوقی و حقوق بشری به این قضیه خواهیم داد. من زیر بار این قضیه نرفتم چون واقعا هیچ فشاری وجود نداشت. من یکسری متن را آماده کردم منتها خود دولت آمریکا یکسری جملات را به این متن اضافه کرد و از رو خواندم. وی گفت: بعد از انتشار ویدئوی دوم عملا به این نتیجه رسیدند که بازنده این بازی هستند و از طرفی برای من شرایط نامعلوم بود و از حالت تصمیم‌گیری منطقی خارج شده بودند. این ترس را داشتم که اینها اقدامی را انجام دهند و بخواهند مرا از بین ببرند چون حالتشان واقعا غیرعادی بود با صحبت‌هایی که می‌کردند مشخص بود کنترل اوضاع از دستشان خارج شده است. من در شهر استرلینک در ایالت ویرجینیا- محلی که مرا نگهداری می‌کردند- موفق شدم از دستشان فرار کنم. ویدئوی سومی هم تهیه شد و برای کشور ارسال شد. پس از آن آمریکایی‌ها به این نتیجه رسیدند که مرا به ایران برگردانند که من گفتم با توجه به اینکه یک شهروند ایرانی و تبعه کشور جمهوری اسلامی ایران هستم شما باید از لحاظ حقوقی مرا به دفتر حافظ منافع کشور جمهوری اسلامی ایران در واشنگتن تحویل بدهید و در نهایت مرا به آنجا تحویل دادند.