همواره گفته‌اند یهود و پیروان قوم یهود در طول تاریخ مدام مورد ظلم و ستم بوده‌اند، کشته شده‌اند و بی‌خردانه مورد هجمه و آسیب قرار گرفته‌اند! اما حتي به فرض باور این گزاره امروز شاهد آن هستیم که همان آتش بی‌خردی در جامه‌ای دیگر ظهور کرده و بر جسم و روح یهودیان مسلط شده است و امروز نیز می‌توان به وضوح آن را در افکار و اندیشه‌های رهبران اسرائیل و حامیان آمریکایی آنان مشاهده کرد.
پس از جنگ دوم جهانی رهبران مستكبر عالم به این گمان افتادند که چیزی به یهودیان مدیون و بدهکارند، بنابراین با اختصاص سرزمینی پرمناقشه که مسکن جمعیت دیگری بود عرصه را برای آشکار شدن بی‌خردی یهودیان فراهم کردند. حرکتی که بسیاری آن را نوعی امپریالیسم اروپایی می‌دانند، امپریالیسمی که در زمان پیدایش اسرائیل در بسیاری از کشورهای جهان سوم منسوخ شده و همه برای نابودی آن تلاش می‌کردند. حال بشر بايد با عینک سیاستمداران آمریکایی تصاویر دیگری را مشاهده کند؛ حمایت و تشویق سردمداران اسرائیلی برای آشوب و بحران‌زایی بیشتر در منطقه که در صورت ادامه می‌تواند به خرابی و ویرانی بیشتر حتی برای خود یهودیان منجر شود، منطقی و خردمندانه نیست؛ اگر گمان کنیم فلسطینیان حاضر در سرزمین‌های اشغالی با اعمال زور و خشونت، بی‌رحمی، گرسنگی و کشتار مرعوب می‌شوند و منطقا اشغال اسرائیلی را می‌پذیرند. دست‌کم تا به حال هیچ سند و مدرکی دال بر این گرایش دیده نشده بلکه برعکس شواهد مخالف آن به وفور دیده می‌شود.
بسیاری از صهيونيست‌هاي افراطي و یهودیان آمریکایی به وضوح و روشنی معتقدند، یهودیان همواره دشمنی داشته‌اند و همواره نیز خواهند داشت. پس تعداد مشخصی از یهودیان هنوز بر این نگرش اصرار دارند. برای این افراد، یک جوان فلسطینی که سنگی را به طرف یک سرباز اسرائیل پرتاب می‌کند، حتی اگر زندگی وی به‌وسیله همین سربازان اسرائیلی ویران شده باشد، خود حکم جزئی کوچک از حرکت سامی‌ستیزی را دارد، حرکت و جنبشی که به اعتقاد همین یهودیان افراطی اساسا از مردمی تشکیل شده که یهودیان کاری به کار آنها نداشته‌اند! همان یهودیانی که کاری به کار هیتلر نداشته‌اند! پیامدها و آثار این نگرش به جهان این است که در برابر چنین موج عظیمی از اعتراض همیشگی، یهودیان به دلیل همین مظلوم‌نمایی همواره خود را در انجام هر اقدامی محق می‌پندارند و گمان می‌کنند می‌توانند از تمام ابزارها برای دفاع از خود استفاده کنند.
به عبارت دیگر، یهودیان گرفتار جنگی ابدی شده‌اند و همواره اگر شخصی، زنی، کودکی یا خانواده‌ای فلسطینی کشته شود آن را در برابر کشته شدن خانواده‌های یهودی مساله‌ای ناچیز می‌دانند. اما باید گفت، این نگرش صرفا نزد یهودیان آن هم دسته‌ای از یهودیان مقبولیت دارد و فلسطینیان به هیچ وجه حاضر به پذیرش آن نخواهند بود و اوج بی‌خردی است اگر رهبران اسرائیل گمان کنند مردم فلسطین بالاخره روزی به فلسفه این حملات پی خواهند برد؛ فلسفه‌ای که می‌گوید در ازای کشته شدن یک اسرائیلی بايد صدها فلسطینی را قتل‌عام کرد. اگر یک فلسطینی در ازای کشته شدن تنها یک فلسطینی، صدها اسرائیلی را بکشد یا مثلا اگر یک تایلندی به نشانه انتقام کشته شدن یکی از همقطارانش صدها کامبوجی را بکشد، از نظر رهبران اسرائیلی عدالتی در کار نبوده است بلکه این حرکات برای یهودیان مصداق نژادپرستی است اما اگر یک یهودی این کار را بکند، نه تنها ناعادلانه و نژادپرستانه نیست بلکه ذاتا بخشی از یک مبارزه ابدی است که یهودیان همواره در آن باخته‌اند و باخته‌اند و باخته‌اند.
به گمان آنها و در تاریخ ساختگی آنها، آنقدر یهودی کشته شده که اگر میلیون‌ها فلسطینی هم قتل عام شوند، باز هم عدالت برقرار نمی‌شود. پس هیچ مرد و زن فلسطینی نمی‌تواند چنین اندیشه‌ای را، حتی برای لحظه‌ای در ذهن خود مرور کند، چه رسد به اینکه بتواند آن را بپذیرد. آنچه فلسطینیان امروز شاهد آن هستند، دشمنی است بی‌رحم و قسی‌القلب که خود را تابع هیچ قانون و اصلی نمی‌داند، دشمنی که منطق و خرد نمی‌شناسد و تنها کاری که از دستش برمی‌آید، ترساندن و برانگیختن نفرت و کشتن و کشتن است. از آنجا که بسیاری از مردم بی‌دفاع، فقیر و مظلوم در سراسر جهان به خوبی از کیفیت اوضاع و احوال در سرزمین‌های اشغالی آگاهند و از آنجا که عمیقا با مردم فلسطینی ساکن در این منطقه همدردی می‌کنند، آینده یهودیان بسیار تیره و تار به نظر می‌رسد. پس اوج ناسپاسی و فرومایگی است که سران اسرائیل و حامیان آمریکایی آنها صرفا به منظور منافع اندک و کوتاه‌مدت سیاسی و برای دلایل کم‌ارزش استراتژیک و تسکین و مرهم گذاشتن بر درد تاریخی یهود، با بی‌خردی محض اینگونه قساوت کرده و بی‌رحمی خود را در برابر چشم همگان به نمایش می‌گذارند.
افعالی که از پیش فرض‌های غیرمنطقی و بی‌خردانه ناشی شود، مطمئنا به شکست منجر خواهد شد و اگر پیش‌فرض‌ها و پیش‌باورها اصلاح نشود و مورد تغییر قرار نگیرد، همان افعال به ناچار بارها و بارها تکرار خواهد شد، آن‌هم در اشکالی نخ‌نما شده که دیگر نه جذابیتی دارد، نه رونقی. پس نمی‌توان پذیرفت دولت جدید آمریکا باز هم بخواهد از همان نقطه قبلی کار را شروع کرده و با تزریق دلارهای آمریکایی خود به آنچه توجیه‌پذیر نیست همان رویه غلط گذشته را ادامه دهد و بسیار یاس‌انگیز است وقتی می‌بینیم رئیس‌جمهور جدید با همان جملات از پیش تعیین شده تلاش می‌کند همگان را به عادی و پذیرفتنی بودن سیاست‌های اسرائیل متقاعد کند. شاید اگر اوباما در این وضعیت دست به هیچ کاری نزند بسیار بهتر از آن باشد که بخواهد رضایت صهيونيست‌ها را فراهم کند و با رفتار تفقدآمیز خود، بی‌خردی و منطق‌ستیزی قومی را مورد حمایت قرار دهد که در تراژدی غم‌انگیزی متولد شده و در تراژدی غم‌انگیزتری نیز به پایان خواهد رسید.
مترجم: مجتبی صادقیان