سایمون رایس:
زمزمه‌های آمدن مارتین یول به لندن خاموش شد. پس از یک عالمه سبک سنگین کردن و جهت‌یابی بالاخره او روی فولام را زمین انداخت و در آژاکس ماندنی شد. من فکر می‌کردم او جایگزین مناسبی برای ادامه دادن راه روی هاجسون باشد اما حالا ماجرای آمدنش مربوط به گذشته است و ما می‌توانیم رو به جلو بنگریم و به پیش‌بینی‌هایمان برای اینکه سرانجام محمدالفاید مصری، مالک فولام چه کسی را برای پر کردن این خلأ در نظر خواهد گرفت، ادامه دهیم. اما با یک نگاه سریع به سیاهه مربیان مورد علاقه او چندان هیجان‌زده نمی‌شویم.
دیوجونز (با سابقه‌ای اندک)، اسون گوران اریکسون (با آن سابقه خوبش)، جان‌فرانکو زولا (یادگار دوران خوب چلسی) و آلن کربیشلی (که قبلا هم روی صندلی فولام نشسته بود) در زمره مهم‌ترین چهره‌های لیست الفاید هستند. اما شاید شما ندانید که فولام پیشینه‌ای قابل تعمق در شگفت‌زده کردن مردم حتی بیش از جابولانی دارد. کاتیجرها (لقب فولام به معنی کلبه‌نشین‌ها) همان‌هایی هستند که کوین کیگان را پس از دوران ویژه‌اش در نیوکاسل در حال ذوب، به دنیای مربیگری بازگرداندند یا اینکه نبوغ کسی مثل ژان تیگانا را فرسنگ‌ها دور از حیاط خلوتش در فرانسه آشکار ساختند. و متاخرترین سورپرایز فولام چیزی نبود جز سرود: روی – روی – روی! (هاجسون) انتخابی که انگار از ناکجا آباد می‌آمد اما در حقیقت بهترین انتخاب باشگاه در تمام دوران محسوب می‌شد. با روی هاجسون، فولام سرانجام در لیگ برتر و از آن مهم‌تر در اروپا سری بین سرها در آورد و اول سهمیه جام یوفا را گرفت و بعد به فینال لیگ اروپا رسید. حالا امیدوارم فولام رو به یک گزینه الهام‌بخش دیگر بیاورد. کسی که بتواند حرکت صعودی آسانسور کلبه‌نشین‌ها را تداوم بخشد و بر کارشان رونقی بدهد و مثل خیلی از مربیانی که به کریون کاتیج (ورزشگاه قدیمی لندن) آمد و رفت داشتند تنها برای گذراندن اوقات فراغت مربیگری‌اش به فولام نیاید. در این راه یورگن کلینزمن می‌تواند انتخابی ایده‌آل باشد. مردم لندن هنوز به این ژرمن شیرجه رو که از دوران تاتنهام به یاد دارند، عشق می‌ورزند بویژه آنکه در طول جام‌جهانی او در نقش کارشناس فوتبال لحظات نابی را برای تماشاگران فوتبال خلق کرد. نظرتان در مورد «دیو بست» چیست؟ او مدت‌هاست که از عالم فوتبال به دور بوده است و حتی مطمئن نیستم در حال حاضر خیلی به درد این فوتبال بخورد اما گزارش‌هایی شنیده می‌شود حاکی از آن که او یک نطق‌کننده با قدرت انگیزه بخشی فوق‌العاده است و بد نیست که در شغل مربیگری فولام آزموده شود. اگرچه شاید او یک انتخاب بد باشد اما سرگرم کننده است. این تعبیر در مورد جان فاشانو هم صدق می‌کند چون به موازات بازی فوتبال ما با بودن او سرگرم بازی دیگری می‌شویم به نام «درست تلفظ کردن نام او»!
اما 2 گزینه آخری هرچقدر هم که جذاب باشند به پای «دیه‌گو آرماندو مارادونا» نمی‌رسند. برای یک لحظه، لذتی را که آمدن او به لیگ برتر به ارمغان خواهد آورد تجسم کنید: جلسات تمرینی دیوانه‌وار، مصاحبه‌های آتشین پس از بازی و ژست‌های جواهرآسای کنار خط زمین. تجسم کنید که او جنون تاکتیکی‌اش را مقابل آرسن ونگر بیازماید یا اینکه در مصاحبه‌ای رودررو با گرث گروکز گرفتار شود. شاید این انتخاب از بسیاری جهات منطقی به نظر نرسد اما در عوض از بسیاری جهات برای لیگ برتر جذاب و الهام‌بخش خواهد بود. خب، آقای فاید! وقتی کیگان به قصد نیمکت تیم ملی انگلستان تیم شما را ترک می‌کرد، شما گفتید که او هدیه‌ای است از جانب شما به ملت انگلستان و میلیون‌ها نفر از مردم جزیره که به خرید هدیه از فروشگاه‌های زنجیره‌ای شما (هرودز) عادت کرده‌اند و حالا منتظر یک هدیه دیگر هستند؛ مارادونا!