دیوانگی را دوست بدار!

الهام صالح:

«نخستین عشق من دندان‌هایی زرد رنگ دارد. از خلال نگاهم، نگاه کودکی 2 ساله، 2 سال و نیمه وارد می‌شود. از راه پلک‌هایم تا اعماق قلبم که قلب خردسالی است، رخنه می‌کند و در آنجا لانه‌اش، آشیانه‌اش، پناه گاهش را می‌سازد»..«دیوانه وار» کریستیان بوبن اینگونه آغاز می‌شود تا خود اثباتی باشد بر انتخاب نام «دیوانه وار». بدون شک، نتوانسته اید حدس بزنید نخستین عشق این دختر 2 سال و نیمه چیست؟ یا حتی کیست؟ هیچ عقل سلیمی نمی‌تواند چنین چیزی را حدس بزند. 20سوالی که هیچ، هزار سوالی هم جواب نمی‌دهد. بهتر است پاسخ را از زبان خودش بخوانید: « نخستین عشق من یک گرگ است.» دخترک واقعا عاشق گرگ شده، این را می‌توان از نحوه توصیف او متوجه شد: «یک گرگ واقعی، با پوست پرپشم، بوی مخصوص، دندان‌های زرد عاجی رنگ، و چشم‌هایی زرد، به رنگ گل ابریشم.» حالا شما هم تایید می‌کنید که «دیوانه وار» واقعا نام بامسمایی است. «دیوانه وار» از حدود 2 سالگی راوی اصلی داستان، یعنی درست از زمانی که دخترک توی قفس گرگ به خواب می‌رود آغاز می‌شود. اما قرار نیست همیشه جهان به کام عاشقان باشد، این یک قانون است، حتی اگر معشوق، یک گرگ باشد. مرگ گرگ، برای دخترک گران تمام نمی‌شود، او با متانت یک دختر دو سال و نیمه مرگ گرگ را می‌پذیرد، اما این اتفاق سرآغازی می‌شود بر گریزهای دختر از محیط سیرک. او از هر فرصتی برای گریز استفاده می‌کند، کافی است فقط یک لحظه از او چشم بردارند، سریع غیب می‌شود و تا متوجه غیبت او شوند، کیلومترها از محل اتراق سیرک دور شده. «دیوانه وار» داستان دیوانگی‌های دختری است که دنیا را فقط از دریچه نگاه خویش می‌بیند. یک دختر که در کودکی حسابی دردسرساز است و در بزرگسالی پله‌ها را با آهنگ ناموزون «تی تاتی؛ تی تاتی، تاتاتی، تاتاتی» بالا پایین می‌کند. «دیوانه وار»، یک داستان فوق‌العاده است. برای مطالعه این کتاب یک پیش شرط وجود دارد؛ باید دیوانگی را دوست داشته باشید.

*دیوانه‌وار/ کریستیان بوبن
ترجمه: مهوش قویمی/ انتشارات آشیان