جنگ زرگری

سیدسعید لواسانی

امروز جهان اسلام گرفتار فجایع و مصائبی است که دل هر مومنی را به درد می‌آورد، یک نمونه واضح و عینی آن جنایات اخیر رژیم صهیونیستی در سرزمین اسلامی غزه است. واقعیت این است که جوامع اسلامی اعضای یک پیکرند که اگر یک عضو آن به درد‌ آید، خواب و قرار از بقیه جوامع اسلامی ربوده می‌شود. اما آیا هم‌اکنون این‌گونه است؟

در سده نهصد هجری سرزمین اسلامی آندلس به طور کامل از پیکر جامعه اسلامی جدا شد و مسلمانان آن زمان نه تنها هیچ عکس‌العملی به این حادثه تلخ نشان ندادند، بلکه اصلاً خبردار هم نشدند که آندلس سقوط کرده و به دست صلیبی‌ها افتاده است(1). تاریخ جنایات متعددی را علیه مسلمانان آن‌سامان که یکی از مراکز تمدن اسلامی بوده ضبط کرده، اما شگفتا از این بی‌خبری و بی‌عملی مسلمانان! چرایی این بی‌عملی ننگین را باید در مُرده بودن جامعه اسلامی آن زمان جست‌وجو کرد، آری گَرد مرگ بر همه جامعه مسلمانان ریخته شده بود. اما باید از خود بپرسیم که چه بلایی
بر سر آنها آمده بود که چنین لکه ننگینی را بر دامن خود ثبت کردند؟ نگاهی تأمل برانگیز به آن دوران بخوبی روشن می‌کند که جامعه اسلامی دچار جنگ زرگری شده بود، جنگی خانمان‌سوز و خانگی که بزرگ‌ترین ضربه را به پیکر جامعه اسلامی وارد آورد و آن چیزی نبود جز دامن زدن به اختلافات مذهبی. صلیبیون که قدرت مقاومت در برابر جاذبه معنوی و اقتدار دینی اسلام را نداشتند، به اقدامی ضدفرهنگی دست زدند و اتفاقاً موفق شدند و درون جامعه اسلامی را تهی کردند و به انحطاط کشاندند که نتیجه آن تا دوره معاصر نیز کشیده است. استکبار جهانی با استفاده از تجربه تاریخی موفق گذشته، جامعه اسلامی را به تکه‌های متعدد مجزا کرد و آتش اختلاف در این جوامع شعله‌ور شد. درست در زمانی که ما به دنبال پان‌عربیسم، پان‌ایرانیسم و پان‌ترکیسم و دیگر ایسم‌های انحرافی بودیم، سرزمین اسلامی فلسطین را از پیکره ما جدا کردند و جنایاتی بی‌شمار و کم‌سابقه آفریدند و باز هم پیکره ما بی‌حرکت ماند، زیرا از مرده نمی‌توان توقع حرکتی داشت. آری در این دوران علما و مصلحان مسلمان پرچم اتحاد اسلامی و بازگشت و احیای اسلام ناب را بر دوش گرفتند، اما تنها در پس انقلاب اسلامی و اندیشه‌های حضرت امام خمینی(ره) بود که احیای اندیشه ناب اسلامی و وحدت مسلمانان سامانی درست یافت و موجب بیداری و خیزش اسلامی شد که خیزش اسلامی فلسطین نمونه‌ای از نتایج سحر بیداری اسلامی است.

چنین است که اسرائیل به نمایندگی از همه استکبار به جنگ مردم غزه و حماس آمده و مردم غزه نیز به نمایندگی همه جوامع اسلامی از کیان اسلام دفاع می‌کنند. اما آیا کشتار وحشیانه مردم غزه پیکره جوامع اسلامی را به درد آورده است؟ به نظر می‌رسد که بیداری اسلامی جانی دوباره به مسلمانان بخشیده است و این جای بسی خوشحالی است، اما در کنار آن باید مراقب بود تا تجربه تلخ گذشته تکرار نشود و ما گرفتار جنگ زرگری دیگری نشویم. اگر قاضی شریح‌های مرتجع سلفی فتوا به کشتار شیعیان و جنگ مذهبی می‌دهند، و حمایت از مردم غزه را بر نمی‌تابند، و گمراهان پیرو شیطان به مسلمان‌کشی و شیعه‌کشی افتخار می‌کنند(2)، گروهی بی‌نشان نیز ما را از کمک به برادران و خواهران مسلمان خود در غزه به بهانه ناصبی بودن آنها منع می‌کنند(3)، و این دو حرکت یک آبشخور دارد و آن هم استکبار است که در بُعد نظامی اسرائیل را به میدان آورده و در بُعد فرهنگی این دست و حلقوم‌های نادان و گمراه را؛ اما در هر حال دست استعمار از آستین این جماعت پیداست، فقط کافی است نگاه ما همراه با بصیرت باشد.

پی نوشت ها:

1- حکومت به اصطلاح اسلامی آندلس به سال 609 هجری به دلیل اختلافات شدید داخلی از صلیبیون شکست خورد و تنها بخشی از آن (غرناطه) در اختیار مسلمانان باقی ماند که این بخش هم پس از دو قرن و نیم به سال 877 سقوط کرد و به‌طور کلی آندلس از نقشه جغرافیای اسلامی حذف شد. مسلمانان 268 سال فرصت داشتند که به‌خود بیایند، اما افسوس از این اختلاف که چگونه عزت را به ذلت تبدیل می‌کند!

2- از آن جمله اتفاقات عراق را مي‌توان اشاره كرد كه از همه جنايت‌بارتر فاجعه بمبگذاري در حرم عسكرين (عليهما السلام) است كه اگر نبود هوشياري رهبران شيعه مي‌توانست آتش فتنه‌هاي مذهبي را شعله‌ور كند.

3- مردم فلسطین ناصبی نیستند، بلکه شافعی هستند، بر فرض هم که برخی از مردم فلسطین ناصبی باشند، (كه اين فرض درستي نيست) امروزه جنگ در فلسطین؛ جنگ اسلام و کفر است و ما یا در جناح اسلام هستیم، یا در جناح کفر.