با اینکه خیلی‌ها او را بابت حضور بیش از حد طولانی در برنابئو و به تبع آن کم کردن فرصت خودنمایی جوان‌ترها سرزنش کرده‌اند اما فرم شخصی او در 2 سال اخیر آشکارا بهتر از روال کارش در سال‌های 2005 و 2006 بوده است. خورخه والدانوی آرژانتینی که در 29 اکتبر 1994 یعنی در 17 سالگی نخستین بازی رسمی رائول را برای تیم رئال امکان‌پذیر ساخت، می‌گوید: «رائول از برخی دیدگاه‌ها یک فوتبالیست استثنایی است و تا زمانی که گلزنی نکند، در میدان آرام نمی‌گیرد. او به یک الگو برای رئالی‌ها بدل شده است و فکر می‌کنم بهترین نماد آنان در 2 دهه اخیر باشد».
21 ماه دوری
در این 17 سال اتفاقات زیادی برای رئال و البته مهاجم چپ پا و باهوش رخ داده و او تبدیل به یکی از نشانه‌های اصلی شناسایی باشگاه و به روایتی به «آقای رئال» بدل شده است.6 عنوان قهرمانی لیگ اسپانیا و 3 عنوان اولی در جام باشگاه‌های اروپا افتخاراتی است که به آنها رسیده و اینها به‌جز افتخارات متعدد دیگری است که در این مدت به رئالی‌ها و شخص رائول اختصاص یافته است. شاید رائول دیگر جایی در تیم ملی اسپانیا نداشته باشد اما او هر سال در رئال عمده‌تر شده است و در اسپانیا کسی را نمی‌یابید که وی را نشناسد. رائول نخستین بازی ملی‌اش را در زمان مربیگری خاویر کلمنته در اکتبر 1996 انجام داد و یورو 2008 نخستین جام بزرگی بود که وی از آن تاریخ به بعد در سطح ملی در آن شرکت نکرد. کلمنته می‌گوید:«رائول در هیچ چیز استثنایی نیست اما در هر کاری خوب است و در برخی موارد می‌‌توانید وی را بسیار توانا بینگارید. من از هر چیزی بیشتر، از کاراکتر خاص و متفاوت او خوشم می‌آید». اینکه گنجینه رائول سرشار از افتخارات است اما هرگز نامزد جدی عناوین توپ طلا و مرد سال فیفا نبوده، تاییدی بر نگرش مربی سرشناس سابق تیم ملی اسپانیا بر کار وی است. او قطعا کلاس و نبوغ زیدان، کاکا، باجو و رونالدینیو را نداشته اما نوع حضور و حاصل کارش بسیار مفید و محسوس بوده است.
رکوردهای عجیب
او درحد خودش مدام هم پیشرفت فنی کرده و در 32 سالگی بازیکنی بسیار کامل‌تر از اوایل این دهه است. آریگو ساکی ایتالیایی هم که پیشینه مدیریت فنی رئال را دارد، می‌گوید: «خدا استعدادهای فوق‌العاده‌ای را به رائول نداده اما او با حضور، تلاش و روحیه‌اش به عناوین زیادی رسیده است، طوری که اینک به تاریخ حیات رئال و فوتبال اسپانیا تعلق دارد». اگر پائولو مالدینی را نادیده بگیریم که 25 سال بازیکن ثابت آ.ث میلان بود، رائول با حدود 16 سال ثابت بودن در ترکیب رئال صاحب یکی از رکوردهای عجیب در ورزش فوتبال است. حتی دیه‌گو مارادونای مشهور که همپا با پله برزیلی یکی از 2 نامزد اصلی تصاحب عنوان برترین فوتبالیست تاریخ است بر رائول مهر تایید زده است: «16 سال بازی برای تیمی در اندازه‌های رئال و تقریبا ثابت بودن در تمام این اوقات، مثل این می‌ماند که در باشگاهی دیگر 2 برابر این مدت توپ بزنید، زیرا باشگاه‌هایی بزرگ از این دست با مسؤولیت‌ها و فشارهای روحی عظیمی همراهند. در این تیم‌ها هر سال بازیکنان توانای جدیدی به کار گرفته می‌شوند و به همین سبب است که این مدت حضور بسیار سخت‌تر و با ارزش‌تر می‌شود».
بهترین‌ها
و بهترین دوست کاپیتان رئال به گفته خود او توپ فوتبال یعنی چیزی است که وی باید در جریان یک مسابقه به نحو احسن همراهی‌اش کند. وقتی از او بپرسید کدام بازیکنان را برترین فوتبالیست‌های دوران معاصر می‌داند، اسامی مارادونا و زیدان را می‌آورد و بهترین یارگیر روی خود را فابیو کاناوارو می‌داند. همان مدافع 37 ساله ایتالیایی را که 3 فصل در رئال با او همبازی شد و وقتی در یوونتوس و اینترمیلان بود، به جان رائول می‌افتاد.
افتخارات:
فتح لیگ اسپانیا 1995، 1997، 2001، 2003، 2007 و 2008، جام قهرمانان اروپا 1998، 2000 و 2002، سوپرجام اروپا 2002، جام بین‌قاره‌ای 1998 و 2002، آقای گل لیگ اسپانیا 1999 و 2001، صاحب رتبه سوم در جدول مردان سال فیفا 2001، بهترین گلزن در تاریخ مسابقات جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا، برترین گلزن تاریخ رئال مادرید در لیگ اسپانیا، 102 بازی ملی و 44 گل زده در آنها.