تد رال*: همگان می‌دانند که قرن بیستم قرن آمریکایی‌ها بود. اما این روند اکنون به کلی تغییر یافته است. آمریکایی‌ها همانند رومی‌ها در قرن چهارم و اروپایی‌های پس از جنگ دوم جهانی در حال درک این واقعیت هستند که دیگر شهروندان یک کشور ابرقدرت بی‌رقیب در جهان نیستند. بانک جهانی در گزارشی با به‌کار بردن واژه «تلاش برای خرید توازن قدرت» تخمین زده است اقتصاد چین اواخر امسال اقتصاد آمریکا را پشت‌سر خواهد گذاشت اما از نظر تولید ناخالص داخلی آمریکا همچنان پیشتاز است. با این حال، بسیاری از شهروندان آمریکایی با فرضیه مارکسیستی توماس پیکتی در کتابش با عنوان «سرمایه در قرن بیست‌و‌یکم» موافقند که روزهای شکوفایی آمریکا دیگر به سر رسیده و بعید به نظر می‌رسد بتوان بار دیگر شاهد اوج شکوفایی آمریکا در جهان بود. پیکتی در کتابش می‌نویسد: «در اواسط قرن گذشته از نظر نرخ رشد اقتصادی و همچنین در زمینه توزیع درآمد شاهد امری غیرعادی بودیم. روزگار خوشی که در آن قرار داشتیم نیز به صورت غیرعادی در حال به سر رسیدن است.» ما اکنون دوران خود را با 10، 20 یا 30 سال پیش - یعنی زمان زندگی والدینمان - مقایسه می‌کنیم. از نظر روانشناسی و نه فیزیکی، ما دیگر شکوفایی زمان آنها را تجربه نخواهیم کرد. روند نزولی که طبقه متوسط آمریکا طی 40 یا 50 سال گذشته آن را تجربه کرده است - چرخه‌ای که براساس آن شاهد رشد اقتصادی در کوتاه‌مدت و رکود اقتصادی بلندمدت‌تر بود - شاهد این مدعاست. فرانک برونی، ستون‌نویس روزنامه نیویورک تایمز در روز سوم ماه مه در مقاله‌ای نوشت: «ما در حال برداشتن گام‌های کوچک‌تر هستیم و تغییر در گام‌ها و ابتکار عمل‌های ما سال‌هاست که قابل لمس و مشهود است بویژه اینکه طی دوره‌ای از ناکامی شاهد روند نزولی بوده‌ایم.» برونی خاطرنشان می‌کند دلایلی منطقی برای نگران بودن وجود دارد: رتبه شرم‌آور آمریکا در سطح جهان در زمینه کیفیت آموزش (رتبه ۳۹)، کاهش پویایی اجتماعی، ثروتمندتر‌شدن در اروپا و کانادا آسان‌تر است، و زیرساخت‌های در هم شکسته ما. این در حالی است که قطار رشد اقتصادی چین با سرعتی شگفت‌آور در حال حرکت است اما قطار آمریکا تقریبا از ریل خارج شده است. برونی می‌گوید: «جرأت و صراحت کمتر به معنای حرکت کندتر است. اعتماد به‌نفس کمتر به معنای جرأت کمتر است و باید بدانیم که پول همه‌چیز نیست.» و این بدان معنا نیست که آمریکا پول کمی در اختیار دارد. در مجموع آمریکا ثروتمندتر است. مشکل اینجاست که همه ثروت آمریکا در دستان شمار بسیار کمی از افراد انباشته شده است و در میان توده مردم توزیع نشده است. همانگونه که نیکلاس کریستوف، کارشناس نشریه تایمز در مقاله‌ای با عنوان. «ما دیگر شماره یک نیستیم»، می‌گوید: «در مجموع، اقتصاد آمریکا طی سال‌های 1975 تا 2006 از اقتصاد فرانسه پیشی گرفت اما 99 درصد از جمعیت فرانسه در این دوره در واقع بیشتر از 99 درصد جمعیت آمریکا درآمدزایی داشتند و بدین ترتیب متوسط شهروندان فرانسوی عملکردی بهتر از متوسط جمعیت آمریکا داشتند.» البته آمریکایی‌ها همواره از این موضوع ابراز نگرانی می‌کردند که این کشور در حال سقوط است. ریچارد کوهن، ستون‌نویس روزنامه واشنگتن پست در سال 2011 در مقاله‌ای نوشت: «نوعی زوال آغاز شده است. ما مهارت‌های خود را از دست داده‌ایم.» جیمی کارتر، رئیس‌جمهور وقت آمریکا در سخنرانی کسالت‌آور خود در سال 1979 به موضوعی پرداخت که آن را «بحران اعتماد و افزایش شک و تردیدها درباره معنای زندگی و از بین رفتن یکی بودن هدف ملت» نامید. جیمز فالوز، کارشناس موسسه آتلانتیک نیز در سال 2010 اعلام کرد: «در تمام طول زندگی‌ام آمریکا در آستانه تباهی قرار داشته است که این موضوع مشکلاتی است که طی سال‌ها با آن رو‌به‌رو بوده‌ایم. ما طی این سال‌ها شاهد بحران نفت و گاز، استعفای یک رئیس‌جمهور که در طول تاریخ بی‌سابقه بوده است، ترورها و آشوب‌ها، ناکامی مدارس، سقوط صنایع، قطبی‌شدن سیاست، مبتذل‌شدن فرهنگ، آلوده‌شدن آب و هوا و همچنین وقوع جنگ‌های بی‌پایان بوده‌ایم.» در این میان باید فجایعی نظیر فاجعه نظامی در ویتنام، عراق و افغانستان، افزایش بهای انرژی و فساد سیاسی را نیز در نظر بگیریم.جدا از مشکلات ژئوپلتیکی باید این حقیقت را به یاد بیاوریم که تنها یک جهان وجود دارد و آمریکا مجبور شده است آن را با بقیه کشورها تقسیم کند. به جای آنکه سیاست خارجی آمریکا بر ایجاد اخلال و ارعاب قدرت‌های در حال ظهور همانند چین، هند، برزیل و ایران متمرکز شود، بهتر است آمریکایی‌ها به سهم کمتر از قدرت و ثروت در جهان عادت کنند. در این میان باید به این نکته نیز اشاره کنیم که بهترین اتفاقی که برای اروپایی‌ها رخ داد این بود که آنها مستعمرات خود را در سراسر جهان از دست دادند. سوالی که در حال حاضر مطرح می‌شود این است که آیا باید اجازه دهیم این روند ادامه یابد؟ یا باید دست از جنگ‌های احمقانه‌ای که در سراسر جهان به راه انداختیم، برداریم و با اقدامات جاسوسی آژانس امنیت ملی آمریکا که بسیار پرهزینه هستند مخالفت کنیم و یک جامعه امن را بازسازی کنیم؟
*ستون‌نویس روزنامه «ژاپن تایمز»