تیری میسان*: در اروپای غربی، مردم به اشتباه بحران اوکراین را به عنوان یک رقابت ساده بین غرب و روسیه تصور می‌کنند. حال آنکه این واشنگتن است که اوکراین را به سوی اتحادیه اروپا می‌کشاند، نه فقط برای اینکه روسیه را از یکی از شرکای تاریخی‌اش محروم کند بلکه ایالات متحده مایل به تحریک اوکراینی‌ها برای به راه انداختن یک جنگ داخلی جدید در اروپاست؛ درست مانند جنگ بالکان. پس از تجزیه یوگسلاوی، جنگ داخلی 10 ساله (1991-1990) در بالکان سر گرفت و کاخ سفید تصمیم گرفته است برای از بین بردن اوکراین، همان راه را در پیش بگیرد. این نشان می‌دهد چرا مخالفان اوکراینی در حال آماده‌سازی مانوری برای پیاده‌سازی آن هدف (تجزیه اوکراین) در زمانی هستند که روسیه سرش با بازی‌های المپیک زمستانی در سوچی گرم است. اوکراین در طول تاریخ تقسیم شده است میان جمعیت اتحادیه طرفدار اروپا در غرب و شرق که در آن جامعه‌ای به دنبال روابط حسنه با روسیه زندگی می‌کند. به این دو گروه اقلیت مسلمان کوچک در (شبه‌جزیره) کریمه اضافه شده است. پس از استقلال، دولت مرکزی اوکراین تضعیف شد. در این سردرگمی، ایالات متحده در سال 2004 بلوایی به نام «انقلاب نارنجی» را سازماندهی کرد که منجر به تولد یک قبیله مافیایی طرفدار ناتو در حاکمیت اوکراین شد. مسکو با برداشتن یارانه بهای گاز (صادراتی به اوکراین) واکنش نشان داد اما دولت نارنجی کی‌یف نتوانست برای پرداخت این بهای رقابتی از متحدان غربی‌اش کمک بگیرد.در نهایت نارنجی‌ها انتخابات ریاست‌جمهوری 2010 را به ویکتور یانوکوویچ باختند، یک سیاستمدار فاسد با گرایش دائما متغیر به سمت روسیه. در 21 نوامبر سال 2013، دولت اوکراین از امضای قرارداد مشارکت با اتحادیه اروپا که بر سر آن مذاکره کرده بود، چشم پوشید. معترضان به این تصمیم دولت، با برگزاری تظاهرات دامنه‌دار در کی‌یف و بخش غربی کشور واکنش نشان دادند که به سرعت تبدیل به یک شورش شد. خواسته آنها انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی زودهنگام بود و وقتی تشکیل دولت از سوی رئیس‌جمهور یانوکوویچ و نخست‌وزیر از آنها درخواست شد سرباز زدند. این وقایع باعث شد «رادیو آزاد اروپا» ابتدا نام «میدان آزادی» کی‌یف را به «میدان یورو» و سپس «انقلاب یورو» تغییر دهد. رسانه‌های متعلق به ناتو این حرکت را با عنوان «مخالفان دموکراتیک» تقدیس کردند و در همان حال به نکوهش نفوذ روسیه پرداختند. در ابتدا به نظر می‌رسید این جنبش قصد دارد به سازماندهی دومین «انقلاب نارنجی» در اوکراین بپردازد ولی روز اول سال 2014 (اول ژانویه) قدرت خیابانی تغییر آرایش داد. حزب «آزادی» یا همان نازی‌های اوکراین رژه قدرتی 15 هزار نفری همراه با مشعل‌های آتشین سازماندهی کرد تا یاد «استفان باندرا» (59-1909) رهبر ملی‌گرایی را زنده کند که در جریان جنگ دوم جهانی با نازی‌های ضد شوروی متحد شده بود. با این حادثه بود که پایتخت اوکراین یکپارچه از نقش‌های دیواری ضدیهودی پوشیده شد و برخی به خاطر یهودی بودن در خیابان‌ها مورد هجوم قرار گرفتند. در حال حاضر جنبش مخالفان طرفدار اروپا در اوکراین شامل 3 حزب سیاسی می‌شود.
اتحاد تمام اوکراینی «سرزمین پدری» (بانکیووشچینا)
توسط الیگارش و نخست‌وزیر سابق یولیا تیموشنکو هدایت می‌شود که در حال حاضر به خاطر اتهام ثابت شده اختلاس دوران حبس را سپری می‌کند. در حال حاضر ریاست این حزب با وکیل و سخنگوی سابق پارلمان آرسنی یاتسنیوک است. این حزب طرفدار ارزش‌های فردی و مدل سیاسی لیبرال غربی است و در انتخابات مجلس 2013، 57/25 درصد آرا را کسب کرده است.
اتحاد دموکراتیک اوکراینی برای اصلاح (بودار)
توسط قهرمان سابق بوکس جهان ویتالی کلیچکو راه‌اندازی شده است. این جریان با هویت «دموکراسی مسیحی» که برای خود دست و پا کرده شناخته می‌شود و در آخرین انتخابات مجلس (2013) توانسته 98/13 درصد آرا را به چنگ آورد.
اتحاد تمام اوکراینی آزادی (اسووبودا)
توسط یک پزشک جراح به نام اولگ تیاهنیبوک هدایت می‌شود. این گروه سیاسی از حزب ملی سوسیالیست اوکراین منشعب شده و شعارش ملیت‌زدایی از اوکراینی‌های یهودی است. در انتخابات پارلمان 2012 آنها 45/10 درصد آرا را به دست آوردند. این احزاب پارلمانی بزرگ‌تر به نوبه خود از حمایت گروه‌های سیاسی کوچک‌تر به شرح زیر برخوردار هستند. کنگره ملی‌گرایان اوکراینی، یک گروه فرعی نازی به جامانده از شبکه پشت‌پرده ناتو در بلوک شرق در دوران کمونیسم است. این گروه صهیونیستی از اعلان خلع تابعیت یهودیان اوکراین، هدف اجبار کردن آنها برای رفتن به اسرائیل را دنبال می‌کند. آنها در سال 2012، 11/1 درصد آرای انتخابات مجلس را به دست آوردند. آنها موانعی را بر پا کرده و به ساختمان‌های دولتی حمله می‌برند. بخش اصلی نیروی پلیس نیز خشونت زیادی از خود نشان داده و در شکنجه بازداشت‌شدگان زیاده‌روی کرده است. یک دوجین از تظاهرکنندگان کشته شده و نزدیک به 2000 نفر مجروح شده‌اند. ناآرامی‌ها به استان‌های غربی کشور نیز سرایت کرده است. بنابه اطلاعات واصله، مخالفان اوکراینی به دنبال وارد کردن تجهیزات نظامی هستند که از بازارهای موازی تامین شده است. روشن است که خرید سلاح از اروپای غربی و آوردن آنها به اوکراین بدون چراغ سبز ناتو امکان ندارد. استراتژی واشنگتن در اوکراین ترکیبی از دستورالعمل‌هایی برای «انقلاب‌های رنگی» به نتیجه رسیده بویژه آنهایی است که اخیرا در جهان عرب جواب داده‌اند. دفاع شخصی اوکراین، گروه فرعی ملی‌گراست که اعضایش را برای جنگ با روس‌ها به چچن و اوستیا در جریان اشغال توسط گرجستان، می‌فرستد.
آنها 8/0 درصد آرای 2012 را کسب کردند.
علاوه بر این، مخالفان حمایت کلیسای ارتدوکس اوکراین را هم که در تضاد با پدرخوانده (ارتدوکس) خود در مسکو قرار گرفته، پشت سر خود دارند. از وقتی که حزب نازی به خیابان‌ها ریخته است، بسیاری از معترضان کلاهخود و یونیفورم‌های شبه‌نظامی می‌پوشند. ایالات‌متحده هیچ تلاشی برای پنهان کردن این موضوع نمی‌کند که اعزام 2 مقام رسمی، ویکتوریا نولاند (معاون جان کری) و جان مک‌کین که نه فقط یک سناتور جمهوریخواه بلکه رئیس IRI - شاخه جمهوریخواه NED (1) نیز هست- به منظور حمایت از معترضان صورت گرفته است. برخلاف لیبی و سوریه، واشنگتن از تکفیری‌هایی که بحران را تشدید کنند برخوردار نیست البته جز تندروهای تاتار که فقط در شبه‌جزیره کریمه مستقر هستند. بنابراین تصمیم گرفته شد به نازی‌های اوکراین تکیه شود که از 15سال پیش با وزارت خارجه (آمریکا) علیه شوروی کار کرده‌اند و از زمان استقلال اوکراین در قالب احزاب سیاسی سازماندهی شده‌اند. خواننده کم‌تجربه ممکن است با چنین اتحادی میان دولت اوباما و نازی‌ها پس‌زده شود اما باید به یاد آورد که نازی‌های اوکراین به صورت علنی توسط رونالد ریگان در کاخ سفید نشان افتخار دریافت کردند. یکی از معاونان او، «لو دوبریانسکی» بود که سفیر آمریکا در باهاما شد و دختر او «پائولا دوبریانسکی» نیز به معاونت سازمان دولتی دموکراسی (SIC) در دوران ریاست جمهوری جورج دبلیو بوش رسید. این همان «خانم دوبریانسکی» است که به مدت ده‌ها سال از تحقیقاتی تاریخی در جهت فرضیه «هولو دومور» حمایت مالی می‌کرد. «هولو دومور» همان قحطی گسترده 33 - 1932 در اوکراین است که در عین حال روسیه و قزاقستان را هم درنوردید. اما فرضیه هولو دومور این تئوری توطئه را دامن می‌زند که قحطی مزبور توسط استالین به منظور حذف مردم اوکراین پدیده آمده بود. در واقع واشنگتن که تا سال 1939 از حزب نازی آلمان هم حمایت می‌کرد و تا زمان جنگ جهانی دوم (تا پایان سال 1941) به مبادلات تجاری با حکومت نازی ادامه می‌داد، هرگز هیچ مشکل اخلاقی با نازیسم نداشته است. همانطور که امروز برای تجهیز نظامی تکفیری‌های جنایتکار سوریه چنین مشکلی ندارد. نخبگان اروپای غربی که زمانی از نازیسم به عنوان ابزاری برای آزار یهودیان مزاحم استفاده کرده بودند - همانگونه که ژست بحث‌برانگیز «کنل» توسط کمدین فرانسوی دیودونه امبالا امبالا نشان می‌دهد - فراموش کرده‌اند که اصلا نازیسم برای چه به وجود آمده بود. در سال 2005 آنها چشم‌شان را به احیای نازیسم توسط رئیس‌جمهور وقت لتونی، بستند، انگار که موضوعی بدیهی است. حال آنها با قدرتمندترین بیانیه‌ها به نفع اتحادیه اروپایی و گره‌زدن مطالبات‌شان با ناتو از بزرگ‌ترین دشمنان‌شان یعنی نازیسم حمایت می‌کنند. جنگ داخلی اوکراین ممکن است پس از المپیک زمستانی سوچی از راه برسد.
* روزنامه‌نگار و محقق مستقل فرانسوی
پی‌نوشت ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ
1 - NED یا «حمایت ملی برای دموکراسی» یک بنیاد خصوصی غیرانتفاعی است که توسط لابی‌های صهیونیست در کنگره آمریکا بنا گذاشته شد تا از این طریق به اسم دموکراسی در امور کشورهای مستقل جهان دخالت نظامی کنند.