دکلان هیل
کار، کار سر‌دسته‌ای بود که با میرزا‌بنویسی هم ارتباط داشت و به او گفت: «می‌خواهیم شماها ببازید. پای 50 هزار دلار در میان است. دست خودت است که این پول را چطور تقسیم کنی». این سردسته هم حدس زد، پنج یا شش بازیکن رشوه‌خوار در تیم باشند. سراغ پنج نفر از آنها رفت و به آنها گفت: «بسیار خب! بعد از بازی به هر کدامتان 4 یا 5 هزار دلار می‌رسد. این پول را نقدِ نقد دریافت می‌کنید، البته اگر به من کمک کنید، تا بازی را ببازیم». او در واقع مدیر پروژه بود. پول می‌گرفت و مراقب بود تا کار درست انجام شود. آن وقت پول‌ها را تقسیم می‌کرد. این مدیر پروژه باید بازیکنی تاثیرگذار باشد. هانسی کرونیه[57]، کاپیتان تیم ملی کریکت آفریقای جنوبی که در مسابقه‌های بین‌المللی تبانی می‌کرد. تبانی بزرگ و رسواکننده رقابت‌های جهانی بیسبال در سال 1919 از سوی بازیکنان اصلی شیکاگو وایت ساکس انجام گرفت. در سال 1915 زمانی که لیورپول و منچستر یونایتد تصمیم گرفتند تبانی کنند، این کار از سوی بازیکنان بزرگ این دو تیم انجام شد. ستارگان برای تبانی و انجام شرط‌بندی‌های غیر قانونی اهمیت زیادی دارند. آنها در تیم نفوذ زیادی دارند و از اعتبار بالایی هم برخوردارند به طوری که تنها بازیکنان اندکی با آنها مخالفت می‌کنند. ایجاد شبکه رشوه‌گیری، فساد و جا انداختن آن بین بازیکنان هم برای آنها آسان‌تر از هر بازیکن دیگری است.
کار، کار سر‌دسته‌ای بود که با میرزا‌بنویسی هم ارتباط داشت و به او گفت: «می‌خواهیم شماها ببازید. پای 50 هزار دلار در میان است. دست خودت است که این پول را چطور تقسیم کنی». این سردسته هم حدس زد، پنج یا شش بازیکن رشوه‌خوار در تیم باشند. سراغ پنج نفر از آنها رفت و به آنها گفت: «بسیار خب! بعد از بازی به هر کدامتان 4 یا 5 هزار دلار می‌رسد. این پول را نقدِ نقد دریافت می‌کنید، البته اگر به من کمک کنید، تا بازی را ببازیم». او در واقع مدیر پروژه بود. پول می‌گرفت و مراقب بود تا کار درست انجام شود. آن وقت پول‌ها را تقسیم می‌کرد. این مدیر پروژه باید بازیکنی تاثیرگذار باشد. هانسی کرونیه[57]، کاپیتان تیم ملی کریکت آفریقای جنوبی که در مسابقه‌های بین‌المللی تبانی می‌کرد. تبانی بزرگ و رسواکننده رقابت‌های جهانی بیسبال در سال 1919 از سوی بازیکنان اصلی شیکاگو وایت ساکس انجام گرفت. در سال 1915 زمانی که لیورپول و منچستر یونایتد تصمیم گرفتند تبانی کنند، این کار از سوی بازیکنان بزرگ این دو تیم انجام شد. ستارگان برای تبانی و انجام شرط‌بندی‌های غیر قانونی اهمیت زیادی دارند. آنها در تیم نفوذ زیادی دارند و از اعتبار بالایی هم برخوردارند به طوری که تنها بازیکنان اندکی با آنها مخالفت می‌کنند. ایجاد شبکه رشوه‌گیری، فساد و جا انداختن آن بین بازیکنان هم برای آنها آسان‌تر از هر بازیکن دیگری است.با این حال برای تبانی در یک مسابقه از ورزش‌های تیمی همواره به شبکه‌ای از بازیکنان نیاز است. مدیر پروژه دست کم سه تا پنج بازیکن می‌خواهد تا به او کمک کنند. شاید با بازیکنان کمتر هم آنها به هدفشان برسند، اما نتیجه مطمئن نیست. به طور کلی در تبانی‌های فوتبالی 5 تا 7 بازیکن دست دارند، با این حال بازی بهم‌زن‌ها و بازیکنان می‌گویند، در کمترین حالت ممکن دروازه‌بان، یک مدافع و یک مهاجم در شکل گرفتن تبانی نقش دارند.
بازیکنان رشوه‌خوار اغلب دوست ندارند همه هم‌تیمی هایشان در جریان باشند؛ از یک سو چون نمی‌خواهند پول را با بازیکنان بیشتری تقسیم کنند و از سوی دیگر چون به این ترتیب برای تماشاگران فهم و کشف آنچه در جریان است دشوارتر است. اینکه تمام تیم در تبانی سهیم نباشند به بازیکنان رشوه‌گیر کمک می‌کند. وقتی 6 بازیکن بازی را خراب می‌کنند و 5 بازیکن هم در تلاش برای پیروزی باشند، برای تماشاگران به ندرت باورپذیر است که تبانی‌ای در کار بوده یا اینکه کدام بازیکنان به درستی در این کار نقش دارند.
اکنون که این شبکه تطمیع و رشوه‌خواری تشکیل شد، بازیکنان رشوه‌گیر در صورت تبانی در میدان چگونه عمل می‌کنند؟ بازیکنان مالزی و سنگاپور باید این موضوع را هم برایم روشن کنند.
قسمت دوم
تو اونجا چه غلطی می‌کنی؟
اشتباه‌های خنده‌داری که نباید از یک فوتبالیست سر می‌زد. چیزهایی همانند نرفتن به سمت بازیکن صاحب توپ حریف، لو دادن توپ در فاصله 5 متری دروازه خودی و پاس به مهاجم رقیب یا یک آفسایدگیری بچه‌گانه. این شاید بهترین راه باشد. بازیکن برای قرار دادن مهاجم حریف در موقعیت آفساید به جلو می‌دود و مهاجم حریف را صاحب توپ و موقعیت می‌کند.
پلیس مالزی روش‌های زیادی را به کار گرفت، تا افراد دستگیر شده را به حرف بیاورد. در دوران قیام خونین کمونیستی که با کشته و زندانی شدن ده‌ها هزار نفر همراه بود، یک شیوه خاص بازجویی مورد استفاده قرار می‌گرفت. مالزیایی‌ها این روش را از استعمارگران بریتانیایی در روزگاران گذشته فرا گرفته و با گذشت زمان حتی از استادان خود ماهرتر نیز شده بودند. سازمان عفو بین‌الملل گزارش می‌دهد، پلیس مالزی روش‌های شکنجه را به خوبی تکمیل کرده است: «دستگیرشدگان مورد تعرض قرار می‌گرفتند. مجبور می‌شدند لباس‌های خود را در بیاورند. خواب، آب و غذا از آنها گرفته شده و به آنها می‌گفتند که اعضای خانواده‌‌شان دچار حادثه شده‌اند. مورد بازجویی‌های طولانی مدت قرار می‌گرفتند، تا اعتراف کرده یا اطلاعات خود را در اختیار بازجویان قرار دهند». مقام و اعتبار هیچ مصونیتی را به بار نمی‌آورد. انور ابراهیم، جانشین سابق نخست وزیر در پایان دهه 90 میلادی آنقدر نادان بود که با نخست وزیر وقت به مخالفت پرداخت و ماه‌ها در بازداشت پلیس به سر برد. ابراهیم با چشمانی کبود و صورتی زخمی در دادگاه حاضر شد؛ یک مقام بلند پایه پلیس او را مورد ضرب و شتم قرار داده بود. در جریان دادگاه، مامور پلیس دیگری که فرمانده پیشین سرویس مخفی بود، اعتراف کرد، این روش برای تغییر نظر زندانیان با اهداف سیاسی، معمول و متداول است. افراد رابط در پلیس مالزی رفتاری دوستانه و گرم داشتند و آماده هر کمکی بودند. با این حال آنها همگی لبخند سرد و خاص خود را به چهره داشتند که از قدرت آنها در به درد آوردن انسان‌های دیگر ناشی می‌شد. آنها در زمینه تبانی مسابقه‌ها منبع سرشاری از اسناد را در اختیار داشتند؛ در سال‌های 1994 و 1995 زمانی که جانسون فرناندز و لازاروس روک و ژورنالیست‌های دیگر درباره موارد فراوان تبانی مسابقه‌ها در لیگ فوتبال مالزی نوشته بودند، تا این موارد باز هم نادیده گرفته شوند، پليس دست به‌كار شد!
برگردان: محمد علیجانی بائی