مهدی نوروزی
خاتمی را سیاستمدار می‌خوانند و آنگونه که گفته‌اند سیاستمدارها حرفی را بی‌دلیل بر زبان نمی‌رانند. چرا که ده‌ها دلیل برای نگفتن و تنها یک دلیل برای گفتن دارند: شنیده شدن؛ و به همین خاطر است که هنگام بیان همان یک دلیل نیازمند استماع آن برهانند.
این روزها شنیده می‌شود که از میان خاتمی و میرحسین، یک و حتماً یک نفر کاندیدای انتخابات آتی ریاست جمهوری است. و نیز بعضی نزدیکان خاتمی خبر از نشست ایشان با رهبر انقلاب داده‌اند. تو گویی قرار است رهبر انقلاب از بین این دو گزینه، یکی را انتخاب و به مردم معرفی کند! نگارنده به‌عنوان یک مسافر متروی تهران که هر روز مجبورم (تاکید می‌کنم مجبورم) برای گذران عمر (تاکید می‌کنم گذران عمر) روزنامه‌ای را تورق کنم، این خبرها را می‌بینم،ولی نمی‌فهمم منظور از این حرف‌ها چیست؟ آیا دوستان خاتمی سیاستمدار نبوده و نیستند؟ من به عنوان کسی که از دوستان خاتمی به خاطر افراط‌کاری‌ها و ساختارشکنی‌هایشان ناراحتم، از خود او می‌خواهم که سیاستمداری به سبک «خودش» باشد.
سیاست‌ورزی‌ای که ما از خاتمی سراغ داریم، به‌گونه‌ای است که هراس از شکست و پیروزی هدف غایی آن نباشد بلکه این «اقدام» است که نهایت آن شیوه سیاست‌پیشگی باشد. می‌خواهیم خاتمی اگر حرفی هم می‌زند، به خاطر همان «کار» و اقدام باشد. خاتمی‌ای که می‌خواهیم، خاتمی انتخابات سال 80 است؛ رئیس جمهوری که برخی تردیدها به سراغش آمد و او را مردد در کاندیداتوری یا
عدم کاندیداتوری کرد. و برای آنها که دوباره به او رای دادند، جالب‌تر از همه چیز استدلالش بود. خاتمی 80 می‌گفت وقتی که در گوشه و کنار همه کس از من می‌پرسند می‌آیی یا نه و اشتیاق را در چشمانشان می‌بینم، نمی‌توانم نیایم.
چشم‌های ما همان است که بود. خاتمی در این چشم‌ها چه می‌بیند؟ اگر همراهی می‌بیند، بگوید ولی اگر ناهمراهی می‌بیند، بپذیرد. اگر تردید می‌بیند، پرسش کند. سکوت و تک مضراب‌هایی از قبیل اعلام همین خبر اخیر به‌وسیله بعضی دوستان خاتمی، چه مشکلی را از هواداران و دوستداران دوا می‌کند؟
احمدی‌نژاد وقتی که کاندیدا می‌شد، به کلام سیاسی‌ها و نظرسنجی بنگاه‌ها نگاه نکرد. خاتمی هم در این ماجرا شبیه احمدی‌نژاد است. شاید رمز اینکه هر دوي این افراد توانستند در برهه‌ای رأی مردم را از آن خود سازند، این بود که به چشم‌های مردم نگاه کردند نه دهان سیاسی‌ها و دست پولدارها و همین بود که هوادارانشان را بیشتر از دیگران کرد. همگان دیدند که واقعاً برای «کار»ی آمده است و نه «مزد»ی. تو خواهی این مزد را به رای‌ات بده یا به قهر.
بیش از این نمی‌نویسم چون موضوع این نوشته، کاندیداتوری احمدی‌نژاد نیست. او بدون شک هواداران خاص خود را دارد و مهم‌تر از همه اینکه هنوز سیاستمداری به سبک خودش است.
خاتمی هم قبلا در انتخابات 80 نشان داد چشمش به دهان سیاسی‌ها نیست و می‌داند چگونه سیاستمداری به سبک خودش باشد. خاتمی و احمدی‌نژاد هر 2 سیاستمدارانی به سبک خویشند. مردم هر 2 را می‌شناسند. هم خاطرات تلخ و شیرین از احمدی‌نژاد دارند و هم خاطرات تلخ و شیرین از خاتمی. آلبوم‌های مردم پر از عکس‌های مشترک با این 2 است. ما با شنیدن این خبرها که گاهی از سوی اطرافیان یک سیاستمدار مطرح می‌شود، نتیجه‌ای نمی‌گیریم. ولی به سراغ خاطرات و آلبوم‌ها می‌رویم. متاسفانه عکس‌هایی که از خاتمی و احمدی‌نژاد داریم، در 2 آلبوم متفاوت هستند. امکان مقایسه مستقیم میان این 2 را نداشته ایم. چه بهتر که کنار هم قرار بگیرند تا ما نیز خودمان را بهتر بشناسیم. رقابت 88 هرچه جدی تر و شفاف‌تر باشد، نفعش برای آینده کشورمان بیشتر است. در کنار احمدی‌نژاد که به پروژه‌هایش می‌نگرد، از خاتمی می‌خواهیم که سیاستمداری به سبک خود باشد و مستقیم در چشم‌های ما نگاه کند.