شاید نام ووووزلا برای ادبیات فوتبال ایران و جهان تازگی داشته باشد و خیلی‌ها محل تولد آن را جام جهانی 2010 بدانند اما فوتبال ایران خیلی پیش‌تر از اینها این وسیله را تجربه کرده است البته فقط به نام همان شیپور و بوق. حالا مجددا بحث ووووزلا داغ شده است و
عزیز محمدی به عنوان رئیس سازمان لیگ برتر از ورود آزاد آن به ورزشگاه‌های ما حرف می‌زند:« قصد نداریم استفاده از این وسیله را در ورزشگاه‌های ایران ممنوع کنیم چرا که اگر این وسیله بد بود فیفا اجازه نمی‌داد تماشاگران جام جهانی از آن استفاده کنند». از رئیس سازمان لیگ برتر درباره مخالفت احتمالی برخی تیم‌ها برای استفاده این وسیله از سوی تماشاگران پرسیدیم که وی به نکته جالب توجهی اشاره کرد: «مطمئن باشید صدای ووووزلا بیشتر از بوق‌های برقی نیست که هم‌اکنون در برخی ورزشگاه‌ها استفاده می‌شود، این شیپورهایی که امروز در خیلی از کشورها استفاده از آن ممنوع اعلام شده همانند آفریقای جنوبی قبلا در ایران هم مورد استفاده قرار می‌گرفت». اما قطعا سازمان لیگ برتر در این باره تصمیم گیرنده اصلی نخواهد بود چرا که در همان سال‌های گذشته هم فیلتر دیگری وجود داشت که نمی‌گذاشت هواداران استقلال و پرسپولیس با شیپورهای خود وارد ورزشگاه آزادی شوند؛ نیروی انتظامی دستور داشت شپیورها و حتی چوپ پرچم‌ها را مقابل در ورودی ورزشگاه آزادی جمع کند چرا که به گفته آنها با این وسایل می‌شود به زد و خورد پرداخت، بنابراین خیلی سال پیش، قبل از اینکه فیفا و فدراسیون فوتبال حکمی درباره ووووزلا صادر کند پلیس تهران این وسیله را در ردیف وسایل خطرآفرین قرار داد تا
کم کم نسل شیپورهای معروف ورزشگاه امجدیه و آزادی از فوتبال ما برچیده شود. در چنین وضعیتی مجددا بحث ورود شیپورهای محبوب لیدرها مطرح شده است و این دلخوشی برای هواداران فوتبال ایران وجود دارد که شاید ووووزلای آفریقای جنوبی، شیپورهای از یاد رفته خودمان را از بند توقیف آزاد کند. همین چند دهه قبل بود که «ممد بوقی» لیدر معرف قرمزهای تهران با آن شیپور خوش‌دستش، هزاران پرسپولیسی را در ورزشگاه آزادی متحد می‌کرد و آن زمان نه خبری از ووووزلای وارداتی بود و نه نیروی انتظامی این شیپور‌ها را سلاح سرد تصور می‌کرد.