دکتر حسین افتخاری
تحولاتی که به تازگی در لبنان جریان پیدا کرده است و ارائه گزارش ماه سپتامبر توسط قاضی بلمار در زمینه گمانه‌زنی درباره متهمان احتمالی پرونده ترور رفیق حریری که تیترهای مطبوعات و رسانه‌های این کشور را تشکیل داده، در واقع سرفصل جدیدی از تنش‌های سیاسی در لبنان را رقم زده است. البته سناریویی که در حال طراحی است همانگونه که سیدحسن نصرالله اعلام کرد (یا حتی می‌توان مقدمات آن را در نوع رفتار گروه 14 مارس مورد تجزیه و تحلیل قرار داد) نشان می‌دهد که این مساله مسبوق به سابقه بوده و از قبل طراحی‌های لازم برای آن صورت گرفته است. فصل اشتراک رویداد کنونی تحلیل بلمار و رویدادهایی که 2 سال قبل در ماه مه 2008 اتفاق افتاد، این است که یک خط ممتد از نوع رفتار رهبران گروه 14 مارس در آن به چشم می‌خورد و نکته بارز این خط هم مطالباتی است که 14 مارس از سال 2008 توسط دولت سنیوره دنبال می‌کرد تا توانمندی‌های اصلی مقاومت در جریان جنگ 2006 را حذف کند. شاید بتوان این موضوع را اینگونه تصویر کرد که این درخواست برای حذف توانمندی سیستم ارتباطی مقاومت اسلامی که در سال 2006 توسط سنیوره و پس از چند ساعت مذاکره در هیات دولت او تا پاسی از شب صورت گرفت، مرتبط با نتیجه كارکمیته وینوگراد در اسرائیل بوده است. در گزارش وينوگراد، رژیم صهیونیستی بررسی نقاط ضعف خود و توانایی‌های مقاومت اسلامی را در دستور کار قرارداده بود و از این طریق نشان داد که قابلیت‌های فنی، به عنوان یکی از اهرم‌های مقاومت به شکل اساسی افزایش یافته است، در مقابل ارتش قدرتمند رژیم صهیونیستی فاقد سیستم ارتباطی و امنی بود که مقاومت در اختیار دارد. پس همین مساله در دستور کار رهبران 14 مارس قرار می‌گیرد و سنیوره در مصاحبه‌ای تلاش می‌کند تا این موضوع را به عنوان یک مصاحبه حکومتی قلمداد کرده و مقاومت اسلامی و حزبالله را تحت فشار قرار دهد. امروز پس از فشارهای مختلف و فراز و نشیب‌هایی که لبنان در 4 سال گذشته داشته است، پرونده سیاسی ترور حریری، هیچگونه ماهیت حقوقی ندارد و در واقع کسانی که این پرونده را مدیریت می‌کنند، در پی معرفی قاتلان واقعی رفیق حریری نیستند؛ آنهاتلاش می‌کنند در هر مرحله‌ای اقتضائات منطقه‌ای و بین‌المللی، و اهداف سیاسی خاصی را برای این دادگاه تعیین كرده و فضای منطقه‌ای و لبنان را در خدمت آن اهداف سیاسی مدیریت کنند.
هم‌اکنون حزبالله در سیبل هدف‌گذاری سیاسی کسانی است که می‌خواهند دادگاه حریری را مدیریت کنند و فضای لبنان را نیز به این سمت پیش ببرند. اگر اظهارنظرهای میشل سیسون کاردار آمریکا در بیروت را هم در کنار اقداماتی که مسؤولان دیپلماتیک آمریکا‌یی در لبنان مانند فریدمن داشتند، قرار دهیم و مواضع 14 مارس بویژه قوات لبنانی و سمیر جعجع را هم به آن ضمیمه کنیم، این پازل به شکل ممتد همان منویات گزارش وینوگراد را دنبال کرده و تلاش می‌کند توانمندی‌های راهبردی مقاومت اسلامی را هدف قرار داده و به این شکل از مقاومت و حزبالله انتقام بگیرد یعنی همان چیزی که تقریبا 2 هفته قبل توسط اشکنازی مطرح شد. اظهارنظری که مقامات صهیونیستی اعلام کردند و در روزنامه‌های هاآرتص و یدیعوت آحارونوت به چاپ رسید نشان می‌دهد همانگونه که اشکنازی نوید داده بود، این گزارش مبنای یک تشنج جدید در لبنان است و با عملیات روانی تکمیلی تلاش می‌شود که حزبالله تحت فشار قرار بگیرد. گزارش هاآرتص و یدیعوت آحارونوت مراحل جدیدی را نیز مطرح می‌کند و می‌گوید که قاضی دادگاه حریری به شکل مرحله‌ای و تدریجی اقدام خواهد کرد و عده‌ای از عناصر معمولی و عادی حزبالله را هدف قرار داده و مورد بازجویی قرار می‌دهد و سپس کار به فرماندهان و مسؤولان عالیرتبه حزبالله ختم خواهد شد. این نشان می‌دهد سناریویی که عینا در سوریه اتفاق افتاد در حال تکرار است. از افراد عادی و افسران معمولی سوریه این سناریو را آغاز کردند و سپس کار را حتی به شخص بشار اسد رسانده و تلاش کردند او را در کاخ ریاست‌جمهوری مورد بازجویی قرار دهند که ریاست‌جمهوری سوریه به آن بازجویی تن نداد. همین سناریو امروز برای حزبالله و مسؤولان مقاومت اسلامی در نظر گرفته شده است. چیزی که توسط مقامات رژیم صهیونیستی به آن نوید داده شده عینا با نوع واکنش‌هایی که رهبران 14 مارس از یک‌سو و نیز تحولاتی که آمریکا در سطح منطقه دارد پیوند کاملا معناداری را برقرار می‌کنند و آن هم این است که جریان مقاومت منطقه‌ای به نحوی که مطلوب آمریکا و رژیم صهیونیستی است در یک شرایط انفعال یا محدودیت امکانات یا انزوا یا از دست دادن توانمندی‌های راهبردی خود قرار بگیرد. این ارتباط و پیوند منطقی و معنادار به این معنی است که آمریکایی‌ها در توافقی که با نتانیاهو داشتند برای رسیدن به زمان صفر برای تحت فشار قرار دادن ایران حتما نیازمند یک فشار جدی علیه مقاومت در فلسطین و سپس در لبنان علیه مقاومت اسلامی و حزبالله و در نهایت رسیدن به زمان مناسب برای برخورد با جمهوری اسلامی در بحث هسته‌ای هستند؛ بنابراین ماه‌های آینده را باید ماه‌های حساس و پرتنشی ارزیابی کرد و همانگونه که سیدحسن نصرالله از روزهای گذشته به مساله گزارش دادگاه حریری پرداخته است، این موضوع باید کاملا افشا شود که چیزی که تحت عنوان شنود مکالماتی مبنای دادگاه ترور حریری است، توسط جاسوس‌های اسرائیلی که 4 نفر از آنها اخیرا در لبنان دستگیر شده‌اند و دستگاه‌های بسیار پیشرفته‌ای را هم برای مکالمات در اختیار داشتند، به عنوان مقدمه و زمینه این توطئه جدید در داخل لبنان است. این توطئه در داخل لبنان قطعا پیوند معناداری با برنامه‌ریزی‌ای که رژیم صهیونیستی، اوباما و آمریکا درباره ایران دارند، خواهد داشت و باید به دقت این امر را مدنظر قرار داد.
تحولاتی که به تازگی در لبنان جریان پیدا کرده است و ارائه گزارش ماه سپتامبر توسط قاضی بلمار در زمینه گمانه‌زنی درباره متهمان احتمالی پرونده ترور رفیق حریری که تیترهای مطبوعات و رسانه‌های این کشور را تشکیل داده، در واقع سرفصل جدیدی از تنش‌های سیاسی در لبنان را رقم زده است. البته سناریویی که در حال طراحی است همانگونه که سیدحسن نصرالله اعلام کرد (یا حتی می‌توان مقدمات آن را در نوع رفتار گروه 14 مارس مورد تجزیه و تحلیل قرار داد) نشان می‌دهد که این مساله مسبوق به سابقه بوده و از قبل طراحی‌های لازم برای آن صورت گرفته است. فصل اشتراک رویداد کنونی تحلیل بلمار و رویدادهایی که 2 سال قبل در ماه مه 2008 اتفاق افتاد، این است که یک خط ممتد از نوع رفتار رهبران گروه 14 مارس در آن به چشم می‌خورد و نکته بارز این خط هم مطالباتی است که 14 مارس از سال 2008 توسط دولت سنیوره دنبال می‌کرد تا توانمندی‌های اصلی مقاومت در جریان جنگ 2006 را حذف کند. شاید بتوان این موضوع را اینگونه تصویر کرد که این درخواست برای حذف توانمندی سیستم ارتباطی مقاومت اسلامی که در سال 2006 توسط سنیوره و پس از چند ساعت مذاکره در هیات دولت او تا پاسی از شب صورت گرفت، مرتبط با نتیجه كارکمیته وینوگراد در اسرائیل بوده است. در گزارش وينوگراد، رژیم صهیونیستی بررسی نقاط ضعف خود و توانایی‌های مقاومت اسلامی را در دستور کار قرارداده بود و از این طریق نشان داد که قابلیت‌های فنی، به عنوان یکی از اهرم‌های مقاومت به شکل اساسی افزایش یافته است، در مقابل ارتش قدرتمند رژیم صهیونیستی فاقد سیستم ارتباطی و امنی بود که مقاومت در اختیار دارد. پس همین مساله در دستور کار رهبران 14 مارس قرار می‌گیرد و سنیوره در مصاحبه‌ای تلاش می‌کند تا این موضوع را به عنوان یک مصاحبه حکومتی قلمداد کرده و مقاومت اسلامی و حزبالله را تحت فشار قرار دهد. امروز پس از فشارهای مختلف و فراز و نشیب‌هایی که لبنان در 4 سال گذشته داشته است، پرونده سیاسی ترور حریری، هیچگونه ماهیت حقوقی ندارد و در واقع کسانی که این پرونده را مدیریت می‌کنند، در پی معرفی قاتلان واقعی رفیق حریری نیستند؛ آنهاتلاش می‌کنند در هر مرحله‌ای اقتضائات منطقه‌ای و بین‌المللی، و اهداف سیاسی خاصی را برای این دادگاه تعیین كرده و فضای منطقه‌ای و لبنان را در خدمت آن اهداف سیاسی مدیریت کنند.