آزاده صالحی: می‌توانم شرط ببندم وقتی پایت به فرودگاه رسید و سوار هواپیما شدی از پشت محفظه شیشه‌ای لابد نگاهت به بیرون خیره ماند. می‌توانم شرط ببندم به همه چیز فکر کردی که در راس آن همه منافع خودت قرار داشت. تو از موج شور و خشم و هیاهو فرار کردی.تو از مهلکه گریختی و پا به فرار گذاشتی. چون دیگر کاسه صبر ملت لبریز شده بود و لبریزتر از آن زندان‌هایی بود که فریاد مرگ بر شاهش، گوش‌هایت را کر کرده بود. تو از مهلکه گریختی و ظلم و بی‌عدالتی‌ات به زباله‌دانی تاریخ پیوست. تو از مهلکه گریختی چون چاره‌ای جز گریز نداشتی و بعد از تو صدای پای آب یک بار دیگر از دوردست‌ها در گوشمان نشست.