ستاره راک یا ستاره فوتبال؟

آرش حقیقی

یکی از بچه‌ها یک روز از کمپانی فراری ماشین نو خرید و بعد از چند ساعت تبدیلش کرد به پیکان.

یکی از بچه‌ها وقتی همه بازیکنان تیم پرتغال داشتند تمرین می‌کردند داشت اس.ام.اس بازی می‌کرد و برای دوستانش جوک می‌فرستاد. یکی از بچه‌ها هفته‌ای یک بار مدل موهایش را عوض می‌کرد. یکی از بچه‌ها با بچه معروف‌هاي اروپایی می‌پرید و بعد دپ می‌زد و عکسش را زیر پل سیدخندان می‌فروختند. پیست پیست! عکس کریس با نریدا. شوی 87. آخرين آلبوم... .

یکی از بچه خلاصه مدام شیرین کاری می کرد...

اما یکی از بچه‌ها توی کار خودش هم نابغه بود؛ نبوغی که گاهی به جنون می‌زد. برآیند کل فوتبال کریس رونالدو را به سادگی می‌توان در ضربه‌های آزادش دید. ضربه‌های آزاد مرد سال فوتبال اروپا و جهان منطقی رادیکال و صفر و صدی دارد. یا به باورنکردنی‌ترین شکل ممکن وارد دروازه می‌شود و یا می‌رود قاطی باقالی‌ها! شخصیت کریس هم داستانی چنین دارد. خیلی‌ها پیش از این دیوید بکام را با رونالدو مقایسه می‌کردند و می‌گفتند باز هم شماره هفت یونایتد به یک سلبريتي رسیده است. اما تفاوت زیادی است بین جنس شهرت این دو بازیکن. دیوید بکام یک انگلیسی کلاسیک است با همه اصول‌های خودش و پدرانش. بکام در عین ستاره بودن، از جنس هالیوودیش، یک محافظه‌کار به تمام معنی است. ضربات آزاد شاید مثال خوبی باشد و برای همه کسانی که این ضربات بکام را در یاد دارند تفاوت رونالدو و بکام آشکار است. بکام ضرباتش هم مثل خودش کلاسیک بود و البته بدون شک از عالی‌ترین نوع آن. اما کریس جوری به توپ ضربه می‌زند که هنوز به درستی کسی موفق نشده است به استیلش پی ببرد. کریس از همین متفاوت بودن لذت می‌برد. از کلاسیک نبودن. این دقیقا خاصیت ستارگان راک دهه هفتاد است؛ متفاوت بودن. خلاقیت ستارگانی چون ریچی بلکمور، رابرت پلنت، اریک کلاپتون و خیلی‌های دیگر از جنس همین تفاوت و البته گندکاری و خود ویرانگری است. اریک کلاپتون با گروه کریم و درکند دومینوز به قله موسیقی راک رسید و تنها رقیبش هندریکس بود. اما همین نوازنده چند سال بعد یک کنسرت بلوز داشت که لقب بدترین اجرای بلوز تاریخ را به خود گرفت. سولو‌های کلاپتون و ضربات آزاد رونالدو اینجا به هم ربط پیدا می‌کنند. رونالدو از این نظر وارث خوبی برای جرج بست و برایان رابسون و اریک کانتوناست اما نه برای بکام. کریس نبوغ خود ویرانگر را دارد اما هنوز به کاریزمای لازم برای جاودانه شدن نرسیده است. بدون شک کریس بازیکن برتر امسال بود اما اگر می‌خواهد در «والهالا»ی فوتبال جاودانه شود و کنار بازیکنانی چون زیدان و مارادونا و کانتونا قرار بگیرد هنوز چیزهای زیادی است که باید یاد بگیرد. یکی از بچه‌ها یک روز بیست دقیقه‌ای یادداشتی نوشت که نتیجه‌اش همین شد.