مسعود کیميایی 7 مرداد ۱۳۲۰ در کوچه سیدابراهیم خیابان ری تهران متولد شد و پس از کسب دیپلم متوسطه از دبیرستان بدر همراه چند تن از دوستان علاقه‌مند، گروه انتشارات طرفه را تاسیس کردند. از همان دوره به موسیقی هم علاقه‌مند شد اما بیشترین کشش و علاقه او به سینما بود. با دستیاری کارگردانانی چون ساموئل خاچیکیان وارد سینما شد و به نوعی کیمیایی فعالیت جدی خود در سینما را با دستیاری وی در فیلم «خداحافظ تهران» آغاز کرد. در سال ۱۳۴۷مسعود کیمیایی اولین فیلمش «بیگانه بیا» را کارگردانی کرد و با همین نخستین فیلم مخاطبان خاص خود را پیدا کرد اما آنچه باعث شد کیمیایی تا امروز در ذهن تماشاگران بماند و علاقه‌مندان ویژه خود را داشته باشد، معرفی یک شخصیت جدید به سینما به نام «قیصر» بود. کیمیایی در سال 48 فیلم «قیصر» را به‌عنوان دومین فیلم خود ساخت؛ فیلمی که چه در زمان ساخت و چه تا به امروز مورد استقبال سینماگران و علاقه‌مندان سینما بوده است. کسب بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین هنرپیشه مرد نقش اول در فستیوال بین‌المللی تهران در سال ۱۳۴۸، بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین هنرپیشه مرد نقش اول، بهترین هنرپیشه مرد نقش دوم و بهترین موسیقی متن فستیوال سپاس ۱۳۴۹، جایزه اول سندیکای تهیه‌کنندگان ایران ۱۳۴۸، جایزه تمبر طلا ۱۳۴۸، جایزه منتقدین تهران و نامزدی شرکت در فستیوال برلن، جوایزی بود که قیصر برای کیميایی به ارمغان آورد. کیمیایی در آثارش از جوانمردی، غیرت و رفاقت تا سر حد مرگ قصه می‌گوید و اسطوره‌هایش را با این صفات در بستر جامعه امروزی با مشکلات سیاسی- اجتماعی درگیر می‌کند تا از ارزش‌های خود دفاع کنند؛ ارزش‌هایی که با زندگی مدرن در تناقض هستند و قدرت کیمیایی در بیان این پیچیدگی و تناقض است. کیمیایی در طول ساخت 27 فیلم خود با بهترین بازیگران سینمایی ایران همچون بهروز وثوقی، خسرو شکیبایی، بهمن مفید، هدیه تهرانی، فریبرز عرب‌نیا، فریماه فرجامی، پارسا پیروزفر، جمشید هاشم‌پور، محمدرضا فروتن، گلچهره سجادیه، فرامرز صدیقی، احمد نجفی، شاهد احمدلو، حامد بهداد، نیکی‌کریمی، لعیا زنگنه و امین تارخ همکاری کرده است. کیمیایی در سال‌های اخیر علاوه بر کارگردانی به نویسندگی نیز روی آورده و رمان «جسدهای شیشه‌ای» و «حسد» و نیز دفتر شعر «زخم غزل» را منتشر کرده‌است. کیمیایی اکنون در69 سالگی در حالی ساخت بیست و هشتمین فیلم خود (جرم) را به پایان می‌برد که سال‌هاست دیگر نتوانسته است موفقیت «قیصر» در اواخر دهه 40 و جذابیت «گوزنها» در اواخر دهه 50 و تاثیرگذاری آنها را تکرار کند.