مراسم بزرگداشت چهلمین روز درگذشت محمدرضا اعلامی کارگردان سینمای ایران با سخنرانی محمدمهدی عسگرپور، علی ژکان و ابوالحسن داوودی همراه شد. در ابتدای این مراسم که عصر روز چهارشنبه ـ 30 تیرماه ـ در خانه هنرمندان ایران برگزار شد، علی ژکان کارگردان گفت: در این جلسه ماموریت دارم به جای سیروس الوند رئیس کانون کارگردانان صحبت کنم. وی ادامه داد: اگر بخواهم درباره اعلامی و دهه 60صحبت کنم به طور مختصر می‌توانم بگویم که اعلامی از همان ابتدای انقلاب کار خود را شروع و به عنوان نسل دوم فیلمسازان فعالیت کرد. در آن دوران به دلیل عدم بهره‌مندی از امکانات، مشکلات متعددی بر سر راه فیلمسازی وجود داشت اما به هر حال من، اعلامی و امثال ما زاییده شرایط بعد از انقلاب هستیم و آن شرایط بود که از ما فیلمساز ساخت. کارگردان «چهره‌به‌چهره» گفت: بعد از انقلاب با وجودی که شرایط خوبی از نظر امکانات فراهم شد اما گاه ما با سوءظن‌هایی هم مواجه بودیم و سینما از منظر مردم و مسؤولان جایگاه خوبی نداشت. ژکان سپس به آثار اعلامی اشاره کرد و افزود: شاید بتوان ادعا کرد که او از فیلمسازانی به شمار می‌رود که به معنای واقعی حرفه‌ای بوده است؛ حرفه‌ای به این معنا که او با کار سینما امرار معاش و زندگی می‌کرد و به رغم همه مشکلاتش هیچ‌گاه کار را رها نکرد. به گزارش ایسنا، محمدمهدی عسگرپور مدیرعامل خانه سینما در بخش دیگری از این مراسم در سخنانی گفت: همه ما معتقدیم و قبول داریم که یکی از برجسته‌ترین سینماگرانمان را از دست داده‌ایم. محمدرضا اعلامی کارگردانی مردمی، بی‌ادعا و سختکوش بود که در بیش از 2 دهه آثار قابل توجهی بر جای گذاشت. وی ادامه داد: واقعیت این است که اگر قرار باشد بعدها عده‌ای به تحقیق از سینمای ایران بپردازند و مسیر آن را ارزیابی کنند، شاید یکی از مراحل تحقیق بتواند بررسی زندگی برخی فیلمسازها از جمله محمدرضا اعلامی باشد. این کارگردان یادآور شد: محمدرضا اعلامی در سال‌های دهه 60 توانست بهترین فیلم خود را بسازد و پس از آن هم همواره تلاش کرد که حضور عزتمندی در سینما داشته باشد و کمتر به کسی تکیه کند. سپس ابوالحسن داودی کارگردان سینما از اینکه جمع شدن‌ها، صحبت‌ها و بزرگداشت‌ها به زمان درگذشت هنرمندان مربوط می‌شود، اظهار تاسف کرد. وی با بیان اینکه از هم‌نسلان اعلامی محسوب می‌شود، ادامه داد: سینما پس از انقلاب از نو متولد شده است. ما از نسلی هستیم که خیلی از مسائل ما مشترک بوده و اکنون بسیار متاسفم که وقتی سابقه فرد پرتلاشی مانند اعلامی را می‌بینیم، به‌رغم دانش حرفه ای و توانایی‌های بالایش که در فیلم اولش به شکل صاعقه‌بار به نمایش درآمده و گویای آن است که او می‌تواند فیلمسازی متفاوت و حتی در حد استانداردهای جهانی باشد اما حتی 3، 4 روز قبل از فوتش در بحثی که با او داشتم متوجه شدم، هنوز داغ ساختن فیلمی در حد حداقل توانایی‌هایش بر دلش مانده است.