وداع پیرمرد زیر برف

1- حتی بارش برف هم نتوانسته بود مانع از حضور پر تعداد اصحاب رسانه شود. عقربه‌های ساعت روی عدد 10 کز کرده بودند که اعضا یک به یک خودشان را به خیابان پانزدهم سئول می‌رساندند. برخلاف مراسم معارفه واعظی آشتیانی که فتح‌الله‌زاده ترجیح داد در آن شرکت نکند این بار داریوش مصطفوی خودش را زود‌تر از سایرین رساند، این آخرین مرتبه‌ای بود که پرشیای سفید رنگ مدیر عامل مقابل در ورودی باشگاه پارک می‌شد. پیرمرد با همان پالتوی مشکی و خنده مصنوعی که گویی روی صورت جراحی شده بود وارد ساختمان شد تا در جلسه خداحافظی‌اش شرکت کند.

2-طبقه پنجم آماده برگزاری جلسه بود، از این رو سه ردیف صندلی هشت‌تایی برای خبرنگاران تعبیه کردند اما فضای كوچك اتاق و عطش عکاس‌های پرتعداد برای ثبت ثانیه به ثانیه این مراسم، جلوه بی‌معنایی به این صندلی‌ها می‌داد؛ نشستن روی آن به منزله از دست دادن اتفاقاتی بود که چند متر جلو‌تر خلق می‌شد و دیوار چند لایه دوربین به‌دستان مانع از رویت آن می‌شد. با این وجود دو نفر در تمام طول مراسم میهمان ثابت این صندلی‌ها بودند؛ کریم باقری و احمدرضا عابدزاده. کاپیتان که به نمایندگی از بازیکنان به دفتر باشگاه آمده بود بی‌توجه به همه صحبت‌ها و اتفاقاتی که آن جلو رخ می‌داد با گوشی همراهش مشغول بازی بود، احمدرضا هم که با لباس و شلوار ورزشی کنار دست او حضور داشت فقط روزنامه‌های ورزشی مقابلش را ورق می‌زد.

3- آرایش عقربه‌ها حکایت از ساعت 20/10 دقیقه می‌کرد که مراسم به صورت جدی شروع شد. قرائت آیاتي از کلام‌الله مجید و سپس خوشامد گویی حسین هدایتی به مدعوین. نکته جالب این قسمت حضور مصطفوی کنار دست رئیس هیات‌مدیره بود و در آغوش کشیدن چند باره آنها یک پیام ویژه داشت؛ «هیچ کدورتی بین ما نیست!» نطق یک دقیقه‌ای هدایتی در همین راستا بود: «مصطفوی برای پرسپولیس زحمت‌های زیادی کشید و در سمت مدیر عاملی از هیچ تلاشی دریغ نکرد اما هیات مدیره تصمیم به تعویض مدیریت در باشگاه گرفت تا به نوعی پرسپولیس را وارد مرحله جدیدی کند. امروز می‌خواهیم به صورت رسمی مدیرعامل جدید باشگاه پرسپولیس یعنی عباس انصاری‌فرد را با حکم رسمی از ریاست سازمان تربیت‌بدنی معرفی کنیم، مطمئن باشید روزهای خوب پرسپولیس نزدیک است و این تیم در آینده‌ای نزدیک به دوران اوج خود باز خواهد گشت».

4- بعد از اتمام صحبت‌های هدایتی نوبت سخنرانی دو میهمان ویژه بود؛ کیومرث هاشمی و مهدی تاج. رئیس مرکز توسعه ورزش قهرمانی که به همراه نایب رئیس فدراسیون بر سر میز جلوس کرده بود با صدایی رسا جملاتش را آغاز کرد:«آمدن و رفتن در ورزش یک امر کاملا طبیعی است و از آنجایی که سازمان از وضعیت امروز پرسپولیس راضی نیست تشخیص دادیم با تعویض مدیر عامل شوکی را به پیکره این تیم وارد کنیم». البته کیومرث هاشمی دخالت سازمان تربیت‌بدنی در این انتخاب را رد کرد:«ما کوچک‌ترین نقشی در انتخاب حاج عباس انصاری‌فرد نداشتیم و این تصمیم را به هیات مدیره واگذار کردیم». بلافاصله بعد از حرف‌های هاشمی نوبت مهدی تاج بود که به نمایندگی از فدراسیون فوتبال سخنرانی کند. تاج حضور پرسپولیس در لیگ قهرمانان آسیا را دلیل حضور خود در این مراسم عنوان کرد. بعد از صحبت‌های مصطفوی و انصاری‌فرد، از سوی باشگاه، تابلو فرش نفیسی به مدیرعامل مستعفی اهدا شد و سپس کیومرث هاشمی حکم انصاری‌فرد را به او داد؛ نامه‌ای چهار خطی با امضای علی‌آبادی که در آن مدت حکم ثبت نشده بود.

5- درست در همان لحظات، بی‌نظمی و آشفتگی به نقطه اوج خود رسید؛ فلاش بی‌وقفه عکاس‌ها و پرسش‌های پر تعداد خبرنگاران فضای کاملا عجیبی را به اتاق تحمیل می‌کرد، البته آن فضا وقتی عجیب‌تر شد که مصطفوی، همان فردی که یک هفته قبل مقابل دوربین پشت صحنه نود نشست و گفت:«من به این علت از پرسپولیس می‌روم تا آقای هدایتی مجددا به باشگاه کمک کند» در طرفه العینی همه چیز را تکذیب کرد: «خدا را گواه می‌گیرم که نه اعضای هیات مدیره و نه سازمان تربیت‌بدنی مرا مجبور به جدایی از پرسپولیس نکردند، من خود در تاریخ هشتم دی ماه از سمت مدیر عاملی باشگاه پرسپولیس استعفا دادم و در شب تاسوعا بر استعفای خود اصرار کرده و از باشگاه پرسپولیس جدا شدم. من بر جدایی از باشگاه پرسپولیس مصر بودم». حالا این حرف‌ها از اثرات نمک تابلو فرش بود یا اینکه سمت جدیدی در فدراسیون فوتبال منتظر اوست دیگر چندان مهم نیست چرا که داریوش خان حرف‌هایی را تکذیب کرد که خودش آنها را گفته بود.

6- در خاتمه این مراسم، اعضای هیات مدیره بلافاصله به طبقه چهارم رفتند تا صحبت‌های خود را در مورد انتخاب سرمربی نهایی کنند، البته نژاد فلاح تنها فرد این هیات بود که در مراسم تودیع و معارفه حضور نداشت؛ او آمدنش را به گونه‌ای تنظیم کرد که در آغاز شور برای انتخاب سرمربی به ساختمان باشگاه برسد، جلسه‌ای که دیگر مصطفوی در آن حضور نداشت چرا که پیرمرد در حال جا کردن تابلو فرش در صندلی عقب خودرو‌یش بود. هنگام رفتن می‌خندید اما چنان غمی در بطنش لانه کرده بود که خودش هم نفهمید چگونه طاقت آورد نیم ساعت زیر برف به خواسته عکاسان و خبرنگاران در خیابان بایستد تا آخرین صفحه کتابش در پرسپولیس را ورق بزند. کسی پشت او کاسه آبی نريخت، هوا سرد بود، برف از آسمان سخاوتمندانه می‌بارید و داریوش رفت برای همیشه.