ستون چهارم

سیدعبدالرضا موسوی‌طبری

در تمام عمرم شعر نیمایی نگفتم جز یک بار که از زور بیکاری و برای تنوع خواستم طنزهایی کوتاه و موجز بنویسم. چون اولی‌اش خوب از آب درآمد چندتای دیگر هم مرتکب شدم. تا نظر شما چه باشد.

1- نگاه سیاستمدارانه

صدها زن و کودک

در خون خود غلطیده

در دم جان سپردند

یک عده هم بی‌درد و خونریزی

در صحت کامل به‌سر بردند

تا

مردند

یک عده هم آواره کوه و کمر

بی‌خان‌ومان

بی‌آب و نان

در زیر سقف نیلگون آسمان

بغض جدایی از عزیزان به خون آغشته‌شان را

جای طعامی اشتهاآور

فرو خوردند

این اتفاق شوم را

البته جور دیگری هم می‌توان دید

2- فروتنی حضرت استادی

من عفو خواهم کرد

من دوست خواهم داشت

من بنده خواهم بود

تنها نه یک تن بلکه

صدتن را

تنها نه از جان دوست بل

پرکینه دشمن را

یک نکته را ناگفته نگذارم ولی

هر کس

فروتر باشد از

من

را

***

سینما تاریک است

چشم عاشق روشن

یک تجربه خیلی خاص هم بعد از ارتکاب این چند قطعه کوتاه داشتم که شاید به نظر شما چندان جالب به نظر نرسد. راستش فکر کردم گاهی اوقات یک کلمه می‌تواند بیانگر یک واقعه (با همه زوایایش) باشد. بهتر است اول حکایت را بگویم تا بعد. یک شب که بی‌خوابی به سرم زده بود، قطعه‌ای به اندازه یک مصرع بر وزن «مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن» به ذهنم خطور کرد که نمی‌دانم اصلا چرا فوری آن را ثبت کردم. قطعه این بود:

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: از کجا؟

بعد تصمیم گرفتم به جای «از کجا؟» کلمات دیگری بگذارم. دیدم هر کلمه یک وضعیت متفاوت را برای خواننده ترسیم می‌کند و این مقدار قدرت انتقال مفهوم در یک کلمه بیش از حد انتظار من بود. به نظرم جالب آمد. فلذا ادامه دادم:

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: موسوی؟ گفتم: سلام،

موسوی‌ام گفت: خب، که چه؟

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: چندمی؟

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: چاره چیست؟

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: پس داداش؟!

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: خب، نباش

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: جالبه

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: سر بزن

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: پایه‌ای؟

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: واقعا؟

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: هان، بنال

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: چه‌عجب!

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: شب‌بخیر

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: چاکرم

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: با پدر!

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: شر نشو

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت:پس تویی

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: ضامنت؟

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: جان من؟

گفتم: سلام، موسوی‌ام

گفت: ای دریغ

سوا از این دست، ده‌ها نمونه دیگر هم در سررسیدی تاریخ‌گذشته (تقویم پارینه) نوشتم (که ناید به کار). به‌هرحال بسیاری از عقلا در طول تاریخ به انحای مختلف عقل و شعورشان را از کف دادند، نگارنده که از ابتدا هم در شمار عقلا نبوده جای خود دارد. تا ستون بعدی، فرج است ان‌شاءالله.