جشن تلخ فلسطین!

محسن معتمدكيا

چه جشن تلخي داشتند فلسطيني‌ها!

سپ‌بلاتر 2 ماه پس از آنکه در رام‌الله میهمان فلسطینی‌ها شد و نخستین بازی خانگی حقیقی آنها در ورزشگاه «الحسینی» را یک پیروزی برای فوتبال خواند، جایزه توسعه فوتبال سال 2008 را با دست خود به «راجوب جبریل» رئیس فدراسیون فوتبال کشور خون و زیتون اهدا کرد و در همان حال اسرائیلی‌ها با حمایت قاطع فدراسیون جهانی امپریالیسم به ورزشگاه ملی فلسطین در رفح بمب پشت بمب هدیه می‌کردند. حقیقتاً چه تناسبی دارد این نشان افتخار با آن بمب‌ها. یکی دو ساعت پس از اهدای نشان توسعه فیفا به فلسطین، غزه را هدف وحشیانه‌ترین بمباران هوایی تاریخ جنگ‌های سرزمین قدس قرار دادند. در زوریخ خوشه طلایی فیفا منقش به توپ فوتبال در دستان آقای «جبریل» می‌درخشید و در آسمان غزه بمب‌های خوشه‌ای و برق آتش توپ‌های اسرائیلی نشان از آخرین تلألو توسعه صهیونیسم در اراضی مظلومان داشت. نمی‌دانم مردم مظلوم غزه در این وانفسا، رمق هلهله کشیدن برای فوتبالشان را دارند یا نه. بدون تردید در محاصره توپ و تانک و آتش و سرما و گرسنگی، آنها به بذل توجه هر سازمان جهانی دیگری نیازمند بودند به جز فدراسیون جهانی فوتبال. آنها که روزگاری می‌گفتند فوتبال افیون توده‌هاست، حالا وقتش است که مصداق عینی نظریه بدبینانه‌شان را دریابند. اما موضوع اینجاست که دیگر این افیون هم حریف درد جانکاه فلسطینی‌ها نمی‌شود. یکی دو ماه پیش فلسطین نخستین میزبانی رسمی در سطح ملی را جشن می‌گرفت. آنها با خانواده‌هایشان به ورزشگاه آمده بودند و با هر شوتی از شعف به هوا می‌پریدند. حالا همان خاک میزبان «مرکاوا»هایی است که با هر شوتشان چند خانواده به هوا می‌روند. دوشنبه شب که سیل تبریکات اهالی فوتبال و حاضران مراسم فیفاگالا «جبریل» و فدراسیونش را سیراب می‌کردند جای پیغامی حاکی از دردمندی به مردم فلسطین خالی بود و این همان پیغام است: «این واپسین حق‌السکوت را تسلیت می‌گوییم.» و در پایان باز هم برای آنها که با ژستی ابلهانه دم از سیاسی نبودن فوتبال می‌زنند: یک دهه پس از اینکه فیفا آخرین جایزه سیاسی خود را با نشان «فیرپلی» مشترکاً به ایران و ایالات متحده (1998) اهدا کرد این بار یک جایزه کاملاً سیاسی دیگر نصیب ارمنی‌ها و ترک‌ها شد، چون پسران خوبی بودند و در دیدار مقدماتی جام جهانی 2010 در ایروان به جان هم نیفتادند.