وقتی اجاره‌خانه‌ام عقب می‌افتد، وقتی شهریه دانشگاه بچه‌ام را ندارم، وقتی خرج‌های عادی‌ام را لنگ هستم و قبض‌ها را نمی‌توانم پرداخت کنم و صبح تا شب در خیابان هستم، وقتی گرانی بنزین مصادف نشده با افزایش میزان یارانه و... گزارش‌های مثبت دولت را نمی‌توانم درک کنم و البته خیلی‌ها را هم مانند خودم می‌بینم. این یعنی فقط من نیستم که اینگونه‌ام.
عینی
بعضی افراد مایلند همیشه مطرح باشند حتی با کار منفی و چون مردم به آنها بی‌تفاوتی نشان می‌دهند، باز هم حرف‌هایی می‌زنند که یا اهانت به بزرگان باشد یا به‌طور کلی خلاف جریان آب حرکت کردن را برساند. داستان برادر حاتم طایی که معروف است. قصه یونسی هم همین است؛ درست مثل مشایی. آن قبلی احمدی‌نژاد را بیچاره کرد تا عاقبت به خیر نشود؛ امیدواریم آقای روحانی به این یکی چنین اجازه‌ای ندهد.
یاری
دولتی که ادعا می‌کند از ژنرال‌ها تشکیل شده، نباید پیوسته آمار و ارقامی اعلام کند که حتی بعضی از حامیان دولت در مجلس نسبت به آن تردید دارند. بهترین راه اطلاع از نظر عامه مردم نسبت به کارهای دولت، فرستادن چند نفر از آشنایان دولت به پمپ‌های بنزین، صف اتوبوس و فروشگاه‌های خرید مایحتاج عمومی جهت کسب آمار واقعی وضعیت ملت است.
صفا