طناز احدی‌مقدم:
هنوز چند روز نگذشته اما تصور می‌کنیم برای افتخارات و خصوصیاتش خیلی زود دلتنگ می‌شویم، برای كسي که نامش با غلبه بر بیماری و سختی‌های رشته‌ای دشوار در تاریخ ورزش جهان گره خورد و او را تبدیل به اسطوره‌ای محبوب و مبارز در دنیای ورزش و بیماران سرطانی کرد؛ لانس آرمسترانگ.
5 سال از روزهای طلایی و پیروزی‌ها و افتخارآفرینی‌های یک تگزاسی خارق‌العاده که 7 سال متوالی معتبرترین تور دوچرخه‌سواری جهان را معطوف عزم و اراده آهنین و فوق‌العاده خود کرده بود، گذشت. پس از سال‌ها مبارزه با سرطان و رقبای بزرگ و کوچک و کوهستان‌ها و مسیرهای سخت و پرپیچ خم و شکست آنان چهره‌ای جا افتاده‌تر از قبل به خود گرفته، 38 سال از عمر او می‌گذرد اما در رقابت‌های دشوار همچنان توان خود را نشان می‌دهد تا ثابت شود او بااراده و قدرتمند است و بی‌دلیل به او چنین لقبی نداده‌اند. نود و هفتمین دوره مسابقات توردوفرانس تابستان امسال نیز با شور و هیجان همیشگی برگزار شد اما حضور رکابزنان جدید و قهرمانی‌های شرکت‌کنندگان گمنام در برخی مراحل تور در کنار برگزاری این رقابت پس از جام جهانی نوزدهم آفریقای جنوبی کمی از حساسیت خاص این رقابت محبوب کاسته بود با این حال علاقه‌مندان این رشته جذاب و دشوار قهرمانان خود را تنها نگذاشتند و در تمام 20 مرحله مسابقات با دنبال کردن نتایج دورهای رقابت منتظر برپایی جشن باشکوه همیشگی در مرکز پاریس شدند. این بار نیز یک اسپانیایی با حمایت‌های اکثر علاقه‌مندان و کمک‌های بی‌اندازه یک تگزاسی باتجربه به پیراهن طلایی بزرگ‌ترین تور دوچرخه‌سواری جهان رسید تا با افتخار سومین جشن قهرمانی‌اش را برپا کند؛ جشنی که امسال پیش از این برای او ترتیب داده شده بود، زمانی که لانس آرمسترانگ از حضورش در توردوفرانس 2010 خبر داد و تاکید کرد که این آخرین حضورش در دنیای دوچرخه‌سواری است و برای خداحافظی و پوشیدن پیراهن طلایی و البته کمک به قهرمانی آلبرتو کونتادور در تور شرکت می‌کند. لانس که از پوشیدن پیراهن قهرمانی نام می‌برد به‌خوبی می‌دانست در پایان تور نود و هفتم هرگز چنین پیراهنی را بر تن نخواهد کرد اما خواسته و آرزویش را پنهان نکرد و با ابراز این خواسته به دوستداران همیشگی و البته به دشمنانش که در کشور میزبان تعدادشان نیز اندک نیست، ثابت کرد او یک ستاره استثنایی است که هرگز از رقابت و مبارزه اشباع نمی‌شود و در عین حال برای قهرمانی همتیمی و رکابزن ارزنده اسپانیایی تلاش می‌کند و هرگز از قهرمانی یک دوچرخه‌سوار دیگر غمگین و ناراحت نمی‌شود. قهرمان 7 دوره متوالی توردوفرانس با شایستگی تمام و تلاش مضاعف در طول مراحل مختلف بویژه مراحل کوهستانی و نتیجه‌بخش که تاثیر فراوانی در رسیدن به قهرمانی دارد نشان داد به رقابت پاک و حقیقی احترام می‌گذارد و به‌خوبی واقعیت را پذیرفته که روزهای پرافتخار او سپری شده اما نام و افتخاراتش در کنار انگیزه و عملکرد قابل ارزشش در طول حیات ورزشی هرگز از یادها پاک نمی‌شود. لانس یک اسطوره تمام‌عیار ورزشی در دنیای ورزش به شمار می‌آید و برای تمام دوستداران ورزش بویژه دوچرخه‌سواری قابل احترام است. این رکابزن تگزاسی درباره دوران باشکوهی که پست سر گذاشته می‌گوید: «سپتامبر آینده 39 ساله می‌شوم. به‌خوبی به یاد دارم که در اکتبر 96 در حالی که تنها 25 سال سن داشتم به دنیای دوچرخه‌سواری حرفه‌ای وارد شدم، ابتدا هیچکس مرا نمی‌پذیرفت و به من اعتقاد نداشت، زمانی که با بیماری سرطان روبه‌رو شدم همه مرا پایان یافته دانستند اما من هرگز پایان نیافتم، مبارزه کردم و با دشواری‌های بسیار بر بیماری‌ای که همه آن را نابودکننده می‌دانستند غلبه کردم و در نهایت 2 سال بعد در رقابت‌های پاریس – نیس 98 شرکت کردم و تنها یک سال بعد توانستم بزرگ‌ترین تور دوچرخه‌سواری جهان را فتح کنم و این آغازی بر پیروزی‌های من بود. 7 سال که از حضورم در رقابت‌های توردوفرانس می‌گذشت تصمیم به خداحافظی گرفتم و با این رقابت حرفه‌ای خداحافظی کردم اما سال گذشته نظرم تغییر کرد و بار دیگر برای فتح هشتمین پیراهن طلایی به تور بازگشتم و در نهایت آلبرتو کونتادور به قهرمانی رسید و حالا در کنار شما هستم تا برای همیشه از شما و توردوفرانس خداحافظی کنم اما اعتراف می‌کنم برای کوهستان‌های پرپیچ خم، تور، پیراهن طلایی و شما دوستداران دوچرخه‌سواری دلتنگ خواهم شد». لانس با دوچرخه‌سواری و همه ما خداحافظی کرد اما مطمئنم که ما نیز دلتنگ او، اراده قوی، انگیزه بالا و قهرمانی‌های غرورآفرین و عبور از سراشیبی‌های تند کوهستان و نمایش فوق‌العاده‌اش خواهیم شد و همیشه نام او را در همه رقابت‌های دوچرخه‌سواری بویژه توردوفرانس به یاد خواهیم آورد و از او یادی خواهیم کرد. لانس! برای همیشه خداحافظ.