روبرتو گوتا:
اگر جزو آن دسته از آدم‌هایی هستید که از خودشان می‌پرسند این همه هیاهو دور و بر «ماریو بالوتلی» برای چیست پس حتما در 3 فصل اخیر چندان توجهی به فوتبال ایتالیا نداشته‌اید.
ماریو بالوتلی با وجود آنکه توسط مارچلو لیپی از کاروان جام‌جهانی کنار گذاشته شد -یا اگر منصف باشیم خودش، خودش را خط زد- هنوز هم جذاب‌ترین استعداد حال‌حاضر کالچو و یکی از اعضای اصلی تیم جدید آتزوری است که چزاره پراندلی در حال ساختن آن برای مقدماتی یورو 2012 است. او هنوز 19 ساله است ولی در 3 اسکودتوی اینتر سهیم بوده که در فتح دوتای آخری نقشی بیشتر از یک رهگذر داشته است. با اینکه ماه مه گذشته او حتی پا به چمن سانتیاگو برنابئو نگذاشت به این 3 اسکودتو یک جام لیگ قهرمانان اروپا را هم بیفزایید.
آنچه درباره بالوتلی اهمیت دارد این است که هیچ کس نمی‌تواند به سادگی از نظریه‌پردازی درباره او صرف‌نظر کند. در واقع هیچ دیدگاه خاکستری‌ای نسبت به او وجود ندارد. او در نگاه دیگران یا قدیس است یا گناهکار یا فرشته یا دیو. حتی در بین طرفداران اینتر. همان‌هایی که به محض شروع فصل تازه کالچو در سن‌سیرو او را یکی از خودشان توصیف می‌کنند دوشادوش آنهایی می‌نشینند که بالوتلی را به خاطر به زمین پرت کردن پیراهن اینتر پس از بازی رفت نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان فصل گذشته مقابل بارسلونا، لعن و نفرین می‌کنند.
شاید او ذخیره چندان پرانگیزه‌ای نبوده باشد آن هم در محاصره غرولندهای هم‌تیمی‌هایی که بیشترین انتظارات ممکن را از بازیکنی جوان که یک‌شبه قهرمان نرآتزوری شده دارند. عصیان بالوتلی در آن شب لیگ قهرمانان
2 ماه پس از آن رخ داد که او به خاطر یک سوءتفاهم- یا هر چیز دیگری که احساس‌تان می‌گوید- با ژوزه مورینیو به ناگهان اردوی سیاه و مشکی‌ها را ترک کرد چرا که سرمربی نپذیرفته بود که دلیل بازی معمولی جوان سیاه در آخرین بازی در حقیقت ابتلای او به آنفلوآنزاست. اینتر داشت برای دفاع از پیروزی خانگی بزرگ لیگ قهرمانان به لندن، خانه چلسی، پرواز می‌کرد که بالوتلی از فرودگاه به خانه بازگشت و چند روز بعد مارکو ماته‌راتزی اعتراف کرد که چگونه تصمیم مورینیو برای تنبیه شاگرد جوانش کل تیم را در آستانه یکسری مسابقات حساس با هم متحد کرده است.
احساس ما می‌گوید بالوتلی نوعی ارتباط ناخواسته و نامطلوب را با گذشته اینتر تداعی می‌کند؛ باشگاهی که به «ناکارآمدی» مشهور بود و برای سال‌های متمادی قادر نبود فرمولی برای بهره بردن از مجموع توانایی‌های بازیکنانش پیدا کند. از طرف دیگر شاید او دچار پیامد طبیعی حضور شایسته‌اش شده باشد که در چنین مواردی اغلب به جبهه‌گیری فوتبال نارس ایتالیایی در مقابل‌شان منجر می‌شود. سر پرباد، احساس خوش‌تیپی و عشق به ماشین‌های سریع از بالوتلی یک سوژه همیشه حاضر برای بزرگ‌نمایی ساخته که برای رسانه‌های ایتالیایی غنیمتی است بویژه که این رسانه‌ها عادت دارند فوتبال را یک شغل مقدس و جدی تلقی کنند و به محض دریافت اطلاعاتی از فعالیت‌های فوق‌برنامه بازیکنان شناخته شده سری A به آنها چشم‌غره می‌روند. داستان این فعالیت‌های حاشیه‌ای که اغلب به قدری خنده‌آور و عجیب هستند که به سختی باور می‌شوند دستاویزی برای گپ و گفت‌های سر میز شام همبازیان و اطرافیان تیم قرار می‌گیرند و سفری دراز را در فرهنگ عامه طی می‌کنند ولی نه بیش از این. در واقع چنین داستان‌هایی به ندرت راهی به یک روزنامه یا مجله می‌یابند، مگر بالوتلی و چند استثنای دیگر مثل فرانچسکو توتی یا شاید مارکو بوریلو که روابط پرحاشیه‌شان به مطبوعات کشیده می‌شود. ظهور بالوتلی به‌عنوان یک بازیکن بزرگ و ستاره‌ای رسانه‌ای در اصل داستان شخصی او را بازتاب می‌دهد. او از والدینی غنایی در پالرمو متولد شد که بلافاصله نوزادشان را در بیمارستان گذاشتند و ناپدید شدند. او در سن 2 سالگی به فرزندخواندگی خانواده‌ای که نزدیک برشا زندگی می‌کردند درآمد؛ جایی در شمال ایتالیا. با وجود انبوهی از مهاجرانی که در آن بخش از کشور چکمه‌ای زندگی می‌کنند، باز هم مرد جوانی با پوست کاملا تیره که به‌خوبی به زبان محلی صحبت می‌کند توجه‌برانگیز است. تازه ماریو برای جلب توجه چیزهایی بسیار بیشتر از این داشت. در زمین فوتبال او به سرعت در سن 5 سالگی غریزه و مهارت‌های عالی‌اش را نشان داد. او در زمین چمن وابسته به یک کلیسای محلی بازی می‌کرد و عقده‌هایش از نسل جدید ایتالیایی‌هایی که او را تمسخر می‌کردند را با دریبل زدن و شکست دادن هم‌سن و سال‌هایش در زمین خالی می‌کرد. ماریوی جوان شغل فوتبال را برگزید و حتی در سنین نوجوانی چند روزی به صورت آزمایشی با بارسلونا تمرین کرد و با اینکه در بازی‌های تمرینی 8 گل به ثمر رساند، نبوغش به چشم کاتالان‌ها نیامد و آنها دیگر به او زنگ نزدند. در عوض اینتر با شکست دادن دیگر باشگاه‌هایی که قصد امضا کردن با او را داشتند در اواخر آگوست 2006 با او قرارداد امضا کرد، آن زمان پدیده سیاه تنها 15 سال داشت. از آن روز او در 59 حضور در سطح اول فوتبال حرفه‌ای 20 گل زده که اغلب‌شان روی حرکات انفرادی، ضربات کاشته، ضربات سر، ضربات آخر دقیق و شوت‌های راه دور بوده ولی در همان حال با داشتن شخصیتی که همواره هواداران، رقبا و حتی هم‌تیمی‌ها را وادار به واکنش می‌کرد، راه خودش را در فوتبال حرفه‌ای طولانی و دشوار ساخته است. به یاد بیاورید که در فینال جام حذفی ایتالیا در اواخر ماه مه (خرداد) گذشته چگونه توتی او را تعقیب کرد تا با ضربه‌ای وحشتناک از بازی خارجش کند. گاهی اوقات همبازی‌ها و مربیان خودی هم نفرت‌شان به همان اندازه عود می‌کند. مساله او به دوتایی (پارادوکس) مرغ و تخم‌مرغ شباهت می‌برد: «آیا بالوتلی به این خاطر که نفرت‌آور به نظر می‌آید هدف آوازهای بی‌رحمانه هواداران قرار می‌گیرد یا اینکه روند دیگری در پیش است و این آوازها راهی هستند برای ابراز وجود نژادپرست‌ها؟ آیا روش بازی اغراق‌آمیز و خودنمایانه‌اش نتیجه فوران مهارت‌های او است که گاهی به محو شدن او توام با عملکردی افتضاح می‌انجامد؟» به همین شکل می‌توانید سوال‌های بیشماری را از زبان مردمی با سطوح مختلف تاثیرپذیری از بالوتلی در نظر بگیرید، خواه جزو شکاکان به او باشند یا علاقه‌مندانش. سال گذشته مورینیو زمانی که می‌خواست از عملکرد دفاعی ضعیف بالوتلی در مقابل رم گلایه کند، مدعی شد: «ماریو مرا دچار پیری زودرس می‌کند، او موجب می‌شود خیلی زود پیش یک روانشناس بروم». فصل گذشته ساموئل اتوئو همتای تیره‌پوستش چندین بار تلاشی نافرجام به‌عنوان مبصر مستقیم ماریو داشت اما دست آخر وقتی که بالوتلی با خطای بازیکن پالرمو در هجده قدم سرنگون شد و توپ را برداشت تا خودش پنالتی را بزند نه مهاجم کامرونی که از قبل به‌عنوان پنالتی‌زن تیم در نظر گرفته شده بود، اتوئو را دلسرد کرد. اگر این تابستان او به منچسترسیتی بپیوندد - به یار بزرگ‌ترش مانچینی - به هر حال بالوتلی در همین سن اندک یادگاری خودش را بر دیوارهای فوتبال جزیره نوشته است، اگرچه معدود افرادی هستند که این خاطره را به یاد بیاورند. تابستان 2007 او در تورنمنت پیش از فصل در ورزشگاه امارات لندن 2 بار گلزنی کرد و این نخستین باری بود که هواداران لندنی که از قبل با ویژگی‌های این بچه کم‌سن و سال آشنا نبودند، شادی گل عجیب او را دیدند که در واقع چیزی نبود جز شادی نکردن! او حتی یک بار خاطرنشان کرد که احساس می‌کند گل زدن بخشی از طبیعت او است پس دلیلی برای شادی ویژه گل نمی‌بیند یا اینکه بخواهد رفتاری از خود نشان بدهد که انگار ندید بدید است. چند ماه پس از آن معرفی خاص در شمال لندن او به همراه نرآتزوری به شفیلد سفر کرد جایی که اینترمیلان مهیای یک بازی دوستانه با شفیلد اف‌سی در حاشیه جشن قدیمی‌ترین باشگاه جهان با 150 سال قدمت می‌شد. در آن مسابقه ماته‌راتزی برای نخستین بار پس از مصدومیت طولانی عضلات دوقلوی پایش به ترکیب اینتر بازمی‌گشت و به همین خاطر دفاع شکننده‌شان 2 گل دریافت کرد اما در سوی دیگر زمین این بالوتلی بود که درخشید و 2 گل از 5 گل نرآتزوری را به نام خود ثبت کرد تا اینکه تعویض شد.
اگر او به جزیره بازگردد به نظر نمی‌رسد همه چیز به خوبی 2 سفر قبلی باشد چون در صورت پیوستن این جوان به منچسترسیتی او با چالشی بزرگ‌تر از آنچه در کالچو داشت مواجه خواهد شد. کافی است به آن بعدازظهر سرد در شفیلد بازگردیم و تمجیدی را که یکی از مدیران اینتر در رسانه‌های محلی انگلیسی نثار بالوتلی کرد مرور کنیم. تمجیدی که فراتر از یک جور بازاریابی در بازار نقل و انتقالات انگلستان به نظر می‌رسید: «ظرف چند سال این مرد جوان یا بدل به یک بازیکن در کلاس جهانی خواهد شد یا به کلی از صحنه فوتبال محو می‌شود و اوقات فراغت یکشنبه‌هایش را در بازی‌های فوتبال دستجات پایین پر می‌کند. همه چیز به آنچه در کله‌اش می‌گذرد بستگی دارد!»