وحيد راد:
«... این پارو از من بگیر، پای حبیبمو بهم پس بده. تو رو قسمت می‌دم به خودت.... خدا... خدا! من یه پدرم؛ ... من جنگیدم نه اون، من اعتقاد داشتم نه اون، این پارو بگیر، پای حبیبه رو بهم پس بده، به خودت قسم راضی‌ام». فکر کن درست بعد از یک انقلاب، در اوج شادی مردم، دشمن ناجوانمرد، ناجوانمردتر شود و سلاح مخوفی مثل «مین» را زیر خاک وطنت بکارد و از کشتن مردمی که شاد بودند، لذت ببرد. و کار به جایی می‌رسد که دشمن مرز خانه‌ات را، خط فاصل وطنت را رد می‌کند و وارد خاکت می‌شود، لانه می‌کند توی تپه‌هایی که عطر دویدن کودکان شاد سرزمینت هنوز در آن بیداد می‌کند. تو هم می‌خواهی برای جبران بی‌رحمی دشمن، حیله و مکاری‌اش را با مکر پاسخ دهی. آن وقت می‌آیی، در خاک خودت که همیشه مایه آرامش بود، «مین» می‌کاری. فرزندت که حالا جوان برومندی شده، گذارش به همان زمینی می‌افتد که می‌خواستی با آن دشمن متجاوز را بترسانی. پایش روی مین می‌رود، زخمی می‌شود، ناله می‌کند، لابه می‌کند و ... آن وقت شاید تو هم همان جمله‌هایی را بگویی که درست در ابتدای این نوشته آمده بود و شاید بگویی:
«... این پارو از من بگیر، پای حبیبمو بهم پس بده. تو رو قسمت می‌دم به خودت ... خدا ... خدا... به خودت قسم راضی‌ام.»
«به نام پدر» / ابراهیم حاتمی‌کیا