يكشنبه‌شب با دیدن جسدی به نام بکام در ورزشگاه المپیکوی رم بار دیگر جمله هفته گذشته «اولی هوینس» رئیس بایرن مونیخ در ذهن مفسران و کارشناسان فوتبال تداعی شد. «هوینس» هنگامی که تیمش در جریان تورنمنت چهارجانبه دوبی با میلانی‌ها همسایه شده بود آنها را به خاطر اینکه زمین تمرین مشترک دو باشگاه را به سیرک رسانه‌ها بدل ساخته‌اند ملامت کرد. اما جالب‌ترین بخش گفته‌های مرد آلمانی که باشگاهش به
اف.سی.هالیوود مشهور شده، نسبت دادن همین صفت به رقیب ایتالیایی بود: «نمی‌دانم چرا میلان این همه دردسر را به جان خریده است. تمرین میلان چیزی جز یک صحنه بزرگ نبود و فقط استیون اسپیلبرگ را کم داشت. تفاوت ما و آنها در این بود که ما فوتبال بازی می‌کردیم در حالی که میلان مشغول تدارک فیلم هالیوودی‌اش بود. شغل من گرداندن یک باشگاه فوتبال است و نه اینکه ویکتوریا بکام بهترین لباسش را ست کرده است یا نه.» کاملاً روشن بود که روی صحبت هوینس با چه کسی بود. با همان انگلیسی پا به سن گذاشته‌ای که شنبه شب در جریان پخش مستقیم دیدار رم- میلان برای نخستین‌بار طعم فوتبال ایتالیایی را با پیراهن روسونری چشید، اما حضورش در ترکیب تیم آنچلوتی آنقدر کمرنگ بود که تماشاگران تلویزیونی تصویر همسر و بچه‌هایش را در جایگاه ویژه در شات‌هایی به مراتب بیشتر و جذاب‌تر مشاهده کردند تا او را در گیر و دار مسابقه. حتی تصور اینکه چگونه پس از آن نمایش افتضاح آغازین در دوبی و مقابل هامبورگ، کارلتو حاضر شده بار دیگر بازیکن قرضی شماره 32 را از ابتدا در خط هافبک روسونری قرار دهد، هر ذهنی را که به فوتبال می‌اندیشد آزار می‌دهد. سوال بسیاری از هواداران میلان که قطعا تساوی 2-2 در مقابل رم را در نقطه مقابل اوجگیری تیمشان برای گرفتن رقیب همشهری (اینتر) در صدر جدول می‌دانستند، این بود که آیا فلامینی و آمبروزینی که به خاطر ستاره هالیوودی نیمکت‌نشین شده بودند، نمی‌توانستند حداقل جناح راست میلان را از وضع اسفباری که با ورود بکام به‌وجود آمده نجات دهند؟ بکام در نمایش 45 دقیقه‌ای مقابل هامبورگ و سپس حضور 89 دقیقه‌ای‌اش در دیداری حساس مقابل رم فقط به لطف پوشش خبری وحشتناک رسانه‌ها دیده شد وگرنه بندرت کسی پیدا می‌شد که در حافظه تصویری‌اش به جای تیترهای آنچنانی روزنامه‌ها و پایگاه‌های خبری درباره بکام، لحظه‌ای قابل ذکر از بازی او را در این 135 دقیقه ذخیره کرده باشد. مثلاً يكشنبه‌شب در رم او می‌بایست یک هافبک راستش متمایل به میانه زمین باشد اما به جز معدود دفعاتی که «ماشین کاشته‌زنی» برای زدن کرنرها و کاشته‌های میلان پیش کشید؛ او چیزی جز یک هافبک دفاعی با شعاع حرکتی بسیار اندک نبود و واقعاً هیچ توجيهی وجود نداشت که با حضور زامبروتا در آن سمت چه نیازی به حضور یک توریست انگلیسی بود که فقط یک ساعت و نیم در پارک المپیکو قدم زد و دست تکان داد. بکام به طرز مضحکی هنگام حمله فضای پشت سر زامبروتا در کانال راست یا پیرلو در میانه راست را پر می‌کرد و در هنگام جمع شدن تیم هم از بقیه هم‌تیمی‌هایش که به سرعت سر پست‌های دفاعی‌شان برمی‌گشتند، عقب می‌ماند. در سراسر بازی تنها کار مثبتی که از او سر زد ارسال یک توپ بلند قطری در عمق دفاع رم بود که توسط شوچنکو لو رفت و یا ضربه زاویه بسته‌ای که در اواخر بازی تنها «دوني» دروازه‌بان برزیلی رم را گرم کرد. حقیقتاً مدرسه پیرمردهای میلان فقط این عتیقه 33 ساله را کم داشت. شاید برلوسکونی فکر می‌کند میلان تمام افتخارات تاریخ را به دست آورده و حالا می‌خواهد موزه‌ای از ستاره‌های آنتیک در سن‌سیرو برپا کند: کالادزه، مالدینی، سیدورف، رونالدینیو، شوچنکو و حالا بکام. در این میان جوانانی امثال پاتو بیشتر شبیه بچه محصل‌هایی هستند که برای گردش علمی به این موزه قدیمی فرستاده شده‌اند. او با دو گل کلیدی از شکست روسونری در خانه جالوروسی جلوگیری کرد اما به‌زودی خواهیم دید که میلان پیر و فرتوت وظیفه دیگری به او محول خواهد کرد: رد کردن ايمن پیرمردهای همبازی از عرض زمین!
برلوسکونی: بکام مرد نیمه دوم است
برلوسکونی، نخست وزیر ایتالیا و رئیس باشگاه میلان علاقه‌مند است تا دیوید بکام همیشه در شرایط آرمانی قرار داشته باشد، دقیقا مانند نحوه نمایشش در نیمه دوم دیدار میلان و رم، البته برلوسکونی به این مساله اشاره می‌کند که او هنوز به آمادگی صددرصد نرسیده و در نیمه دوم بازی برابر رم خیلی خوب بود.
خداحافظ ایتالیا
ویکتوریا بکام به همراه پسرانش از فرودگاه لندن به رم آمدند تا بازی بکام را تماشا کنند. آنها که قرار است تا به زندگی در ایتالیا عادت کنند، این بار خیلی زود این کشور را ترک کردند. ویکتوریا بعد از پایان دیدار رم و میلان با بکام خداحافظی کرد. براساس خبرهای رسیده، اگر دیوید بکام در شرایط صددرصد آرمانی قرار داشته باشد میلان می‌خواهد تا قراردادش را با این بازیکن تمدید کند و با این اوصاف باید منتظر نشست و دید آیا همسر و فرزندان او می‌توانند به زندگی در ایتالیا عادت کنند؟