گروه سیاسی:
سردار سيدمسعود جزایری معاون فرهنگی و تبلیغات دفاعی ستاد کل نیروهای مسلح شرایط جمهوری اسلامی در اواخر جنگ و زمان پذیرش قطعنامه 598 را تشریح کرد. سردار جزایری با اشاره به اینکه برخی شرایط در اواخر جنگ تحمیلی وضع خاصی را در فضای
سیاسی ـ اجتماعی کشور فراهم آورده بود، گفت: زمینه پذیرش قطعنامه 598 توسط ایران در همین فضا آماده شده و تهران صرفا به پاره‌ای از موفقیت‌های حاصله اکتفا کرد. وی درباره پذیرش قطعنامه 598 با اشاره به تاریخ تصویب این قطعنامه در شورای امنیت سازمان ملل متحد تصریح کرد: تا قبل از آن در هیچ یک از قطعنامه‌هایی که در سازمان‌ها و مجامع جهانی یا منطقه‌ای پیرامون جنگ تحمیلی عراق علیه ایران صادر شده بود، موضوع صلح مطرح نشده و صرفا از طرفین می‌خواستند آتش‌بس را برقرار و به مذاکره بپردازند. بدیهی است در چنین موقعیتی برای عراق این امکان وجود داشت تا با بهره‌گیری از برتری نظامی و حضور در خاک ایران، منویات خود را به طرف مقابل تحمیل کند و این حالت تا زمانی که عراق دارای برتری نظامی بود، وجود داشت. سردار جزایری با بیان اینکه «پس از پیروزی در عملیات‌های فتح‌المبین و بیت‌المقدس، عقب‌نشینی در قطعنامه‌ها مطرح شد»، اظهار داشت: پس از پیروزی‌های درخشان رزمندگان اسلام در عملیات‌هایی همچون فتح‌المبین و بیت‌المقدس این وضع تعدیل یافت و موضوع عقب‌نشینی در قطعنامه‌ها مطرح شد البته بدون آنکه مساله متجاوز و پرداخت غرامت مشخص شود. سخنگوی سپاه پاسداران در دوران دفاع مقدس همچنین با اشاره به مفاد قطعنامه 598 گفت: آنچه در این قطعنامه لحاظ شده بود تاکید شورای امنیت بر بررسی شروع‌کننده جنگ و شناخت متجاوز و برآورد خسارات وارده و بالاخره محکوم کردن کاربرد سلاح شیمیایی و بمباران مناطق مسکونی بود که عراقی‌ها به کرات علیه رزمندگان و مردم بیگناه از آن استفاده کرده بودند. به گفته سردار جزایری در این قطعنامه برخلاف گذشته که از جنگ تحمیلی تحت عنوان وضع یاد می‌شد از واژه «منازعه ایران و عراق» استفاده شده بود اما در عین حال ایران خواهان تغییراتی در بعضی از بندها از جمله بند مربوط به معرفی متجاوز قبل از آتش‌بس در راستای مشخص‌شدن متجاوز و پرداخت غرامت بود. وی اظهار داشت: به همین خاطر گفت‌وگوهای زیادی میان نمایندگان وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران با سازمان ملل و دبیرکل وقت آن خاویر پرز دکوئیار صورت گرفت. جزایری با اشاره به اینکه ایران معتقد به تنبیه متجاوز به عنوان عامل جلوگیری از تکرار چنین حوادثی بود، تاکید کرد: در این حال جمهوری اسلامی ایران معتقد به برخورد اصولی با ریشه‌های تجاوز و تنبیه متجاوز به عنوان عاملی جهت جلوگیری از تکرار چنین حوادثی بود. وی با اشاره به صدور انواع قطعنامه‌ها از سوی شورای امنیت سازمان ملل از 22 سپتامبر 1980 تا 20 ژوئیه 1987 (برابر با 1359 تا 1366 هجری شمسی)، این قطعنامه‌ها را ضعیف و دوپهلو دانست و گفت: این قطعنامه‌ها به دلیل عدم توجه به حقوق حقه ملت ایران و عدم معرفی متجاوز، مورد قبول ایران قرار نگرفته بود. اما شرایط خاص سال 1367، نقاط قوت نسبی مندرج در قطعنامه 598 و تبلیغات وسیعی که عراق را صلح‌طلب و ایران را جنگ‌طلب معرفی می‌کرد و از همه مهم‌تر بر اساس مصالح نظام، قطعنامه 598 مورد پذیرش قرار گرفت. معاون فرهنگی و تبلیغات دفاعی ستاد کل نیروهای مسلح یادآور شد: در 24 مرداد 1369 رادیو بغداد با قطع برنامه‌های عادی خود فرازی از نامه صدام معدوم خطاب به رئیس‌جمهوری وقت ایران درباره قبول رسمی عهدنامه 1975 الجزایر درباره خطوط مرزی بین 2 کشور را قرائت کرد و پس از 5 روز نیروهای عراقی به طور کامل به مرزهای بین‌المللی عقب‌نشینی کردند و 8 سال سرمایه‌گذاری عظیم استکبار جهانی علیه ملت ایران بدون دستیابی به کمترین امتیازی عقیم ماند. جزایری در پایان افزود: اگرچه جمهوری اسلامی ایران به همه حقوق خویش از جمله اخذ خسارت از متجاوز نایل نشد، لیکن مهم‌تر از خسارت، معرفی متجاوز بود که این اقدام به طور رسمی بعدا توسط مقامات سازمان ملل انجام گرفت و حقانیت دفاع مقدس مردم و رزمندگان اسلام در برابر افکار عمومی جهانیان خودنمایی کرد.